มนตราวายสะ ตอนที่ 13 ผู้ใจดี (4)

ดาวโหลด Ebook คลิ๊กที่นี่นะคะ

+++++++++

“ขอบคุณมากค่ะ” สกุณายกมือไหว้คนเป็นครูพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง และแม้จะอิ่มแต่เมื่อได้นั่งพักนิดหน่อยก็มีแก่ใจจะกินอีก จึงหยิบชิ้นที่ถูกตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ แต่กินยังไม่หมดจิ้มซอสแล้วเอามันใส่ปากไปอีกครั้ง

              “งั้นนั่งกินรออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวครูไปสั่งให้”

              “ค่ะ”

              สุนิสายิ้มและยกมือขึ้นมาโยกศีรษะได้รูปเล็ก ๆ นั้นอย่างเอ็นดู ก่อนจะไปสั่งไก่อีกชุดเพื่อให้เด็กน้อยห่อกลับบ้านไปให้คนเป็นพ่อแม่ ครู่ใหญ่ก็เดินกลับมาพร้อมกับถุงไก่ในมือ “ได้แล้ว อันไหนที่เราจะห่อ เก็บใส่กล่องนี้เลยนะ” ว่าแล้วก็ยกกล่องไก่ออกมาแกะ และข้างในก็มีพื้นที่พอที่จะใส่ไก่เข้าไปเพิ่มได้อีกอยู่ 

              สกุณาหยิบไก่ที่เหลือใส่กล่องจนหมดก่อนจะปิดแล้วยื่นมันกลับไปให้คุณครู “พอแล้วค่ะ” สุนิสาจึงเก็บใส่ถุงแล้วเดินนำออกจากร้านไก่ไปที่โซนซูเปอร์มาร์เก็ต “เดี๋ยวครูว่าจะซื้อของใช้หน่อยนะ”

              “ค่ะ” สกุณาที่อาสาเป็นคนเข็นรถรับคำอย่างขันแข็ง จากนั้นก็เข็นรถตามคุณครูเข้าไปข้างใน เพื่อซื้อของใช้รวมถึงเสื้อผ้า ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นชุดของเธอ แม้จะปฏิเสธแต่คุณครูกลับบอกว่า “เอาไปเถอะ ครูซื้อให้ไม่คิดตังค์” และเมื่อซื้อของเสร็จสุนิสาก็ขับรถไปส่งเด็กน้อยที่บ้านอย่างเช่นทุกครั้ง แต่ที่แปลกไปกว่าทุกครั้งคือรถที่ขับ จากปกติจะเป็นมอเตอร์ไซค์ แต่คราวนี้เป็นรถเก๋ง มาถึง บ้านที่เปิดอยู่ก็ถูกเจ้าของบ้านรีบวิ่งมาปิดประตูทันที ทำเอาสุนิสาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ถ้าจะว่าไม่เป็นที่ต้อนรับ แต่เธอก็มาส่งลูกศิษย์คนนี้หลายครั้งแล้วด้วย ดูสองสามีภรรยาก็ค่อนข้างพอใจที่ลูกสามารถหาเงินได้

              “เอ่อ...ทำไมพ่อแม่เราต้องรีบเข้าบ้านแล้วปิดประตูด้วยล่ะเนี่ย” สุนิสาอดถามอย่างสงสัยไม่ได้ ทั้งที่ไม่รู้หรอกว่าถามแล้วจะได้คำตอบหรือเปล่า

              “คงคิดว่าครูเป็นเจ้าหนี้จะมาทวงเงินมั้งคะ” สกุณายิ้มแหย ๆ อย่างรู้สึกอายนิด ๆ กับการกระทำของบุพการีทั้งสอง

              “ไปบอกพ่อแม่เปิดประตูบ้านไป เดี๋ยวครูถือของลงไปให้”

              “ค่ะ” รับคำเสร็จสกุณาก็ลงจากรถเดินไปเคาะประตูเรียก “พ่อ...แม่...เปิดประตูให้หนูหน่อยค่ะ”

              “มึงมากับใคร” นางทิพย์วรรณถามกลับอย่างไม่มั่นใจแม้เสียงที่ได้ยินนั้นจะเป็นเสียงของลูกสาวจริง ๆ ก็ตาม

              “คุณครูค่ะ ที่หนูไปช่วยทำงานไงคะ”

              เมื่อได้ยินอย่างนั้นประตูบ้านที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับเสียงบ่น “ก็ไม่บอก ทำเอาตกอกตกใจหมด”

              “สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่” สุนิสาที่มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยถุงใส่ของยกมือไหว้อย่างไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่

              “สวัสดีค่ะ นึกว่าใคร คราวก่อนมามอเตอร์ไซค์ คราวนี้มารถเก๋งเลยตกใจนิดหน่อยค่ะ” นางทิพย์วรรณบอกเสียงกลั้วหัวเราะพร้อมกับเดินนำคุณครูสาวเข้าไปข้างใน

              “พอดีพาเขาไปซื้อของเลยใช้คันนี้น่ะค่ะ” สุนิสาว่าพลางวางถุงในมือลงบนพื้นที่โล่งกลางบ้านหน้าโทรทัศน์ 

              “แล้วไปซื้ออะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย ฉันไม่มีเงินให้คุณครูนะคะ” นางทิพย์วรรณออกตัวก่อนขณะนั่งแหมะลงข้าง ๆ หยิบแต่ละถุงมาเปิดดู

              “สาซื้อให้ไม่คิดเงินหรอกค่ะ” ครูสาวยิ้มอย่างไม่ถือสา เพราะตั้งแต่เธอให้สกุณาไปทำงานที่ด้วย ก็มาที่บ้านนี้บ่อย ๆ เลยพอจะรู้นิสัยของอีกฝ่ายพอสมควร

              “เยอะแยะ ถ้าคิดเป็นเงินก็เป็นพันอยู่นะคะเนี่ย” นางกับสามีที่นั่งดูของในถุงคร่าว ๆ เอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะซื้อให้ฟรี ๆ 

              “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอบแทนที่นกเป็นเด็กดีขยัน”