รูมเมท EP.2: เมื่อเพื่อนร่วมห้องเป็นภาระทางอารมณ์ และผมคือเหยื่อของชีวิตประจำวัน

สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้ผมขอกลับมาอีกครั้งกับซีรีส์สุดฮิตที่ไม่มีใครเรียกร้องอย่าง “รูมเมทมหาประลัย” EP.2

จาก EP.1 ที่ผมเคยเล่าว่ารูมเมทชอบเอาไมโลไปแช่ในตู้เย็น แล้วบอกว่ามันจะ “เย็นแบบลึกซึ้ง”

ตอนนี้มันพัฒนาแล้วครับ…พัฒนาไปสู่ความ "เป็นภัยต่อสิ่งมีชีวิตบนโลก"

เริ่มด้วยตอนเช้า: ตื่นมาพร้อมคำถามในใจ...นี่ห้องเราใช่มั้ย?

 

วันหนึ่งผมตื่นมาตอน 6 โมง (ซึ่งปกติจะตื่นตอน 9 โมงนะครับ)

เพราะได้ยินเสียงคล้ายคนกำลังสวดอัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์

 

“ฮึ่มมม ฮึ่ยยย…โอมเพี้ยง!”

 

ผมสะดุ้งลุกขึ้นมา พบรูมเมทนั่งขัดสมาธิบนพื้น พร้อมเทียนเล่มหนึ่งและกระถางธูปจาก 7-11

 

ผมถามว่า “มึงทำไร?”

มันตอบด้วยสายตานิ่งๆ ว่า “ขอพรให้เช้านี้อาจารย์เลื่อนคลาส… กูง่วง”

 

เอ้า!! ไอ้บ้านี่!!!

กลางวัน: เวลาแห่งมหกรรมซักผ้า...ที่ไม่ได้ใช้เครื่องซักผ้า

 

เพื่อนๆ เคยเห็นคนใช้ถังน้ำเล็กๆ ขนาดเท่าหัวเด็ก แล้วซักเสื้อผ้า 5 ตัวในนั้นมั้ยครับ?

รูมเมทผมคือศิลปินแห่งการบีบ ผสมผงซักฟอก+แชมพู+สบู่เหลวเข้าด้วยกัน (บอกว่าผลลัพธ์มัน "ฟินกว่า")

 

ปัญหาคือมันเอาเสื้อไปตากในห้อง!

 

กลิ่นคือแบบ...หอมจนหัวจะปวด

 

ผมเคยแอบเอาไปตากข้างนอกให้ มันกลับมาถามว่า

“เฮ้ย ใครเอาเสื้อกูไปตากแดด มันจะกรอบนะเว้ย!!”

 

กรอบ????? เสื้อใช่ปลาทอดเรอะ!?

ตอนเย็น: ดินเนอร์สุดหรูของรูมเมทคือ...บะหมี่กับช็อกโกแลต!?

 

เรื่องกินของรูมเมทผมก็ไม่ธรรมดา

วันหนึ่งผมเห็นมันเทน้ำร้อนลงมาม่ารสต้มยำ แล้วใส่ โกโก้ครั้นช์ ลงไปด้วย

 

ผมมองแบบอึ้ง แล้วถามว่า “มึงรู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรอยู่?”

 

มันตอบด้วยน้ำเสียงปรัชญา:

“โลกนี้ไม่มีอะไรตายตัว บางครั้งรสชาติก็เกิดจากการทดลอง”

 

บอกเลยครับ...ว่าผมหนีไปกินข้าวหน้ามอแบบไม่หันหลังกลับ

กลางคืน: มหกรรมเสียงปริศนาและกิจกรรมแปลกๆ

 

ทุกคืนรูมเมทจะมี “เวลาเงียบ” ที่ห้ามผมส่งเสียงใดๆ ตั้งแต่ 21.30 - 22.00

เพราะเขาจะ “ฟังเสียงในหัวตัวเอง”

 

แล้วหลังจากนั้น 22.01 มันจะเปิดลำโพง Bluetooth เสียงดังลั่น พร้อมเพลงแปลกๆ อย่าง

“เสียงน้ำหยดผสม EDM” หรือ “แร็ปปลุกไก่” ซึ่งฟังแล้วคือหลอนกว่าสวดเรียกผี

 

บางคืนมันจะตะโกนออกมาว่า “กูรู้แล้ว!!!” แล้วจดอะไรลงสมุดอย่างบ้าคลั่ง

ผมถามว่า “รู้ไร?”

มันบอก “กูคิดสูตรใหม่ของข้าวคลุกปลากระป๋องกับโอวัลติน”

 

โอ้โห...อัจฉริยะชัดๆ แต่ผมกลัวจะกลายเป็นข่าวในวันหนึ่ง

และเรื่องสุดพีค: ผมเจอ "ตุ๊กตาลึกลับ" บนเตียงตัวเอง

 

อยู่ดีๆ วันหนึ่งผมกลับจากเรียนมาแล้วเจอตุ๊กตาหมีหน้าตาแปลกๆ วางอยู่บนหมอน

ผมตกใจเพราะผมไม่มีหมีตัวนี้

 

พอถามรูมเมท มันบอกว่า

“กูเอามาให้เป็นเพื่อนมึงตอนกลางคืน จะได้ไม่เหงา”

 

ผมนิ่ง...

 

แต่ในใจคิดว่า “เพื่อนกูแม่งคือภาระทางอารมณ์จริงๆ”

บทสรุปของ EP.2: ผมไม่สามารถ predict ชีวิตในห้องนี้ได้เลย

 

ชีวิตกับรูมเมทคนนี้เหมือนอยู่ในรายการวาไรตี้ซ่อนกล้องที่ไม่มีวันจบ

วันดีคืนดีมันเอาหน้ากากอนามัยมาวาดหน้าแมวแล้วใส่ตอนนอน บอกว่า “กันฝุ่นแบบมีสไตล์”

 

ผมไม่รู้ว่าควรกลัวหรือควรฮา

 

แต่ที่แน่ๆ คือผมเริ่มปรับตัวได้แล้ว

ผมมี

หูฟังตัดเสียงรบกวน มีเสบียงซ่อน และมีแผนสำรองในการหนีออกไปนอนบ้านเพื่อนเวลาเขาคลั่งรสชาติใหม่ๆ