กฏ 5 ข้อ ในการเป็นครูสอนภาคค่ำ

เรื่องราวที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องราวของครูสาวคนหนึ่งที่ชื่อ "พิมพ์" ผู้ซึ่งไม่เชื่ออะไรง่ายๆ และคิดว่ากฎระเบียบที่โรงเรียนภาคค่ำแห่งใหม่ของเธอนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ จนนำพาเธอไปสู่ความสยดสยองเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

โรงเรียนเก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี เปิดสอนภาคค่ำสำหรับนักเรียนที่พลาดโอกาสทางการศึกษาในช่วงกลางวัน พิมพ์เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง สาขาภาษาไทย ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเป็นครูที่ดี เธอจึงตัดสินใจสมัครเข้ามาสอนที่โรงเรียนแห่งนี้ แม้จะมีเสียงทัดทานจากเพื่อนฝูงและครอบครัวที่ได้ยินกิตติศัพท์ความ "เฮี้ยน" ของโรงเรียนนี้มาบ้างก็ตาม

วันแรกที่พิมพ์ไปรายงานตัว ครูใหญ่ซึ่งเป็นหญิงชราใบหน้าเคร่งขรึม ได้ยื่นเอกสารสัญญาจ้างให้เธอเซ็น พร้อมกับเน้นย้ำถึง "กฎ 5 ข้อสำหรับการสอนภาคค่ำ" ที่ครูทุกคนต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด

**กฎ 5 ข้อสำหรับการสอนหนังสือภาคค่ำ**

1. **ห้ามกลับบ้านหลัง 4 ทุ่มตรงเด็ดขาด** ไม่ว่ากรณีใดๆ หากเลิกคลาสแล้ว ให้รีบออกจากโรงเรียนทันที
2. **ระหว่างสอน ห้ามมองออกไปนอกหน้าต่างบานที่อยู่สุดทางเดินฝั่งตะวันตก** ไม่ว่าจะมีอะไรก็ตาม
3. **ทุกคืนวันพระ ห้ามสอนเกิน 3 ทุ่มครึ่ง** และให้ปิดไฟในห้องเรียนให้สนิทก่อนออกจากห้อง
4. **หากได้ยินเสียงคนเรียกชื่อจากนอกห้องเรียนหลัง 5 ทุ่ม ห้ามขานรับหรือเปิดประตูโดยเด็ดขาด**
5. **ก่อนออกจากโรงเรียนทุกครั้ง ให้หันกลับไปมองอาคารเรียนเป็นครั้งสุดท้าย และกล่าวคำว่า "ราตรีสวัสดิ์"**

 

ครูใหญ่เน้นย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "กฎเหล่านี้มีมานานแล้ว และครูที่นี่ทุกคนก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด มีครูหลายคนที่เคยละเมิดกฎ และทุกคนก็ต้องเผชิญกับเรื่องราวแปลกประหลาดจนทนไม่ไหว ต้องลาออกไปในที่สุด ที่ผ่านมา ยังไม่เคยมีใครกล้าละเมิดกฎเกิน 3 ข้อเลยสักคน"

พิมพ์รับฟังด้วยความรู้สึกขำขันในใจ เธอคิดว่ามันเป็นเพียงอุบายของผู้บริหารโรงเรียนที่ต้องการให้ครูเลิกงานตรงเวลาและกลับบ้านพักผ่อนเท่านั้น ด้วยความที่เป็นคนสมัยใหม่ ไม่เชื่อเรื่องผีสาง เธอจึงไม่ได้ใส่ใจกับกฎเหล่านี้มากนัก

สัปดาห์แรกผ่านไปอย่างราบรื่น พิมพ์สนุกกับการสอนและเข้ากับนักเรียนได้เป็นอย่างดี เธอเลิกสอนประมาณสามทุ่มครึ่งทุกวัน และกลับบ้านก่อนสี่ทุ่มเสมอ เธอมองว่ากฎเหล่านี้ช่างไร้สาระสิ้นดี

จนกระทั่งคืนหนึ่ง เป็นคืนวันศุกร์ พิมพ์มีสอนชดเชยในวิชาภาษาไทยเพิ่มเติมให้กับนักเรียนที่ตามไม่ทัน เธอสอนเพลินจนลืมดูเวลา กว่าจะรู้ตัวก็เป็นเวลาสี่ทุ่มสิบห้านาทีแล้ว พิมพ์ตกใจรีบเก็บของและออกจากห้องเรียนทันที เธอละเมิดกฎข้อแรกโดยไม่ตั้งใจ

ขณะที่พิมพ์เดินลงบันได menuju ชั้นล่าง ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็พลันแล่นเข้ามาสัมผัสผิว เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่ เธอหันไปมองรอบๆ แต่ก็ไม่พบใคร นอกจากความมืดมิดและความเงียบสงัดของโรงเรียนยามค่ำคืน

ในสัปดาห์ต่อมา พิมพ์ยังคงสอนตามปกติ แต่เริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดแปลกไป ในระหว่างที่เธอ

กำลังสอนสายตาของเธอมักจะเผลอไปมองยังหน้าต่างบานที่อยู่สุดทางเดินฝั่งตะวันตกเสมอ แม้ในใจจะพยายามห้ามปรามตัวเองแล้วก็ตาม กฎข้อที่สองกำลังถูกท้าทายโดยความอยากรู้อยากเห็นของเธอ

