ตอนที่ 1: บ้านเช่าต้องคำสาป

ตอนที่ 1: บ้านเช่าต้องคำสาป

"คุณสนใจบ้านเช่านี้จริง ๆ เหรอคะ?"

เสียงของหญิงวัยกลางคนเจ้าของบ้านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความลังเล สายตาของเธอจ้องมองคู่รักหนุ่มสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

"ใช่ค่ะ เราสนใจมาก บ้านสวยดี ราคาก็ไม่แพงเกินไป" เมย์ตอบพลางหันไปยิ้มให้กับแฟนหนุ่มของเธอ พีท ที่พยักหน้ารับ

บ้านไม้เก่าสองชั้นหลังนี้ตั้งอยู่ในซอยลึกของเมืองเงียบสงบ โครงสร้างยังดูแข็งแรง มีสวนหน้าบ้านที่ดูแลเป็นอย่างดี ราวกับเจ้าของบ้านต้องการให้มันดูน่าอยู่ตลอดเวลา

แต่ถึงกระนั้น... เมย์ก็รู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง

"บ้านหลังนี้อยู่มานานมากแล้วค่ะ" เจ้าของบ้านเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "มีคนมาเช่าหลายราย...แต่พวกเขาอยู่ได้ไม่นาน"

พีทขมวดคิ้ว "ทำไมเหรอครับ?"

หญิงวัยกลางคนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบเบา ๆ "บางคนบอกว่าพวกเขาได้ยินเสียงแปลก ๆ ตอนกลางคืน...เหมือนเสียงคนกระซิบ เหมือนเสียงฝีเท้าเดินไปมา"

เมย์กับพีทสบตากัน ก่อนที่พีทจะหัวเราะเบา ๆ "เรื่องแบบนี้ไม่น่ากลัวหรอกครับ บางทีอาจจะเป็นเสียงบ้านยืดตัวตามธรรมชาติ"

"ใช่ค่ะ เราไม่ถือเรื่องพวกนี้หรอก" เมย์เสริม

หญิงเจ้าของบ้านยิ้มแห้ง ๆ แล้วพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น ก็ขอให้โชคดีนะคะ"

คืนแรก

หลังจากย้ายข้าวของเข้ามาในบ้าน พีทกับเมย์ก็ใช้เวลาทั้งวันในการจัดของ พื้นไม้ของบ้านยังแน่นหนา ไม่มีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนบ้านเก่าอื่น ๆ ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้นมาก

"ไม่น่ากลัวอย่างที่คิดเลยเนอะ" พีทพูดขณะเปิดกล่องเสื้อผ้า

"ใช่ บ้านก็สะอาดดี เจ้าของบ้านคงดูแลอยู่ตลอด" เมย์ตอบพลางมองไปรอบ ๆ ห้อง

ตกดึก อากาศในบ้านเริ่มเย็นขึ้นอย่างผิดปกติ แม้ว่าจะเป็นช่วงต้นฤดูร้อน เมย์รู้สึกแปลก ๆ แต่ก็คิดว่าคงเป็นเพราะเหนื่อยจากการขนของ

เวลาตีสอง เมย์สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก

เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองอยู่

เธอหันไปมองพีท เขายังคงหลับสนิท

ขณะที่เธอกำลังจะพลิกตัวนอนต่อ... เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ ข้างหู

"ออกไป..."

เมย์ชะงัก หัวใจเต้นรัว เธอรีบหันไปมองรอบตัว แต่ไม่มีใคร

เสียงลมหายใจของเธอหนักขึ้น ก่อนที่เธอจะหันไปมองที่ปลายเตียง... แล้วต้องชะงัก

ตรงนั้น มีเงาสีดำสูงใหญ่ยืนอยู่ มันไม่มีหน้า ไม่มีรูปร่างชัดเจน แต่เธอรู้สึกถึงสายตาของมันที่จ้องมองเธอ

และก่อนที่เธอจะกรีดร้อง...

ไฟในห้องดับลงทันที

คืนที่สอง: เสียงกรีดร้องในความมืด

เมย์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อเต็มตัว เธอหอบหายใจแรง หัวใจเต้นรัวเหมือนเพิ่งผ่านฝันร้ายมา พีทยังคงหลับสนิท เธอจึงพยายามสงบสติอารมณ์แล้วนอนต่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมย์เล่าให้พีทฟังเกี่ยวกับสิ่งที่เธอเจอเมื่อคืน

"อาจจะเป็นแค่ความเครียดก็ได้นะเมย์" พีทพูดพลางยิ้มบาง ๆ "เราเพิ่งย้ายมาใหม่ สมองเธออาจจะยังไม่ชินกับที่นี่"

แม้ว่าเมย์จะอยากเชื่อแบบนั้น แต่เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอเห็นเมื่อคืน...มันไม่ใช่ความฝัน

คืนนั้นเอง เวลาประมาณตีหนึ่ง เสียงฝีเท้าเริ่มดังขึ้นจากชั้นล่าง

ตึก...ตึก...ตึก...

เมย์ลืมตาขึ้นช้า ๆ เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายกับมีใครบางคนเดินไปมา

พีทขยับตัวอย่างรำคาญก่อนจะพึมพำ "เสียงบ้าอะไรวะ..."

เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินลงไปชั้นล่าง ขณะที่เมย์รู้สึกไม่สบายใจ

"พีท อย่าไปเลย" เธอกระซิบเสียงสั่น แต่เขาไม่ฟัง

พีทเดินลงไป เปิดไฟชั้นล่างดูไปรอบ ๆ ห้อง ทุกอย่างเงียบสนิท ไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่ทันทีที่เขาหันหลังกลับ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลังเขา

เสียงกรีดร้องแหลมสูง...

พีทสะดุ้งหันขวับไปมอง ประตูตู้เก็บของในห้องครัวเปิดแง้มออกอย่างช้า ๆ

มีมือซีดขาวโผล่ออกมาจากความมืดในตู้... นิ้วเรียวยาวขยับช้า ๆ เหมือนกำลังจะคลานออกมา

พีทรู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองติดขัด ความเย็นยะเยือกพุ่งเข้าเกาะกินกระดูก

"ออกไป..."

เสียงนั้นกระซิบข้างหูเขา เหมือนกับที่เมย์ได้ยินเมื่อคืน

เขาตะโกนสุดเสียงก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันได เมย์เปิดประตูห้องออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"พีท! เกิดอะไรขึ้น?"

"เรา...เราต้องออกไปจากที่นี่" พีทหอบหายใจ หน้าเขาซีดเผือด

แต่ก่อนที่พวกเขาจะตัดสินใจทำอะไร เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น...

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

แต่เมื่อพวกเขาเปิดออกไป...

ข้างนอกไม่มีใครอยู่เลย

มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งติดอยู่ที่หน้าประตู

ในกระดาษมีเพียงตัวอักษรสีแดงเขียนเอาไว้...

"พวกแกไม่ควรมาอยู่ที่นี่"

(โปรดติดตามตอนต่อไป...)