นั่งสมาธิได้ก็คือรักษามหากุศลจิตไว้ได้นาน นั่นแหละบุญ !!!

 

วิปัสสนา ในทางพุทธถือเป็นบุญขั้นสูงสุด ไม่มีบุญไหนที่ใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว

เพราะว่าการภาวนาเป็นบุญชนิดเดียวที่ทำให้เราพ้นไปจากความทุกข์ได้

 

การที่เราจะไม่เป็นทุกข์ถาวรเท่ากับเราทำให้คนรอบข้าง

และคนที่มองไม่เห็นอีกมากมายมหาศาลไม่ต้องคอยเป็นทุกข์ไปกับการมีตัวตนของเราด้วย

เป็นการย้ายเอาหน่วยของการกระทบกระทั่งหน่วยหนึ่งออกไปเสีย

 

 

จักรวาลนี้ เป็นจักรวาลของการกระทบกระทั่ง

ตราบใดยังมีตัวตนเวียนว่ายตายเกิดอยู่

ตราบนั้นเราหลีกเลื่ยงไม่ได้เลย

ที่จะยังต้องมีการกระทบกระทั่ง

ทำให้คนอื่นเจ็บช้ำน้ำใจ

ทำให้คนอื่นเสียประโยชน์

ทำให้คนอื่นต้องเสียน้ำตา

 

จึงเป็นที่มาว่าทำไมการทำวิปัสสนาได้ถูกต้องถูกทาง

จึงเกิดประโยชน์ยิ่งกว่าการทำทานและการรักษาศีล

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

 

เมื่อเกิดอกุศลจิตขึ้นมาแล้วเกิดสติเท่าทันความคิดชั่วร้ายได้เดี๋ยวนั้น

ก็จะพลิกจากอกุศลเป็น ‘มหากุศล’ ทันที

เพราะอะไร?

เพราะว่าอกุศลที่เพิ่งเกิดขึ้นยังไม่เกิดเต็มรูป ยังไม่แปรเป็นการทำร้ายคนอื่น

สติที่เกิดขึ้นเห็นว่า ภาวะตรงนั้นเป็นแค่ภาวะที่เหมือนหลุมดำล่อลวงให้กระโจนตกหลุมลงไป

แล้วเราไม่ตกจริง อันนั้น ก็ยกระดับให้จิตที่กำลังจะมืด

พลิกมาอีกด้านกลายเป็นสว่าง

 

พูดง่ายๆว่า ถ้าเจริญสติ หรือทำวิปัสสนาถูกทาง

โอกาสที่จะพลิกจากอกุศลจิตเป็นกุศลจิตนั้นง่ายพลิกฝ่ามือเลย

ง่ายเหมือนกับเราหายใจเข้าออกแบบเอาชีวิตรอดเท่านั้นแหละ

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

 

นั่งสมาธิได้

ก็คือรักษามหากุศลจิตไว้ได้นาน

อันนั้นแหละครับบุญ

พระพุทธเจ้าเคยตรัสว่า

แผ่เมตตาระดับอัปปมัญญา (ฌาน)

ได้แม้แค่ชั่วเวลาดีดนิ้วเป๊าะเดียว

ก็ได้บุญ ได้ผลานิสงส์ยิ่งกว่า

ให้ทานด้วยข้าวด้วยแกง

เป็นร้อยเป็นพันหม้อแล้ว

 

ขอให้มีสักชาติหนึ่ง

ซึ่งน่าจะเป็นชาตินี้ ชีวิตนี้

ที่พบพุทธศาสนา

แล้วอยากนั่งสมาธิเอาความพ้นอุปาทาน

พ้นทุกข์ พ้นวังวนวัฏฏะ

ซึ่งเพื่อจะเป็นได้เช่นนั้น

ก็ต้องตั้งต้นทำสมาธิ

กันด้วยมุมมองที่ถูกต้องเป็นตัวนำ

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

 

มุมมองที่ถูกต้องก่อนลงนั่งสมาธิคืออย่างไร?

คือ การที่เราคิดไว้ก่อนว่า

เราจะหลับตาลงเพื่อเห็นความไม่เที่ยง

ทั้งความไม่เที่ยงของลมหายใจ

ทั้งความไม่เที่ยงของสุขทุกข์

ทั้งความไม่เที่ยงของความฟุ้งซ่าน

เพื่อที่ว่า เมื่อเห็นความไม่เที่ยงเหล่านั้นแล้ว

เริ่มต้นขึ้นมา

บางทีหายใจสั้น อึดอัด เป็นทุกข์

แต่เมื่อลากลมเข้ายาว ระบายลมออกยาว

ก็เกิดความสบาย เป็นสุข

เมื่อเป็นทุกข์ ก็ฟุ้งซ่านซัดส่าย

เมื่อเป็นสุข ก็สงบอ่อนๆ

 

เมื่อตั้งมุมมองไว้ตรง

เป็นสัมมาทิฏฐิแบบพุทธแล้ว

ทุกครั้งที่นั่งสมาธิ

จะเป็นทุกครั้งที่ได้บุญใหญ่ขั้นสูงสุด

เพราะเราจะเห็นทันทีที่กำหนดใจมองว่า

สิ่งเหล่านั้นเปลี่ยนไปเรื่อยๆให้เห็น

สิ่งใดเปลี่ยนไปเรื่อยๆ สิ่งนั้นไม่ใช่ตัวเดิม

สิ่งใดไม่ใช่ตัวเดิม สิ่งนั้นไม่ใช่ตัวตน

 

เมื่อเห็นอยู่อย่างนี้ว่า

สมาธิทำให้เห็นความไม่มีตัวเรา

เท่ากับนี่เป็นชาติที่ได้บุญ

เกินกว่าทุกชาติที่ผ่านมาแล้ว!

________________

 

ร้อยเรียงจากหลากบทความของคุณดังตฤณ