หวานใจพี่รหัส ตอนที่ 5 คิดว่าพี่ง่ายเหรอ?

ยนตร์หายตัวเข้าไปในห้องของตนเอง นั่งคิดทบทวนถึงเรื่องราววัยเด็ก แม้ว่าจะรู้ดีเป็นที่เขาเองไร้ความสามารถเอาชนะใจสาว ๆ ที่เขาตามจีบได้

ตอนนั้นเขาเป็นนักกีฬาว่ายน้ำต้องฝึกซ้อมหนัก จึงไม่ค่อยมีเวลา ทำได้แค่ฝากปารเอาขนมไปให้แต่เขามารู้ตอนหลังว่าขนมที่ฝากไปให้นั้นไปไม่เคยถึงคนที่เขาตามจีบอยู่เลย เพราะไม่ว่าจะฝากขนมไปกี่ครั้ง ปารก็แอบกินขนมหมดแล้วยังมีหน้ามาล้อเขาอีก

“ถ้าไม่ยอมมาง้อ จะโป้งเลย” เขาบ่นด้วยหน้าตาบูดบึ้ง นึกถึงตอนเด็กโกรธกันทีไร ปารต้องเป็นฝ่ายมาง้อเสมอ

ยนตร์ยกมือลูบหน้าท้องเบา ๆ เพราะมันเริ่มร้อง จ๊อก ๆ แล้ว วันนี้มีเวลาทานข้าวแป๊บเดียวเอง ต้องประชุมทั้งวัน แถมต้องไปดูว่ากิจกรรมรับน้องเป็นอย่างไรบ้าง

เขาเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะเขียนหนังสือ กดไอคอนกล้องวงจรปิดขึ้นมา กดดูกล้องที่ห้องนั่งเล่นแต่ไม่เห็นใครอยู่สักคน สายตามองด้วยความสงสัยแล้วกดไปดูที่ห้องครัว เจอแล้ว! เหมือนกำลังช่วยกันทำอาหารอยู่

เรื่องทำอาหารนั้นปารสนใจ และมีฝีมือฉายแววมาตั้งแต่เด็กแล้ว ภาพที่เห็นยิ่งทำให้ท้องยิ่งร้องดังขึ้นอีก ก่อนอื่นต้องบรรเทาด้วยการหาน้ำลูบท้อง จึงย่องลงไปที่ห้องนั่งเล่นหาน้ำดื่มละลายความเข็มข้นของน้ำย่อย แล้วย่องต่อไปที่ห้องครัวแอบดูว่าสาว ๆ ทำอะไรกัน

“ปาร...น่าทานมากเลย กลิ่นหอมจัง” นภาชะโงกหน้าเข้าไปมองหม้อสุกี้ควันฉุยบนเตา

“หิวแล้วใช่ม้า...ถ้าบอกว่าไม่อร่อย ครั้งต่อไปอดนะ จะไม่ทำให้กินอีก” ปารแกล้งพูดหยอกเพื่อนไปอย่างนั้นเอง

“พี่ยนตร์ต้องชอบแน่ ๆ เลย” นภาพูดต่อ

“ระดับนี้แล้ว พี่ยนตร์ทานปุ๊บต้องหายโกรธปั๊บเลย” ปารพูดพลางหัวเราะ เธอจำได้ว่าพี่ยนตร์ชอบทานสุกี้มาก

“แล้วไลน์ไปเรียกพี่ยนตร์ เขาว่าไงบ้าง” มือจับทัพพีคนผักที่ลอยอยู่เหนือน้ำเดือดให้ลงไปด้านล่าง

“ยังไม่เห็นอ่านเลย สงสัยไม่ยอมลงมา เอางี้ปาร ยกขึ้นไปให้พี่ยนตร์หน่อยน้า....”

“ไม่ล่ะ! อยากกินก็ลงมากินเองสิ!” ปารบ่นถึงคนขี้น้อยใจ

“ไหนบอกจะง้อพี่ยนตร์ไง” นภาไม่ยอม

“วันนี้ยังไม่มีอารมณ์จะง้อใคร!” ปารยังตอบเสียงแข็งอย่างรำคาญ

“วันอื่นพี่ยนตร์ไม่ว่างจะว่าไง ง้อวันนี้แหละ นะ นะ” นภาพูดพลางเขย่าแขนเพื่อนเบา ๆ อย่างขอร้อง

ปารนิ่งคิด วันนี้วันรับน้องยังแทบไม่เห็นเขามาดูแลน้องรหัสอย่างเธอเลย พี่รหัสคนอื่นยังมาดูแลน้องกันทั้งนั้นแต่เขาโผล่มาแป๊บเดียวเอง แถมยังให้คนอื่นเอาหนังสือมาให้อีก

