หวานใจพี่รหัส ตอนที่ 7 คิดว่าจะหลบหน้ากันพ้นเหรอ?

ปารมองชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า รู้สึกเสียดายที่ไม่ใช่พี่รหัสของเธอแต่ก็รู้สึกอุ่นใจที่มีคนมาช่วย นึกว่าจะถูกรุมเสียแล้ว

“แกล้งอะไรกัน เขาเรียกว่าเอ็นดู หยอกกันเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง” แสงชัยพูดลอยหน้าลอยตา มองหน้านรินทร์พลางยิ้มเยาะอยู่ในสีหน้า

“กำลังถามน้องเขาอยู่ว่า ต้องการให้ช่วยอะไรไหม แกล้งตรงไหน” อีกคนพูดต่อ ลากเสียงยืดเสียงยาว

“ปาร ไปกันเถอะ” นรินทร์ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงด้วย รีบพาน้องรหัสของเพื่อนไปจากตรงนั้น ไปนั่งรอที่ม้าหินอีกด้านหนึ่งของมุมตึกคณะครุศาสตร์

“เดี๋ยวพี่ไลน์ไปบอกยนตร์ให้ว่าปารรออยู่นะ” เขากดตัวหนังสือบนโทรศัพท์สมาร์ตโฟนมียี่ห้อราคาแพงไม่น้อย

“ขอบคุณค่ะ พี่นรินทร์” ปารค่อยยิ้มออก ในใจหวังอยากจะเจอพี่รหัสของเธอวันนี้

“ว่าแต่มีอะไรกับยนตร์หรือครับ อาจารย์ชมรมอนุรักษ์เรียกคุยงานอยู่ อีกสักพักคงจะมา ปารรีบหรือเปล่า” นรินทร์มองถุงสีน้ำตาลเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเด็กสาว

“ไม่รีบค่ะ ปารรอได้”

“การ์ตูนนี่ น่ารักจังเลยนะครับ” เขามองตัวการ์ตูนที่แปะอยู่บนถุงสีน้ำตาล

เด็กสาวอมยิ้มแก้มปริ ก่อนตอบอย่างภาคภูมิใจ

“ปารวาดเองค่ะ”

“หืม...มีหัวศิลป์เหมือนกันนะ พี่นี่ไม่ได้เรื่องเลย” นรินทร์จ้องมองน้องรหัสของเพื่อนซี้ เขาชอบรอยยิ้มของเธอจัง

เขาพยายามชวนเธอพูดคุยเป็นค่าเวลาระหว่างนั่งรอ อยากทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้ แต่ทว่าในแววตาของเธอเหมือนจะคอยมองหาแต่ยนตร์ตลอดเวลา เธอไม่สนใจหนุ่มหล่ออย่างเขาเลย เขาสังเกตเห็นเธอมารอพบยนตร์ตั้งแต่วันก่อนแล้ว

ยนตร์มองข้อความจากไลน์ของนรินทร์ ค่อยรู้สึกสบายใจ เพราะก่อนหน้านี้ปารไลน์มาบอกว่าจะมาหา แต่เขาติดคุยเรื่องงานกับอาจารย์ชมรมอนุรักษ์อยู่ กลัวว่าปารจะโดนพวกแสงชัยแกล้ง จึงไลน์บอกนรินทร์ให้ไปช่วย แล้วมันก็เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด เขาตัดสินใจไลน์บอกนรินทร์ให้บอกปารกลับไปก่อน วันนี้เป็นวันที่สามที่เธอตามง้อเขา จึงควรหลีกเลี่ยงการพบเธอ เขาต้องลบคำสบประมาทให้ได้ ที่สำคัญต้องทำลายสถิติให้เธอตามง้อเขานานกว่านั้น

“เรื่องพี่ยนตร์ปารง้อมากี่ครั้งแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ง้อง่ายจะตายไป ไม่เกินสามวันก็หายโกรธแล้ว เชื่อมือเราสิ”

คำพูดของปารดังขึ้นมาในห้วงนึก พานหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ปารหน้าหม่นลงเมื่อนรินทร์บอกให้เธอกลับไปก่อนไม่ต้องรอแล้ว วันนี้วันที่สามที่พยายามจะตามง้อพี่รหัส แต่เหมือนเขาไม่ยอมพบเธอเลย ได้แต่ฝากเพื่อนรักเอาของไปให้

นภาบอกว่าพี่ชายของเธอยังไม่ยอมเปิดดูด้วยซ้ำ เมื่อเขาไม่ยอมเปิดดู เธอจึงต้องหาทางพบเขา และขอโทษเขาด้วยตัวเองให้ได้ เด็กสาวถอนหายใจเบา ๆ อย่างหนักใจ แผนง้อของเธอยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ทำไมครั้งนี้ถึงไม่ง้อง่ายเหมือนตอนเด็ก ๆ นะ หยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความที่เธอไลน์ไปหายนตร์ เขาได้แต่อ่านแต่ไม่ยอมตอบ

“พี่คิดว่าจะหลบหน้าปารได้เหรอ”

ปารบ่นกับตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว เฮ้ย! ตายล่ะ! นี่เธอเดินอยู่ส่วนไหนของมหาวิทยาลัยกันเนี่ย เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร

แล้วทางออกมันไปทางไหนกันแน่! ใจแป้วทันที อย่าบอกนะ ว่าเธอกำลังหลงทาง พยายามมองหาป้ายบอกทิศทางจนเจอ แต่ทว่า ถนนทางออกมหาวิทยาลัยมันชื่ออะไรนะ! ยังจำไม่ได้เลย ให้ตายสิ!

เด็กสาวถอนหายใจแล้ว ถอนหายใจอีก ไม่ได้! ต้องทำวิกฤตให้เป็นโอกาส ใบหน้านั้นเกิดรอยยิ้ม คิดแผนให้ยนตร์มาพบเธอได้แล้ว จึงรีบไลน์ส่งข้อความไปหาพี่รหัสว่ากำลังหลงทาง ไม่นานข้อความนั้นถูกอ่าน เขาไม่ตอบข้อความนั้น แต่กลับโทรมาหาเธอทันที

“ปารอยู่ไหนบอกพี่ซิ” เสียงจากปลายสายรีบถามอย่างร้อนใจ

สาวน้อยฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงคล้ายจะร้องไห้

“พี่ยนตร์รีบมานะ ปารไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน” แล้วพยายามบอกลักษณะของบริเวณรอบตัว ป้ายหน้าตึก ป้ายถนน รวมทั้งซุ้มต้นไม้เลื้อยที่เธอยืนอยู่ใกล้ ๆ ด้วยใบหน้ายิ้มหน้าระรื่น ในที่สุดเขาก็หลงกลจนได้ อย่างน้อยเธอได้รู้ว่า เขาเป็นห่วง และจะไม่ทอดทิ้งกันแน่นอน

**************** 

มีอีบุ๊กแล้วน้า... ลิงก์อีบุ๊ค

นิยายอยู่ใน comment ค่ะ