คืนหนึ่ง ขณะที่พิมพ์กำลังสอนเรื่องวรรณคดีไทยอย่างออกรส จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนมีเงาบางอย่างแวบผ่านหน้าต่างบานนั้นไป เธอตกใจจนต้องหยุดสอนและหันไปมอง แต่ก็ไม่พบอะไร นอกจากความมืดสนิทภายนอก ความรู้สึกประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ

เมื่อถึงคืนวันพระ พิมพ์ยังคงมีสอนตามปกติ เธอจำได้ถึงกฎข้อที่สาม แต่ด้วยความที่เนื้อหายังไม่จบ เธอจึงสอนเลยเวลาสามทุ่มครึ่งไปเล็กน้อย ขณะที่เธอกำลังให้นักเรียนทำแบบฝึกหัด ไฟในห้องเรียนก็เกิดกระพริบถี่ๆ อย่างไม่มีสาเหตุ นักเรียนเริ่มส่งเสียงหวาดกลัว พิมพ์พยายามควบคุมสถานการณ์และบอกให้นักเรียนใจเย็นๆ แต่ในใจของเธอก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

หลังจากหมดเวลาสอน พิมพ์รีบปิดไฟและออกจากห้องเรียนเป็นคนสุดท้าย ขณะที่เธอกำลังเดินไปตามทางเดินอันมืดมิด เธอก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนเดินตามหลังมา เธอหันกลับไปมอง แต่ก็ไม่พบใคร ความเย็นเยือกเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ

 

ในสัปดาห์ถัดมา เหตุการณ์ประหลาดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น คืนหนึ่ง หลังห้าทุ่ม พิมพ์ซึ่งกำลังตรวจงานของนักเรียนอยู่ในห้องพักครูคนเดียวก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอแว่วมาจากนอกห้อง "พิมพ์... พิมพ์..." เสียงนั้นแหบแห้งและเย็นยะเยือก พิมพ์ขนลุกซู่ เธอจำได้ถึงกฎข้อที่สี่ เธอพยายามไม่สนใจเสียงนั้นและตั้งใจตรวจงานต่อ แต่เสียงเรียกชื่อก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาทุกที

"พิมพ์... เปิดประตูให้หน่อย..."

พิมพ์ตัวสั่นเทา เธอตัดสินใจลุกขึ้นไปดูที่ช่องตาแมว แต่ก็ไม่พบใคร เธอมั่นใจว่าเธอได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอจริงๆ ความกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของเธออย่างรุนแรง

คืนสุดท้าย พิมพ์ตัดสินใจที่จะท้าทายกฎทุกข้อ เธอตั้งใจจะอยู่ทำงานต่อจนดึกดื่น เธออยากจะรู้ว่าเบื้องหลังกฎประหลาดเหล่านี้คืออะไรกันแน่ เธอสอนจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง และยังคงนั่งทำงานต่อในห้องเรียนคนเดียว

เมื่อเวลาเลยห้าทุ่มไปแล้ว พิมพ์ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้เสียงดังและชัดเจนมาก "พิมพ์... ออกมาหาฉันหน่อย..."

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความประมาท พิมพ์ตัดสินใจเดินไปที่ประตู เธอเปิดประตูช้าๆ และมองออกไปข้างนอก ความมืดมิดปกคลุมทุกพื้นที่ เธอไม่เห็นใครเลย

ทันใดนั้นเอง พิมพ์ก็รู้สึกเหมือนมีมือเย็นเฉียบมาสัมผัสที่ไหล่ของเธอ เธอตกใจหันกลับไป แต่สิ่งที่เธอเห็นนั้นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าซีดขาว ดวงตาลึกโบ๋ จ้องมองมาที่เธออย่างอาฆาต เสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดรุ่งริ่ง ผมยาวสยายปกคลุมใบหน้า เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูของเธอ

"เธอ... ละเมิดกฎ..."

พิมพ์กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พยายามถอยหนี แต่ร่างนั้นกลับเคลื่อนที่ตามเธอมาอย่างรวดเร็ว มือเย็นเฉียบคว้าจับแขนของเธอไว้แน่น

"เธอต้องชดใช้..."

ร่างนั้นค่อยๆ ดึงพิมพ์เข้าไปในความมืดมิด เสียงกรีดร้องของครูสาวดังลั่นไปทั่วอาคารเรียนที่เงียบสงัด ก่อนที่จะค่อยๆ เงียบหายไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ไม่มีใครพบพิมพ์มาทำงาน ครูใหญ่และบรรดาครูในโรงเรียนต่างพากันตกใจ เมื่อเข้าไปในห้องเรียนของพิมพ์ ก็พบเพียงกองเลือดและรอยครูดบนพื้นเท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครูสาวผู้ท้าทายกฎทั้งห้าข้อ

และก่อนที่ครูคนใหม่จะได้รับการบรรจุเข้ามาสอนแทนที่พิมพ์ ครูใหญ่ก็ได้เน้นย้ำถึงกฎ 5 ข้ออีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือกว่าเดิม พร้อมกับเล่าเรื่องราวของครูสาวผู้ไม่เชื่อฟัง ที่ต้องพบกับจุดจบอันน่าสยดสยอง เพื่อเป็นอุทาหรณ์ให้กับทุกคนที่เข้ามาสอนในโรงเรียนภาคค่ำแห่งนี้

เรื่องเล่าถึงกฎ 5 ข้อของการสอนหนังสือภาคค่ำยังคงถูกเล่าขานสืบต่อกันมาในโรงเรียนแห่งนั้น และไม่มีครูคนไหนกล้าที่จะละเมิดกฎเหล่านี้อีกเลย...

 

รับชมเนื้อหาเต็มได้ที่ในคลิปครับ