"บ้านร้างริมถนน"4/8 การหลอกหลอนที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ตอนที่ 4 - การหลอกหลอนที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ปัณณ์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านที่เพิ่งปิดลงอย่างแรง ความมืดรอบตัวเขาลึกจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ แม้แต่เงาของตัวเองก็ไม่สามารถมองเห็นในตอนนี้ เขารู้สึกถึงความกลัวที่ทะลักเข้ามาทุกทิศทาง ความรู้สึกที่เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังมองเขาอยู่จากทุกมุมที่ไม่สามารถมองเห็นได้

เขาพยายามหันหลังกลับและจะวิ่งออกไปจากที่นี่ แต่เมื่อเขาหันไปมองอีกครั้ง ประตูบ้านกลับเปิดออกเองอีกครั้ง ราวกับบางสิ่งกำลังเชิญชวนเขากลับเข้าไป

"ไม่! ฉันไม่กลับเข้าไปแล้ว!" ปัณณ์พึมพำกับตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะออกมาจากอก มือของเขากำลังสั่นจนจับข้อมือไม่ได้

แต่เสียงที่เขากลัวก็ยังคงดังขึ้นมา "กลับมา... คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของเจ้า..."

ในที่สุด ปัณณ์ตัดสินใจ เขาต้องหาคำตอบว่าอะไรอยู่ในบ้านหลังนั้น ที่ทำให้เขาไม่สามารถหลีกหนีได้ เขาเดินกลับไปที่ประตูอย่างช้า ๆ หัวใจของเขาสั่นสะท้านเหมือนมีใครมาหยุดมันไว้

เมื่อก้าวเข้าไปในบ้าน ความเย็นในอากาศเริ่มรุนแรงขึ้นเหมือนมีลมหนาวที่พัดมาจากมุมมืดของบ้าน ประตูที่เปิดอยู่เริ่มปิดเองอย่างเงียบเชียบและดังเอี๊ยดตามไปจนดังทั่วบ้าน

"ฉันจะไม่กลัว!" ปัณณ์พูดกับตัวเองเสียงดัง เขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง แต่ร่างของเด็กสาวที่เขาเห็นเมื่อก่อนกลับไม่อยู่ที่นั่นแล้ว

ความเงียบก่อตัวขึ้นและทำให้ปัณณ์รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ทุกสิ่งในบ้านเริ่มขยับไปในทิศทางที่เขาไม่เข้าใจ

จู่ ๆ สายตาของเขาก็ไปสะดุดที่ผนังด้านหนึ่ง ซึ่งมีภาพเก่าของครอบครัวหนึ่งแขวนอยู่ ผมยาว ๆ ร่วงลงมาจากกรอบรูป ภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวในภาพดูเหมือนจะยิ้มให้เขา… แต่เมื่อมองไปใกล้ ๆ ปัณณ์ก็พบว่าตาของทั้งคู่ ไม่ใช่ตาของมนุษย์

พวกเขามีดวงตาที่ลึกและว่างเปล่าเหมือนกับที่เขาเคยเห็นในเงาของพ่อ

"พ่อ...?" ปัณณ์กระซิบ แต่เสียงของเขาดูเหมือนจะหายไปทันทีที่พูดออกมา

ภาพในกรอบรูปค่อย ๆ หมุนกลับไปและกลายเป็นภาพที่คุ้นเคยของเด็กสาวคนนั้นยืนอยู่ในมุมห้อง ขณะที่เงาของชายและหญิงในภาพกำลังเดินเข้าไปหาปัณณ์

"หนีไม่พ้น… คืนนี้เจ้าจะกลับไปกับเรา"

เสียงนั้นอีกครั้ง พูดขึ้นมาในหูของเขาอย่างชัดเจนจนปัณณ์รู้สึกถึงอาการมึนงง ความเจ็บปวดจากภายในหัวใจเขาเริ่มเพิ่มขึ้น ร่างของเขาสั่นจนขาแทบจะล้มลงไป

แต่ทันใดนั้นเอง… เงาของชายและหญิงในภาพเริ่มก้าวออกจากกรอบรูปไปข้างหน้า เขารู้สึกเหมือนร่างกายของตัวเองไม่สามารถขยับไปไหนได้อีกแล้ว เสียงกระซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ จนก้องในหัว

"กลับมา... คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่เจ้าจะหลบหนี..."

ปัณณ์รู้สึกว่ากำลังจะสูญเสียสติ แต่ในที่สุดก็พยายามพูดเสียงเบา ๆ "ฉัน...ไม่ไป...ฉันไม่ใช่พวกคุณ!"

ทุกสิ่งรอบตัวเขาหยุดนิ่ง… ความเงียบกลับมาปกคลุมบ้านอีกครั้ง แต่ในใจของเขา ความรู้สึกไม่พอใจกำลังเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเขาเริ่มรู้สึกว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่

อยู่ในบ้านนี้

(โปรดติดตามตอนต่อไป)https://board.postjung.com/1605833