โลกเหวี่ยงให้เรามาเจอกันอีกครั้ง ที่บ้านไม้คาเฟ่

ความสัมพันธ์ของเราในวัยเรียน  ผันกลับมาเปลี่ยนเป็นวัยของการทำงาน

  ต่างคนต่างทำตามในสิ่งฝัน  ผ่านชีวิตที่ต่างกันในชีวิต  พร้อมเผชิญโลกใหม่ใบใจต้องสู้

กี่ฤดูกี่ฝนที่ทนหนาว  จะกี่ปีกี่รักกี่เรื่องราวพร้อมจะก้าวพร้อมทนวังวนรัก

          ใครจะเชื่อว่าการจากลาในวันที่จบปริญญานั้น มากกว่าสิบปีที่ไม่ได้เจอกันด้วยหน้าที่การงาน ด้วยอยู่กันคนละประเทศ ครั้งนั้นที่ตัดสินใจกลับมาทำงานที่ประเทศไทย ตอนแรกมานั้นไม่คิดว่าจะได้เจอเพื่อน ประมาณสี่เดือนเพื่อนเขียนย้ายได้มาอยู่ใกล้ประมาณ 17 กิโลดีใจมาก ขับมอไซต์ไปหา  อีกไม่นานประมาณหนึ่งปีกว่า เพื่อนอีกคนย้ายเข้ามาอยู่ใกล้แบบไม่ได้นัด  และแล้วเราทั้งสามก็มาพบกันคนละครึ่งทาง  ยังเหลืออีกคนที่อยู่ใกล้ขับรถประมาณครึ่งชั่วโมง แต่ยังไม่ได้รวมตัวกันอีกรอบ แต่มันคือความอบอุ่นของคนไกลบ้านมานาน 

    การใช้ชีวิตคนเดียว มองในมุมหนึ่งมันคือความสุข แต่การได้เจอเพื่อนที่รู้ใจยิ่งเพิ่มพูนในความสุขมากขึ้น จากร้านกาแฟที่เงียบงัน เมื่อพบพวกเราเข้าไปกลับคึกคักขึ้นมา  การนัดหมายของพวกเราในวันหยุดใช้เวลาไม่นาน หลังจากที่ทำงานมาเหน็ดเหนื่อยหลายปี เรื่องราวชีวิตก็เพิ่มมากขึ้น กว่าจะฟังเรื่องราวจบก็คงจะหมดชาไปหนึ่งแก้วแล้ว 

      ความสุขของคนทำงาน คือน้ำหวานสักแก้วในหนึ่งวัน ทำให้สดชื่นขึ้นมา แม้ว่าจะเสี่ยงว่าจะต้องหนักหวาน แต่คาเฟ่คือสิ่งที่ย้อมใจที่สุด ร้านกาแฟนี้ถือว่าโอเครมากในรสชาติ บรรยากาศร้านที่เงียบและสวยงาม สามารถที่จะมานั่งทำงานได้อย่างสบายใจ ถ้าหากว่าไม่ชอบในเรื่องของเครื่องปรับอากาศสามารถที่จะเดินออกไปนั่งด้านนอกสนามหญ้าเขียว พื้นที่ด้านหลังค่อนข้างกว้าง

       เพียงเวลาไม่นาน การเดินทางมาพบกันหนึ่งชั่วโมงก็สุขใจ  เมื่อเรามาคุยเรื่องราวชีวิตผ่านมิติของแก้วน้ำชา  ต่างคนต่างเล่าสิ่งที่ตนเองได้ผ่านมาจะเรียกว่าครึ่งชีวิตเลยก็ได้ เพราะว่าแต่ละคนคือสามสิบยังแจ๋วแล้ว ในร้านจัดภายในร้านที่มองไปแล้วสบายตา  อาหารว่างที่นี่ถือว่าอร่อยระดับห้าดาวให้เพราะว่าทุกอย่างที่สั่งมาคือตรงปกและรสชาติกลมกล่อม หวานน้อย หวานร้อยแล้วแต่ความชอบ ต่อด้วยบิงซูที่กำลังฮิตกัน

       ในเดือนแรกที่รู้คือเที่ยวหากันอยู่สองคน ว่างเลิกเรียนขับรถมาเจอกัน ทานอาหารเย็นด้วยกันเหมือนเมื่อครั้งตอนที่เราเรียนเหมือนกลับมาอีกครั้ง แต่สิ่งที่แปลกไปกว่านั้นคือ ต่างคนต่างมีความรับผิดชอบในหน้าที่การงาน 

   ช่วงนี้ชีวิตมีค่ามาก ไม่ว่าจะค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าหอ หาชาในแต่ละวัน แต่มันคือความสุขที่หลายๆ คนพร่ำหาเช่นกัน

