อยู่ไหนแล้วทุกข์เกินไป ไม่เป็นเหตุให้สติเจริญขึ้น ก้หลีกออกมาเสีย

 

ไม่ว่าจะเป็นของ

ไม่ว่าจะเป็นคน

ไม่ว่าจะเป็นงาน

ถ้าเป็นเหตุให้ทุกข์เท่าเดิม

อยู่ๆไปพักหนึ่งคุณจะชิน

เหมือนเสียงรบกวนที่คงเส้นคงวา

ได้ยินไปนานๆ

สมองจะคัด ‘ส่วนที่รบกวน’

ออกจากการรับรู้ไปเอง

แม้ส่งเสียงอยู่ แต่ก็เหมือนไม่ได้ยิน

นี่เป็นกลไกธรรมชาติ

ที่จะทำให้สิ่งมีชีวิตอยู่รอดได้

โดยไม่เป็นบ้าตายเสียก่อน

ภายใต้สภาพการณ์แย่ๆ

 

แต่ถ้าเสียงรบกวนดังกล่าว

อยู่ๆดังโด่งขึ้นมากระตุ้นโสตประสาท

พักหนึ่งแล้วแผ่วหายไป

เสร็จแล้วแผดแหลมขึ้นมาแสบแก้วหู

เป็นนานกว่าจะหายไป

จากนั้นกระหึ่มสะเทือนอัดบ้องหู

นานเหมือนจะไม่หยุด กว่าจะหายไปได้

แบบนี้ร่างกายและจิตใจของคุณจะไม่ปรับตัว

นับวันสุขภาพจิตจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ

เหตุเพราะทุกครั้งที่เสียงอันเป็นพิษกระทบหู

จะเกิดความทุกข์ใหม่ๆไม่ซ้ำหน้า

เพิ่มความอึดอัด สะสมแรงดัน

จนถึงจุดหนึ่งเหมือนลูกโป่งใกล้ระเบิด

 

 

เมื่อเข้าใจหลักการนี้

ก็จะแยกแยะออกว่า

แม้แต่การเจริญสติ

ก็ไม่ใช่เจริญได้ทุกสภาพการณ์

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

ภายใต้สภาพการณ์ที่สติของคุณ

ยังไม่แข็งพอที่จะต้านทาน

แม้พระพุทธเจ้าก็ตรัสกับเหล่าภิกษุสาวกว่า

หากเจริญสติถูกทางแล้ว

แต่อยู่ที่ไหนแล้วเป็นสุขเกินไป

ไม่เป็นเหตุให้สติเจริญขึ้น ก็หลีกออกมาเสีย

อยู่ที่ไหนแล้วเป็นทุกข์เกินไป

ไม่เป็นเหตุให้สติเจริญขึ้น ก็หลีกออกมาด้วย

ท่านไม่ได้ส่งเสริมให้ทนๆๆไม่มีที่สิ้นสุด

แล้วหวังว่าเดี๋ยวสติจะเจริญขึ้นได้เอง

 

สิ่งที่ต้องทำไว้ในใจ คือ

ถ้าเจอกระทบอันเป็นทุกข์นิดหน่อยแล้วถอยทันที

ไม่อาศัยเป็นบทเรียนดูปฏิกิริยาทางใจ

ที่แรงขึ้นมา แล้วแผ่วลงไป บ้างเลย

จะเอาแต่เครื่องประโลมสัมผัสที่น่าพอใจ

เช่นนี้ ในทางธรรม สติก็ไม่มีทางเจริญ

เพราะจะขาดสติ เคลิ้มนึกไปว่าโลกนี้น่าอภิรมย์

ส่วนในทางโลก ความเข้มแข็งก็ไม่มีทางเกิด

เพราะเป็นผู้ขาดขันติ

อะไรนิดอะไรหน่อยก็ทนไม่ได้ไปหมด

 

 

ในทางกลับกัน

หากเจอกระทบอันเป็นทุกข์เพิ่มขึ้นๆไม่สิ้นสุด

แล้วไม่หาทางเลี่ยง หรือไม่คิดตัดต้นตอ

เข้าใจว่าการเจริญสติ คือการฝึกทนทู่ซี้ไปเรื่อยๆ

อันนี้ในที่สุดโรคประสาทก็ถามหาเอาง่ายๆเหมือนกัน

การทึกทักของคนส่วนใหญ่จะออกแนว

แน่จริงต้องทนได้ทุกอย่าง ฝึกได้ทุกที่

ทำไม่ได้แปลว่าไม่เก่ง หรือยังฝึกไม่พอ

ที่แท้แล้วทั้งหลายทั้งปวงคือ

ยังไม่เข้าใจให้ดีพอต่างหาก!