"ผมแค่จะไปเซเว่นแต่สุดท้ายต้องช่วยจับแมววิ่งหนีหมาแล้วกลับบ้านพร้อมถุงโดนัทที่ไม่มีโดนัท"

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวานตอนค่ำครับ ผมแค่เดินออกจากห้องมาอย่างสงบ มีจุดมุ่งหมายที่ยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียวคือ...จะไปซื้อโดนัทในเซเว่น

 

เดินออกมาพร้อมความมั่นใจ ใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะกับเหรียญ 20 บาทในมือ โลกช่างดูสดใส เสียงจิ้งหรีดข้างถนนขับกล่อมราวกับเป็นซาวด์แทร็กของภารกิจยามค่ำคืน

 

ระหว่างเดินไปอย่างอารมณ์ดี อยู่ดี ๆ ก็มีเสียง "เหมียววววววววววววววววววววว" ดังมาจากกองไม้ข้างถนน ตอนแรกก็ไม่สนใจ คิดว่าคงเป็นแมวข้างบ้าน...

 

แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองเท่านั้นแหละ เจ้าแมวตัวอ้วนพุงปลิ้นลายสลิด ก็กระโดดพรวดใส่ผม!

 

ใช่ครับ! มันกระโดดใส่หัวผม!

 

ผมตกใจจนสะบัดหัวแรงขนาดที่หมวกกันน็อคถ้าผมใส่คงปลิวไปอำเภอถัดไปแล้ว แล้วมันก็วิ่งต่อ...ไม่สิ! มันพุ่งเข้าไปใต้เสาไฟ แล้วไปชนกับหมาตัวหนึ่งที่หลับอยู่

 

ผลคือ...หมาตื่น!

 

หมาลืมตาปุ๊บ มันเห็นผมก่อนเห็นแมวด้วยซ้ำ!! แล้วมันก็ลุกขึ้นมาเห่า “โฮ่งๆๆๆๆๆ” แบบที่ไม่ถามก่อนเลยว่าผมเกี่ยวอะไรด้วย!?

 

เจ้าแมววิ่งหนีไปทางซ้าย แต่เจ้าหมาเลือกวิ่งไล่...ผมครับ!!

 

ตอนนั้นผมสตั๊นไปสามวิ ก่อนจะตัดสินใจวิ่งเหมือนนักกีฬาทีมชาติในโอลิมปิก เหรียญ 20 ในมือกระเด็นหาย รองเท้าแตะเกือบหลุด จนต้องหันกลับไปตะโกนว่า

 

“เฮ้ย!! กูไม่ได้เอาแมวมึงงงงงง!!!”

 

แต่เจ้าหมาก็ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น มันมาด้วยจิตใจนักล่าเต็มพิกัด ผมวิ่งอ้อมซอย วิ่งข้ามฟุตบาท วิ่งจนขาฉีก กลับมาที่เดิม...เจอคุณลุงนั่งจิบชาอยู่หน้าบ้าน

 

ลุงมองผมกับหมาที่วิ่งไล่กัน แล้วพูดว่า...

 

“อื้ม...สงสัยเขาจะเล่นกันนะ ยุคนี้เด็ก ๆ ชอบออกกำลังกาย”

 

คุณลุงครับ...นี่ไม่ใช่การออกกำลังกายครับ มันคือการเอาชีวิตรอด!!!

 

โชคดีที่ข้างหน้าเป็นร้านขายน้ำ ผมพุ่งเข้าไปหลบหลังตู้แช่ เจ้าหมาหยุดวิ่ง เห่าใส่ตู้ แล้วค่อย ๆ เดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

ผมนั่งหอบหน้าตู้แช่ น้ำลายเต็มปาก หัวใจเต้นเหมือน EDM แล้วอยู่ดี ๆ เจ้าของร้านก็ถาม

 

“เอ่อ...น้องจะเอาน้ำอะไรมั้ย?”

 

ผมเลยตอบเบา ๆ ว่า “มีน้ำมนต์มั้ยครับ ผมอยากล้างเคราะห์ก่อนออกจากร้าน”

 

จากนั้นก็เดินกระโผลกกระเผลกไปเซเว่น เป้าหมายยังเหมือนเดิม...โดนัท!

 

เข้าไปถึงในร้าน แอร์เย็นสบาย หอมกลิ่นขนมปัง ผมเดินตรงไปที่ตู้โดนัทอย่างคนไม่ยอมแพ้ พอไปถึง...

 

“หมดครับ”

หมด...หมดจริง ๆ มีแต่ป้าย "โดนัทหมด ขออภัยในความไม่สะดวก"

 

ผมยืนค้างเหมือนคนถูกแช่แข็งด้วยคำว่า "ขออภัย" ในใจคิดว่า นี่กูผ่านด่านแมวซิ่ง หมาไล่ ลุงไม่ช่วย และน้ำลายเต็มตู้แช่เพื่ออะไรกันแน่วะ

 

ไม่ยอมแพ้ ผมหยิบถุงเปล่าที่เซเว่นไว้ให้ลูกค้าหยิบโดนัท...เอาใส่อะไรก็ไม่รู้ แล้วเดินไปจ่ายตังอย่างคนหมดหวังในชีวิต

 

พนักงาน: “รับถุงไหมคะ?”

ผม: “ไม่ครับ...มีถุงอยู่แล้ว แต่ไม่มีโดนัทแล้วครับ”

 

กลับถึงบ้าน พี่สาวถามว่า “ไปนานจัง ได้โดนัทกี่ชิ้น?”

 

ผมยื่นถุงเปล่าให้เธอแล้วตอบว่า “ได้ประสบการณ์ชีวิต 1 แมว 1 หมา กับ 1 ถุงโดนัทเปล่า ๆ ที่ไม่มีโดนัท”

 

สรุปนะครับ...

บางครั้งการจะได้อะไรในชีวิต มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความตั้งใจอย่างเดียว แต่ยังขึ้นอยู่กับแมว มนุษย์หมา และโชคชะตาที่ชอบเล่นตลกกับเรา

 

ตอนนี้ผมกำลังคิดว่า วันพรุ่งนี้อาจจะไม่ไปเซเว่น...แต่จะสั่

งโดนัทในแอปแทน เพื่อความปลอดภัยของทั้งร่างกายและศักดิ์ศรี!