       เพิ่มมาอีกคนครบสามเกลอพอดี เริ่มมีเสียงหัวเราะ ชีวิตของเพื่อนที่ครั้งหนึ่งต้องเจอกับเรื่องราวโหดร้ายจากร่างกายที่ไม่แข็งแรง แต่ก่อนให้กำลังใจผ่านสายออนไลน์มาวันนี้เพื่อนดูดีและมีความสุขมากขึ้น สามารถที่จะเดินไปไหนมาไหนด้วยกัน แข็งแรงมากขึ้น แต่สิ่งที่ผ่านมานั้นมีคู่ชีวิตที่ดี ดูแลจนเรียกได้ว่าหาย แต่ยังไม่ขาด  

   แอร์เย็นฉ่ำ ความหวานของชาเย็นก็ฉ่ำเช่นกัน  

     สิ่งที่ขาดไม่ได้หากไปคาเฟ่จะต้องลองสั่งมาว่า อร่อยไหมในร้าน หากผ่านคือต้องมีรอบสอง เพราะอาหารไม่ต้องมันฝรั่งเฟรนไฟน์ต้องลอง แต่ต้องมายองเนสเยอะหน่อยอร่อยแน่นอน คุยกันได้สักพักประมาณเกือบสองชั่วโมง พวกเราเปลี่ยนบรรยากาศเดินออกไปด้านนอก เพื่อเก็บเรื่องราวดีๆ ผ่านภาพถ่ายที่สวยงามกัน เพราะว่าหากว่าเรานั้นไม่ถ่ายรูปเหมือนว่าไม่ได้มาถึงที่นี่

     เจ้าของภาพถ่ายตั้งใจมาก ยังไม่เรียบร้อยทั้งหมดกดแล้ว กิจกรรมการถ่ายภาพถือเป็นอย่างหนึ่งที่เวลาที่ถ่ายแล้ว แม้ว่าแดดจะร้อนอากาศจะเป็นแบบไหน แต่ก็สบายใจและเย็นใจเมื่อได้กลับมามอง

   ในการถ่ายภาพคงจะไม่มีเพียงรูปเดียว รูปรวม รูปเดี่ยว  ถ่ายจนกว่าจะเหนื่อย จนกว่าจะไม่มีมุมถ่ายเลยก็ว่าได้  ธรรมชาติบำบัดใครเคยได้ยินคำนี้ การอยู่กับธรรมชาติทำให้สุขภาพจิตของเราดีขึ้นแม้ว่าจะมีเรื่องให้คิดกังวลใจก็ตาม สิ่งเหล่านั้นจะถูกบำบัดไปในเวลาอันรวดเร็ว เพิ่มหลังสารแห่งความสุขออกมา ผ่านเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

       หลังจากถ่ายภาพรวมมาได้ประมาณร้อยกว่ารูป ก็พากันมานั่งเลือก คนถ่ายที่ถ่ายฝีมือผ่านหรือไม่ เรียกได้ว่าแทบจะทุกมุมของร้าน ในร้านมีการจัดมุมให้กับลูกค้าที่ชอบบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ  ในมุมที่ร่มรื่นแดดถือว่าไม่ร้อนมาก ตอนที่ไปเป็นเวลาประมาณเกือบสี่โมงเย็นได้ แต่ตอนที่ไปทานนั้นนัดกันประมาณบ่ายโมง   รอยยิ้มและเสียงหัวเราะไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เพื่อนก็ยังคือเพื่อนเหมือนเดิมไม่เคยจางหายไปไหน 

    ในสังคมของการทำงาน คือบทบาทของชีวิตที่ต้องทำ แต่ความเป็นเพื่อนคือชีวิตที่ต้องมี เพราะว่ามนุษย์นั้นไม่สามารถที่จะอยู่คนเดียวได้ เมื่อไหร่ที่เรานั้นรู้สึกว่าโดดเดี่ยวลองมองหาใครสักคนที่เป็นทั้งเพื่อนทานข้าว เพื่อนที่คุยได้ทุกเรื่องราว หากวันหนึ่งที่เราไม่รู้ว่าปัญหานี้จะแก้อย่างไรเพื่อนในวัยเดียวกันคือคำตอบ เพราะว่าอาจจะเคยผ่านเรื่องนี้มาแล้ว และสิ่งเหล่านั้นคือประสบการณ์และทางออกที่จะแนะนำเรา 

     หลังจากวันนั้นเรายังมีนัดเจอกันในหลายๆ โอกาส เพื่อที่จะสร้างทั้งเสียงหัวเราะและความสุข มีเวลาที่ทำร่วมกันไปไหนมาไหน แชร์ทั้งความสุขและความทุกข์  อาจจะหายไปบ้างในบางเวลาที่งานยุ่ง  แต่เมื่อเวลาผ่านไปเราก็กลับมาหากันแชร์เวลาและรอยยิ้มร่วมกัน ในเวลาเพียงไม่นานแต่ ตราบนานในความคิดและความทรงจำ