ทุกภาพความทรงจำที่มีภาพใครคนหนึ่งอยู่และเขาจะไม่กลับมา

      ความทรงจำในทุกครั้งที่เรามองภาพถ่าย ยังมีมือของใครคนนั้นคอยเฝ้ามอง

สายตาที่ห่วงใยคอยประคอง มือที่คอยปกป้องเมื่อต้องเผชิญ

กาลเวลาพรากเราให้ห่างหาย กาลเวลาไม่เคยคลายความฉงน 

หากว่าจะต้องนับเรื่องราวปน  รูปภาพล้นความหมายแห่งเวลา

     การนั่งมองภาพบางภาพที่มากด้วยเรื่องราว คิดแล้วเรื่องราวช่วงวันเวลาเก่ากลับมาอย่างชัดเจน ตอนนั้นบุคคลนั้นอยู่ตรงไหนในภาพทำไมเรากลับจำได้ทั้งหมด ซึ่งในระยะเวลานั้นผ่านมามากกว่า 10 ปีแล้ว แต่พอมาดูในวันนี้ เขาคนนั้นไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันจริงๆ เมื่อไหร่ แต่คุยกันก่อนคืนที่เขาจะจากไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง ถ้อยคำที่เราถามคือเขาโอเครไหม 

   คำตอบสิ้นสุดทุกอย่างคือการรักษาไม่เป็นผล เขายอมแล้วกับการต่อสู้เพราะว่าร่างกายเจ็บปวดทรมานมามากแล้ว หากว่าวันหนึ่งเขาต้องจากไป เขาถามเราว่าเราจะเสียใจไหม ?

      ในภาพด้านบนเป็นภาพที่ยืนยันว่าเขานั้นจะอยู่กับเราตลอดกาล อยู่ในความทรงจำว่าครั้งหนึ่งนั้นเคยทำงานร่วมกัน เคยสร้างผลงานที่ล้ำค่า ในตลอดเวลาเขายังเฝ้ามองเสมอ สายตาของเขาที่มองเราอย่างห่วงใยว่าเรานั้นโอเครไหม กับการทำงาน โอเครไหมในบทนี้ ในตอนนี้ที่เขียนไป  อยากเปลี่ยนอะไรไหม เราเขียนอย่างไรดีแล้ว จะไม่บอกว่ามันใช้ไม่ได้ แต่จะตอบด้วยกองหนังสือเล่มยักษ์ สองสามเล่มที่หนุนหัวนอนได้เลย ทำให้เข้าใจลึกซึ้งในหลายเรื่อง เพียงเวลาไม่นาน 

   บางครั้งเราเองก็มาคิดดูว่าทำไม คนที่มีประสบการณ์เขียน ถ่ายหนังทำละครมามากกว่าสิบปี สารคดีสักเรื่อง เป็นเรื่องที่เขานั้นทำมาตลอด ทำไมต้องเป็นเราในการเขียน แต่ความสงสัยนั้นไม่เคยที่จะถาม ทำตามที่บอกจนวันที่สารคดีนั้น เสร็จสมบูรณ์ออกมา ข้อความในบทนั้นยังเป็นของเราไม่ได้เปลี่ยนแต่อย่างไร  คงดีแล้วสินะ 

    เป็นงานแรกและงานสุดท้ายที่ได้ทำ หลังจากนั้นไม่ได้เจอกันจนวันที่รู้ว่าบนโลกนี้ไม่มีอีกแล้ว คนที่คอยเคาะกะโหลกเวลาเราทำตัวเป็นเด็ก

     วันนี้หากนับเวลากลับไปเป็นเวลาแปดปี ครบรอบหนึ่งปีแล้วกับจากไปแสดงว่าเราไม่ได้เจอกัน 5 ปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เขานั้นรักษาตัว

     รถคันนี้คือรถที่ใช้ในการเดินทางตอนนั้น ไม่ว่าเรานั้นจะไปไหนเราจะใช้รถคันนี้ ในการเดินทาง รถคันนี้อาจจะยังอยู่แต่คนนั่งคงไม่ได้กลับมานั่งอีกแล้ว  

   แน่นอนว่าเราทุกคนนั้นมีช่วงเวลาที่เวลาเรากลับมาดูรูปสักรูปเรื่องราวของใครคนหนึ่งที่อยู่ในช่วงเวลานั้นกลับย้อนเข้ามาอย่างชัดเจน เหมือนว่ามันยังเกิดขึ้นได้ไม่นาน  แต่ความจริงคือไม่มีเขาแล้วที่คอยถามคอยห่วงใย ปากบอกว่าไม่อยากให้เราทำงานที่นั่นเพราะว่ามันไม่ใช่บ้านเรา ตอนนี้เขาคงไปบ่นให้เทวดาบนฟ้านั้นฟัง

    คำถามที่มีคนตอบ ตอนนี้คนตอบไม่อยู่แล้ว  เรื่องราวที่เราอยากรู้ แต่ไม่อยากอ่านสามารถที่จะเล่าให้ฟังได้ทั้งหมด ตอนนี้หากว่าอยากรู้ต้องมานั่งอ่านเอง หนังสือเล่มที่รักที่สุดในชีวิตมอบให้เรา เพื่อให้เรานั้นอ่านให้จบ แต่ก็ยังไม่จบ 

       จริงแล้วตั้งแต่วันที่คนสำคัญเรานั้นจากไป เขาคือคนที่คอยปรึกษาและช่วยเหลือเหมือนพ่อคนที่สอง วันนั้นเคยเล่าให้ฟังว่าตอนนี้จะต้องทำอย่างไร  เสียงที่ตอบกลับคือไม่ต้องกังวล นั่งอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวจะจัดการให้ 

      อยากเห็นรอยยิ้ม อยากเห็นเรามีความสุข ถามว่าเคยโกรธไหม ไม่นะ เรามีเหตุผลเพียงพอ จนวันนี้วันที่ไม่ได้อยู่บนโลกเดี๋ยวกัน ยังไม่มีแม้หนทางที่จะเดินเพื่อไปส่งในครั้งสุดท้าย หากว่าตนเองไปนั้นคงไม่สามารถที่จะทนเก็บความเศร้าไว้ได้ เลยเลือกที่จะไม่ไปมากกว่า และไม่ขอที่จะดูภาพในครั้งสุดท้าย เพราะอยากเก็บภาพที่สวยงามอย่างนี้ตลอดไป

     ขอบอกว่าเต่าน้อยรักหนอนน้อย  มองภาพแล้วนึกถึงใครคนหนึ่งที่ตอนนี้คงไม่มีโอกาสเจอกันแล้ว จากตลอดกาลครูที่สอนเขียนสารคดีระดับประเทศ