เสือสมิงเขาเขียว ตอนที่ 1 เงาในหมอก

บทที่ 1: เงาในหมอก

ป่าเขียว...ป่าลึกที่มีต้นไม้สูงเสียดฟ้า เถาวัลย์พันกันแน่น และหมอกที่ลอยปกคลุมแทบตลอดทั้งปี สำหรับนักเดินทางทั่วไป มันคือผืนป่าที่สวยงามและเงียบสงบ แต่สำหรับชาวบ้านใน “บ้านหนองเสือ” ที่ตั้งอยู่ใกล้ขอบป่าด้านเหนือ ป่าเขียวไม่เคยเป็นเพียงแค่ป่า หากแต่เป็นดินแดนต้องห้ามที่ถูกกล่าวขานด้วยเสียงกระซิบ กลัว กลบความจริงด้วยนิทานและคำเตือน

คืนหนึ่งปลายฤดูฝน ลมเย็นจากยอดเขาเริ่มพัดลงมาปะทะยอดไม้ ใบไม้ไหวสะท้านเป็นจังหวะ หมอกหนาทึบขาวโพลนไหลอ้อยอิ่งเข้ามาใกล้เขตหมู่บ้าน เหมือนมือที่มองไม่เห็นกำลังคืบคลานเข้ามาเงียบ ๆ เสียงนกกลางคืนหยุดร้อง คล้ายถูกเตือนให้นิ่งเงียบ ผู้คนพากันปิดประตูหน้าต่าง จุดเทียนหรือถ่านไฟในกระถางดินเผาไว้หน้าบ้าน และแขวนเครื่องรางไม้ไผ่ที่สลักอักขระโบราณไว้หน้าประตู

“คืนนี้หมอกมันมาเร็วผิดปกติ...” ยายคำเอ่ยเบา ๆ ขณะนั่งพัดถ่านอยู่หน้าเตาไฟในบ้านไม้ใต้ถุนสูง หลานชายวัยแปดขวบของเธอชื่อ “ฟ้า” นั่งเบียดอยู่ข้าง ๆ ด้วยความกลัว

“ยาย...แล้วหมอกนี่มันพามันมาด้วยใช่มั้ย?” ฟ้าถามเสียงเบา

ยายคำไม่ตอบทันที เธอจ้องเปลวไฟนิ่ง แล้วจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่แผ่วเบาราวเสียงลม

“ทุกครั้งที่หมอกลงถึงรั้วหมู่บ้านก่อนฟ้าสาง...เสือสมิงจะออกหาเหยื่อ”

เด็กชายตัวน้อยสะดุ้งน้อย ๆ รีบเบียดเข้าใกล้ยายแน่นขึ้น

ยายคำลูบหัวหลานเบา ๆ ก่อนเริ่มเล่าเรื่องที่แม้เธอเองจะได้ยินมาตั้งแต่ยังเป็นสาว แต่ยังคงจำได้แม่นทุกถ้อยคำ

“สมัยยายยังสาว ป่าเขียวยังไม่มีทางรถเข้าไป คนต้องเดินป่าผ่านหลายวันกว่าจะไปถึงอีกฝั่ง...แล้ววันหนึ่ง มีเสือโคร่งตัวใหญ่โผล่มาไล่ล่าคน มันไม่ใช่เสือธรรมดา มันฉลาด แอบซุ่มเหมือนนักล่า มันไม่กินเหยื่อเลย...แค่ฆ่าแล้วทิ้งไว้ให้เลือดไหลเปื้อนดิน”

“ผู้ใหญ่บ้านตอนนั้น เชิญหมอผีจากดงวังแดงมาทำพิธี หมอผีบอกทันทีว่า นั่นไม่ใช่เสือธรรมดา แต่เป็น เสือสมิง—เสือที่เคยเป็นคน หรือไม่ก็คนที่กลายเป็นเสือเพราะวิชามืด”

เสียงของยายคำเริ่มแผ่วลง เธอปรายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ที่ตอนนี้เห็นเพียงม่านหมอกสีขาวขุ่นปกคลุมทั่วลานบ้าน

“มันแปลงร่างได้ ฟ้า...แปลงเป็นใครก็ได้ที่เรารู้จัก แม่เรา พ่อเรา หรือแม้แต่เราเอง”

ฟ้าเบิกตากว้างอย่างหวาดหวั่น เขาขยับตัวเข้าใกล้ไฟและยายมากขึ้นอีก

“แล้ว...ใครเคยเจอมันจริง ๆ บ้างยาย?”

“มี...” ยายคำพยักหน้าเบา ๆ “ลุงทอง พ่อของผู้ใหญ่บ้านคนก่อน เขาเคยเห็นกับตา ตอนนั้นเมียเขาตายไปแล้ว แต่ตอนเดินป่าอยู่คนเดียวกลางดึก เขาเห็นเมียมายืนร้องไห้อยู่ริมลำธาร ขาวซีด เหมือนเพิ่งลุกจากโลง”

“แล้วลุงทองทำยังไง?”

“ก็เรียกชื่อเมียแล้วรีบวิ่งเข้าไปกอด...” ยายคำถอนหายใจ “แล้วก็หายไปเลย ไม่มีใครเจออีกแม้แต่ชิ้นเนื้อหรือเศษเสื้อผ้า”

นอกบ้าน หมอกเริ่มหนาขึ้นจนแทบมองไม่เห็นรั้วไม้ไผ่ ชาวบ้านหลายหลังเริ่มดับไฟ ไม่ใช่เพราะต้องการนอน แต่เพราะไม่อยากให้ มัน เห็นแสง

ฟ้านั่งนิ่งอยู่นาน สายตายังไม่ละจากบานหน้าต่าง

“ยาย...เสือสมิงกลัวอะไรไหม?”

ยายคำเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

“กลัวเครื่องรางที่ทำจากไม้สะเดาแห้ง และกลัวกระสุนเงิน”

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้าทอเก่า ๆ ที่อยู่ข้างตัว แล้วหยิบเอาไม้สั้น ๆ แกะเป็นรูปเสือยืนอยู่บนหินออกมา ยื่นให้หลาน

“เอาไว้นอนกอดไว้ ฟ้า อย่าไปเปิดประตูถ้าได้ยินใครเรียกนะ เข้าใจไหม?”

ฟ้ารับมาไว้แน่นในมือพอ ๆ กับความกลัวที่เริ่มซึมเข้าหัวใจดวงเล็ก ๆ

คืนนั้นไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเสียงคำราม ไม่มีอะไรเลย...เงียบจนผิดปกติ

แต่ในความเงียบ นอกหมู่บ้าน บนเส้นทางที่หายลับเข้าไปในป่าเขียว มีรอยเท้าใหญ่ย่ำลงบนดินชื้น เหมือนของสัตว์ตัวโต แต่หากสังเกตให้ดี รอยเท้านั้นคล้ายเท้าคน...

ที่ปลายเส้นทาง ร่างหนึ่งยืนอยู่กลางหมอกหนา มันยืนนิ่ง ปากแยกยิ้ม ดวงตาแดงฉานในเงาสลัว

และเสียงกระซิบแผ่วเบา...ดังผ่านหมอกมาถึงหมู่บ้าน

“ยอด...ยอด...”

ติดตามตอนที่ 2 ในกระทู้ต่อไปนะครับ