คงจะไม่ว่างจริง ๆ ถ้าจะไปง้อเขาวันอื่นแล้วจะไปง้อที่ไหน ? บ้านไม่ได้อยู่ใกล้กันเหมือนแต่ก่อนแล้ว จะง้อเขาได้อย่างไร เธอรู้สึกกลุ้มขึ้นมาเลย

“ก็ได้ แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะจ๊ะ เรื่องพี่ยนตร์ปารง้อมากี่ครั้งแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ง้อง่ายจะตายไป ไม่เกินสามวันก็หายโกรธแล้ว เชื่อมือเราสิ ตอนนี้กินสุกี้กันดีกว่า” ปารปิดแก๊ส พลางเดินไปเตรียมชามกระเบื้องมาสองใบ

‘เฮอะ! คิดว่าพี่จะง้อง่ายเหมือนตอนเด็ก ๆ เหรอ ไม่มีทาง! เดี๋ยวจะให้ง้อให้เข็ดเลย’ ยนตร์ยิ่งโมโหหนักมากกว่าเดิม แม้จะเป็นความจริงก็ตาม เขาไม่เคยโกรธปารได้เกินสามวันเลย มาง้อทีไรใจอ่อนทุกทีไป

ยนตร์สะดุ้ง! เมื่อเสียงสัญญาณไลน์จากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาดังขึ้น รีบกดปิดเสียงแล้วรีบกลับขึ้นห้องทันที

นภากดไลน์ไปหาพี่ชายอีกครั้ง และได้ยินเสียงไลน์ดังขึ้นแต่ไม่ได้ดังจากเครื่องของเธอ หรือว่าดังจากเครื่องของปารแต่โทรศัพท์ปารไม่ได้อยู่ตรงนี้นี่นา แล้วเสียงนั้นมาจากไหน รีบเดินไปดูหน้าห้องครัวก็ไม่เห็นมีใคร หรือว่าเธอหูแว่ว

“มากินสุกี้เถอะ เสร็จแล้ว” ปารตักสุกี้ใส่ชามพลางราดน้ำจิ้มรสเด็ด

ยนตร์มองภาพจากกล้องวงจรปิด เห็นสองสาวกำลังกินสุกี้กันอย่างเอร็ดอร่อย ท้องของเขาร้องอีกแล้ว ต่อมามองเห็นปารตักสุกี้ร้อน ๆ ใส่ชามกำลังเดินขึ้นมาบนห้องของเขา

มือรีบกดเมาส์รูปกากบาทของโปรแกรมกล้องวงจรปิด จับท้องตัวเอง เริ่มร้องอีกแล้ว รีบกินน้ำเข้าไปอีกแก้ว จะให้ปารให้ยินเสียงท้องร้องของเขาไม่ได้เด็ดขาด

“ก๊อก ๆ” เขาได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง

‘จ้างให้ก็ไม่เปิด!’ ยนตร์ปรายสายตาไปที่ประตูห้อง

“พี่ยนตร์จ๋า...ทานสุกี้กันเถอะ ปารยกมาให้แล้ว กำลังร้อน ๆ เลย ของโปรดของพี่ยนตร์นี่นา ปารทำสุดฝีมือเลยนะ เปิดประตูรับหน่อยสิคะ” เสียงปารอ้อนอยู่หน้าประตูห้องชายหนุ่ม

เท้าของยนตร์เดินไปที่หน้าประตู แต่แล้วรีบเดินกลับไปที่เตียงนอน หันหลังให้ประตู ยังได้ยินเสียงปารเรียกเขาต่อไปไม่หยุด

‘ฝันไปเถอะ ว่าจะยอมเปิดประตูให้ เฮอะ! คิดว่าพี่ง่ายใช่มั้ย ? ไม่เกินสามวันเหรอ คอยดูละกัน’ ยนตร์ยิ่งคิดยิ่งหัวเสีย เดินไปนั่งหน้าคอมฯ เปิดเกมขึ้นมาเล่นแก้เซ็ง จะได้เลิกสนใจคนที่อยู่หน้าประตู

‘หมดความพยายามแล้วล่ะสิ!’ เสียงหน้าประตูเงียบไปแล้วห้อง

“ปาร!” เขารีบเดินไปเปิดประตูอย่างตกใจ

“โพล้ะ!!!” เขาได้ยินเสียงเหมือนชามหล่นแตกอยู่หน้าประตูห้อง

“โอ๊ย!” เสียงต่อมาทำให้ยนตร์ลุกขึ้นจากหน้าคอมทันที

**************  

มีอีบุคแล้วน้า  ลิงก์นิยายอยู่ในคอมเม้นท์จ้า