ความรักเด็กบ้านนอก 6/10 คำพูดที่เก็บไว้นาน

ตอนที่ 6: คำพูดที่เก็บไว้นาน

พลครุ่นคิดทั้งคืนหลังจากที่ทิวเตือนสติ เขารู้ดีว่าไอ้ทิดไม่ได้มาเล่นๆ และหากเขายังเอาแต่นิ่งเฉย อิ้งอาจจะถูกความจริงใจของไอ้ทิดทำให้หวั่นไหว

รุ่งเช้า พลตัดสินใจแน่วแน่ เขาต้องพูดออกไปให้ชัดเจน

—

"วันที่เขาเลือกจะไม่เงียบอีกต่อไป"

เย็นวันนั้น หลังจากอิ้งเลิกงานที่ร้านลุงเจ๊ก พลไปดักรอที่ทางเดินกลับบ้าน

“อิ้ง” พลเรียกเสียงหนักแน่น

อิ้งหันมาแล้วขมวดคิ้ว “อะไรวะ ทำหน้าจริงจังเชียว”

พลสูดหายใจลึก หัวใจเต้นแรงแต่ก็พยายามควบคุมตัวเอง

“ข้ามีเรื่องจะพูดกับเอ็ง… ข้าไม่อยากเก็บไว้อีกแล้ว”

อิ้งมองหน้าเขานิ่งๆ “ว่ามาสิ”

พลกลืนน้ำลาย แล้วพูดออกมาอย่างชัดเจน

“ข้าชอบเอ็งอิ้ง ข้าชอบเอ็งมานานแล้ว”

อิ้งเบิกตากว้างไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเงียบ รอฟังพลพูดต่อ

“ข้าไม่รู้ว่าเอ็งจะรู้สึกยังไงกับข้า หรือจะคิดยังไงกับเรื่องนี้ แต่ข้าขอพูดให้ชัดเจน เอ็งเป็นคนเดียวที่ข้าอยากอยู่ด้วย เป็นคนเดียวที่ข้าอยากให้ยิ้มให้ข้า ไม่ใช่ให้คนอื่น”

อิ้งเม้มปากเบาๆ ดวงตาเธอฉายแววสับสน พลรู้ดีว่าเธอยังไม่พร้อมจะให้คำตอบ แต่นั่นไม่สำคัญสำหรับเขา

“ข้าไม่ได้บอกให้เอ็งต้องรู้สึกเหมือนกันตอนนี้… ข้าแค่อยากให้เอ็งรู้ไว้ก็พอ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งนา อิ้งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบางๆ

“ข้าไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรตอนนี้”

พลพยักหน้า “ข้าเข้าใจ”

อิ้งถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “แต่ข้าดีใจนะ ที่แกบอกข้า…”

พลยิ้มออกมาอย่างโล่งอก แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน แต่เพียงแค่ได้พูดออกไป ได้ให้เธอรับรู้ เขาก็พอใจแล้ว

—

คืนนั้น พลกลับบ้านด้วยความรู้สึกเบาสบาย หัวใจของเขาอาจยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการทั้งหมด แต่เขารู้ว่าเขาได้เดินไปข้างหน้าแล้ว

และจากนี้… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็จะไม่ปล่อยให้อิ้งต้องสับสนเพียงลำพังอีกต่อไป

โปรดติดตามตอนต่อไป:https://board.postjung.com/1606105