ตอนที่ 3: สิ่งที่อยู่ในร่างของเมย์

ตอนที่ 3: สิ่งที่อยู่ในร่างของเมย์

 

พีทยืนนิ่ง ร่างกายของเขาแข็งทื่อเมื่อสบตากับเมย์ หรือสิ่งที่ดูเหมือนเมย์

แสงจากโคมไฟข้างถนนลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้พีทมองเห็นใบหน้าของเธอชัดเจน

มันคือเมย์…แต่มันก็ ไม่ใช่

ดวงตาของเธอดำสนิท ไม่มีประกายแห่งชีวิต ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูผิดปกติ ราวกับบางสิ่งกำลังใช้ร่างของเธอเพื่อล้อเลียนมนุษย์

"เมย์…?" พีทเอ่ยเสียงเบา หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก

ร่างของเมย์เอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะขยับขึ้นช้า ๆ

"พีท..."

เสียงนั้นแหบพร่า ไม่ใช่เสียงของเมย์ แต่มันเป็นเสียงที่เหมือนมีอีก หลายเสียง ซ้อนกันอยู่

พีทถอยหลังโดยอัตโนมัติ ขณะที่ร่างของเมย์ก้าวเข้ามาใกล้

"พีท..."

มันเรียกชื่อเขาซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"มะ...เมย์ เธอเป็นอะไรไป?" พีทถาม แม้ว่าเขาจะรู้อยู่แก่ใจว่า นี่ไม่ใช่เมย์แล้ว

ร่างของเมย์หยุดเดิน ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ มุมปากของเธอถูกยกขึ้นสูงจนแทบจะถึงใบหู ดวงตาของเธอไม่กระพริบ ขณะที่เธอยกมือขึ้นช้า ๆ

"พวกแกปลุกฉันขึ้นมาเอง..."

ทันใดนั้น ไฟทั้งบ้านก็ดับ พรึ่บ!

ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดสนิท

พีทหายใจแรง เขาหันไปมองรอบตัว แต่ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากข้างหลัง

ตึก...ตึก...ตึก...

พีทรีบหันขวับไป แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากทุกทิศทาง มันไม่ได้มาจากเมย์เพียงคนเดียว แต่มันเหมือนมี ใครอีกหลายคน อยู่รอบตัวเขา

"เมย์! ถ้าเธอได้ยินฉัน ตอบฉันสิ!" พีทตะโกน

เสียงเงียบหายไปทันที

จากนั้น...

มือเย็นเฉียบคว้าเข้าที่ไหล่ของพีทจากข้างหลัง

ความทรงจำที่ถูกลืม

พีทสะดุ้งโหยง รีบสะบัดตัวออกและถอยหลังชนเข้ากับผนัง หัวใจของเขาเต้นรัว

แสงไฟจากข้างนอกส่องลอดเข้ามาเล็กน้อย และในวินาทีนั้นเอง เขาก็มองเห็น

เงาดำสูงใหญ่ ยืนอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น

มันมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่ไร้ใบหน้า ไม่มีตา ไม่มีปาก มีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิท

มันยืนอยู่ตรงนั้น...นิ่ง ๆ

เมย์...หรือร่างของเมย์...ยืนอยู่ข้าง ๆ มัน

เธอเอียงศีรษะช้า ๆ มองพีท ราวกับกำลังเฝ้าดูปฏิกิริยาของเขา

แล้วเธอก็เอ่ยขึ้น...

"เธอจำไม่ได้เหรอ ว่าเราเคยเจอกันมาก่อน?"

คำพูดนั้นทำให้พีทขมวดคิ้ว "อะไรนะ? ฉันไม่เคยเจอเธอมาก่อน!"

เมย์หัวเราะเบา ๆ เสียงของเธอแฝงไปด้วยบางอย่างที่ทำให้พีทรู้สึกหนาวเยือก

"แน่ใจเหรอ?"

จากนั้น เงาดำก็ขยับเข้ามาใกล้ และทันใดนั้นเอง...ภาพบางอย่างก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวของพีท

สิบปีก่อน

เสียงเด็กชายร้องไห้ดังขึ้นท่ามกลางป่าทึบ

เด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งยืนอยู่กลางดงไม้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

ข้างหน้าเขา มีบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง

เด็กชายมองไปที่บ้านหลังนั้นด้วยความหวาดกลัว

เขาจำได้ว่าแม่ของเขาบอกว่า ห้ามเข้าไปใกล้บ้านหลังนี้

แต่เขาก็มาอยู่ตรงนี้จนได้

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากในบ้าน

เสียงกระซิบแผ่วเบา เสียงกรีดร้อง เสียงบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

เด็กชายตัวสั่น พยายามจะเดินหนีจากที่นั่น แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ขยับ

และแล้ว...ประตูบ้านก็เปิดออกเอง

ดวงตาของเด็กชายเบิกกว้างด้วยความกลัว

เงาสีดำสูงใหญ่ค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากภายในบ้าน มันไม่มีหน้า ไม่มีดวงตา แต่เขารู้ว่ามัน กำลังมองเขาอยู่

เด็กชายพยายามจะกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงใด ๆ ออกจากปาก

และก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง...

เงาดำยื่นมือออกมา จับที่หน้าผากของเขา

กลับสู่ปัจจุบัน

พีทสะดุ้งกลับมาสู่ความเป็นจริง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

เขาหอบหายใจแรง ร่างกายของเขาสั่น

เขาจำได้แล้ว...

บ้านหลังนี้...เขาเคยมาเมื่อตอนเด็ก!

"นึกออกแล้วใช่ไหม?" เมย์เอ่ยเสียงเย็น

เงาดำขยับเข้ามาใกล้พีทอีกครั้ง คราวนี้มันยกมือขึ้น...

พีทพยายามจะถอยหนี แต่เขาไม่สามารถขยับตัวได้

มือของมันเอื้อมมาแตะที่หน้าผากของเขาอีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง...โลกของพีทก็ดับวูบลง

(โปรดติดตามตอนต่อไป...)