นิยายสั้น :สายลมแห่งรักเมื่อเขาคนนั้นเดินทางกลับมาหลังจากหายไปหลายปี

หลายปีที่ผ่านมา ชีวิตของฉันเดินไปอย่างเงียบๆ เหมือนกับว่ามันไม่มีทางจะกลับไปสู่จุดเดิมได้อีกครั้ง เมื่อเขาจากไป ฉันไม่ได้แค่สูญเสียคนรัก แต่ยังสูญเสียความหวังและความเชื่อในบางสิ่งบางอย่างที่เคยมั่นใจในตัวมันเอง แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ฉันพยายามทำตัวให้เหมือนกับว่าไม่เคยมีเขาอยู่ในชีวิต ฉันคิดว่าคงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการทำให้ตัวเองลืมเขา

ทุกครั้งที่เดินผ่านสถานที่ที่เคยมีเขาอยู่ ทุกๆ อย่างที่เคยเป็นของเราสองคน กลับถูกลืมไปหมด... ฉันคิดว่าฉันทำได้ดีแล้วที่เดินหน้าต่อไป โดยไม่หันกลับไปมอง แต่แล้ววันหนึ่ง เขากลับมาแล้ว

เป็นวันที่ฝนตกหนัก และท้องฟ้ามืดมิดเหมือนมันกำลังซ่อนบางสิ่งที่ไม่อยากให้เราเห็น ฉันเดินอยู่ริมถนนในเมืองที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำของเรา คิดว่าอย่างน้อยฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าสิ่งที่ผ่านมาจะไม่ตามมาทำร้ายอีก แต่แล้ว… เสียงทุ้มที่คุ้นเคยที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักไปในทันที

“เธอจำฉันได้ไหม?” เสียงของเขาดังขึ้น และในทันที ฉันรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงไม่ต่างจากครั้งแรกที่เราเจอกัน

ฉันหันหลังไปมอง เห็นเขายืนอยู่ที่นั่น ภายใต้ฝนที่ตกหนัก ใบหน้าของเขายังเหมือนเดิม ท่าทางไม่เปลี่ยนแปลง แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี เขาก็ยังเหมือนเดิม แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเห็นเขาครั้งแรกอีกครั้ง ความรู้สึกที่เคยซ่อนไว้ภายในใจกลับมาอีกครั้ง

“ทำไมถึงกลับมา? หลังจากที่ทิ้งฉันไปแบบนั้น… ทำไมถึงกลับมาหลังจากหลายปี?” คำถามของฉันลอยออกไปจากปากอย่างไม่สามารถควบคุมได้

เขายิ้มอย่างเจ็บปวด “ฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร... แค่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานพอที่ฉันจะเข้าใจทุกอย่าง และฉันก็รู้ว่าไม่มีอะไรที่ฉันสามารถทำให้เธอลืมได้ ถ้าไม่ใช่การกลับมา”

คำพูดของเขาทำให้หัวใจฉันปวดร้าว แต่ในเวลาเดียวกัน ฉันก็ไม่สามารถหยุดตัวเองจากการรู้สึกถึงบางสิ่งที่ยังค้างคาในใจ

“ทำไมตอนนั้นไม่บอกฉัน? ทำไมตอนที่เราคบกันถึงไม่มีอะไรที่ชัดเจน? ทุกๆ วัน ฉันถามตัวเองว่าทำไมทุกอย่างมันถึงเป็นแบบนี้?” น้ำเสียงของฉันสั่นเครือ เมื่อคำพูดที่เก็บไว้ในใจมานานหลายปีถูกพูดออกมา

เขาก้าวเข้ามาใกล้ๆ และยื่นมือมาหาฉัน “ฉันขอโทษ… ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นความผิดของฉัน ฉันไม่ควรจากไปโดยไม่บอกเธอ ทุกๆ การกระทำที่ทำให้เธอเสียใจ ฉันขอโทษจริงๆ”

ความรู้สึกในใจฉันสับสนไปหมด ฉันต้องการจะโกรธ ต้องการจะพูดอะไรให้เขารู้สึกผิด แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ออกมาจากปากฉันกลับเป็นเพียงแค่คำถามที่ไม่ได้คำตอบ

“ทำไม… ทำไมฉันต้องรู้สึกแบบนี้อีกครั้ง?” ฉันถามเสียงเบา

เขาสูดหายใจลึกๆ ก่อนที่จะตอบ “เพราะรักมันไม่เคยหายไป... มันแค่รอเวลาเท่านั้น”

ฉันมองเขา ใจที่เคยแตกสลายกลับรวมตัวกันอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้นถูกปัดเป่าไปด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเขา ถึงแม้ว่าเวลาจะทำให้มันยากที่จะกลับไปเหมือนเดิม แต่หัวใจของฉันกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ยังคงอยากให้โอกาสใหม่

“จะให้โอกาสเรากลับมาไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

คำถามนั้นทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง ทุกๆ อย่างที่เราเคยมี แม้กระทั่งความเจ็บปวดที่ผ่านมาก็ล้วนแต่เป็นส่วนหนึ่งของเราทั้งคู่ ฉันหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบกลับไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“มันจะไม่เหมือนเดิม... แต่ฉันพร้อมที่จะลองใหม่”

ความเงียบที่อยู่ระหว่างเราสองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ แต่ในตอนนั้นฉันรู้ว่าการเดินไปข้างหน้าไม่ได้หมายความว่าเราต้องทิ้งทุกอย่างที่ผ่านมาหลงเหลืออยู่ ฉันรู้แค่ว่าเราทั้งคู่ยังมีเวลาใหม่ให้กันอีกครั้ง

---

ตัวละคร:

น้ำฝน: หญิงสาวที่รักเขาจากใจ แต่ชีวิตต้องเดินต่อไปเมื่อต้องเสียเขาไป

พัฒน์: ชายหนุ่มที่จากไปโดยไม่มีคำอธิบาย และกลับมาหาเธอหลังจากหลายปีที่หายไป

---