เมื่อคุณไม่อยากไปทำงาน

บางเช้า เราตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงนาฬิกาปลุกที่เหมือนคำสาปของชีวิต และความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวไม่ใช่ “วันนี้จะทำอะไรดี” แต่เป็น “วันนี้ต้องไปทำงานอีกแล้วเหรอ…”

มันไม่ใช่แค่ความขี้เกียจ มันคือความรู้สึกเหนื่อยล้าลึก ๆ ข้างใน เหมือนร่างกายตื่น แต่ใจยังนอนอยู่ โลกมันดูช้าลง ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มมา… “นี่คือชีวิตที่ต้องอยู่ไปจนถึงเกษียณจริง ๆ เหรอ” หรือ “ถ้าลาได้ก็คงดี”

บางครั้ง เราไม่ได้เกลียดงาน
เราแค่เหนื่อย
เหนื่อยจากความคาดหวัง เหนื่อยจากคนบางคน เหนื่อยจากความรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่า หรือไม่ก็เหนื่อยจากการต้องฝืนยิ้มในที่ที่เราไม่ได้รู้สึกดีเลย

คุณไม่ได้แปลกถ้ารู้สึกแบบนี้นะ
ใครหลายคนก็รู้สึก และมันไม่ได้หมายความว่าคุณขี้เกียจ หรือไม่มีความรับผิดชอบ มันอาจหมายความว่า คุณเริ่มอยากมีชีวิตที่ฟังเสียงตัวเองมากขึ้น แค่นั้นเอง

ถ้าตอนนี้คุณนั่งจ้องนาฬิกา แล้วคิดว่า "ขออีก 10 นาที"
ก็ขอให้รู้ว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียว

ถ้ากำลังลังเลจะหยิบมือถือมากดลา หรือกดไปก็ลบไปหลายรอบแล้ว
ก็ขอให้รู้ว่า เราเข้าใจความรู้สึกนั้นดี

และถ้าคุณลุกขึ้นไปทำงานได้ในวันที่ไม่อยากไปเลยจริง ๆ
คุณเก่งมากแล้วนะ
แค่การลุกจากเตียงในวันที่หัวใจมันไม่อยากลุกไปไหนเลย…
มันก็เป็นชัยชนะที่ไม่ต้องมีใครตบมือให้ก็ได้

แค่คุณรู้สึกกับตัวเองว่า "วันนี้ ฉันรอดมาอีกวันแล้ว"
ก็พอแล้ว

ใครที่กำลังรู้สึกไม่อยากไปทำงานในวันนี้...
ถ้าไหว ก็ไปช้า ๆ ก็ได้
ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็อนุญาตให้ตัวเองพักเถอะ
เพราะชีวิตมันไม่ใช่การแข่งขันตลอดเวลา
บางที…แค่นั่งนิ่ง ๆ เงียบ ๆ แล้วหายใจลึก ๆ
ก็ถือว่า “ทำดีที่สุดแล้ว” ในวันหนึ่งเหมือนกัน