ไดอารี่ปริศนาเล่มที่ 1 รอยยิ้มที่หายไป

วันที่ 7 กันยายน 2007:  

วันนี้เป็นวันที่มืดมนที่สุดในชีวิตของฉัน เมื่อเช้านี้ ฉันได้รับข่าวร้ายว่า “พ่อ” ของฉันที่เป็นคนที่รักและเคารพที่สุดในชีวิต ได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งที่ทรมานมาเป็นเวลาน แม้ว่าเราจะพยายามทำให้เขาสบายใจ แต่ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถต่อสู้ได้ต่อไป การจากไปของเขาทำให้บ้านของเราเงียบเหงา พ่อเคยเป็นคนที่ทำให้ทุกคนยิ้มและหัวเราะ ฉันนั่งอยู่ที่หน้าบ้าน มองไปยังสวนที่พ่อเคยปลูกต้นไม้และดูแลเป็นอย่างดี มันทำให้ฉันรู้สึกถึงความสูญเสียที่บียนร้อยในใจ

วันที่ 8 กันยายน 2007:

เพื่อน ๆ เริ่มมาเยี่ยมที่บ้าน เพื่อให้กำลังใจฉัน แต่ฉันรู้สึกว่าทุกคนกำลังพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง แต่ในใจพวกเขาก็เต็มไปด้วยความเศร้าเหมือนกัน "แอนนา" เพื่อนสนิทของฉัน นั่งข้าง ๆ และหลั่งน้ำตาให้กับการสูญเสียที่เราไม่อยากเผชิญ บีเพื่อนอีกคนกอดฉันแน่น “เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ” เธอกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว ฉันรู้สึกอบอุ่นในใจ ถึงแม้จะมีความเจ็บปวด

วันที่ 10 กันยายน 2007: 

วันนี้เป็นวันทำบุญให้พ่อ ฉันรู้สึกสูญเสียลึก ๆ ราวกับว่าชีวิตของฉันขาดดุล เหมือนว่าไม่มีรอยยิ้มของพ่อ และเสียงหัวเราะที่เคยทำให้ทุกคนมีความสุขในบ้าน อย่างไรก็ตาม เพื่อน ๆ มาที่งานบุญเพื่อร่วมสนับสนุนและเป็นกำลังใจ ฉันมองเห็นน้ำตาของแอนนาและบีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และฉันรู้ว่าเราจะยืนอยู่ในนี้ด้วยกันเสมอ

วันที่ 25 กันยายน 2007:

ชีวิตยังคงเดินต่อไป แต่ฉันกลับรู้สึกว่าไม่มีความหมาย ทุกคืนฉันมักจะนั่งมองไปที่ภาพของพ่อที่เราถ่ายร่วมกัน ฉันตั้งใจจะเขียนจดหมายถึงเขา ลำดับความคิดให้ระบายความในใจ ว่าเขาไปสู่ที่ดีกว่าแล้ว และฉันจะพยายามเข้มแข็งตามที่เขาเคยสอนไว้ “พ่อคะ หนูจะทำให้พ่อภูมิใจ” ถือเป็นความคิดสุดท้ายในทุกคืนที่มาถึง

วันที่ 27 กันยายน 2008: 

วันนี้แอนนาและบีชวนฉันไปเที่ยวที่ทะเลเพื่อคลายเครียด ฉันลังเลแต่ในที่สุดก็ยอมไป ทั้งสองทำให้ฉันหัวเราะและรู้สึกมีความสุขแม้เพียงชั่วขณะ แต่ซึมเศร้าในใจเหมือนจะตามมาอยู่เสมอ ทะเลสวยงาม น้ำทะเลมีสีฟ้าใสแต่ฉันกลับรู้สึกว่าน้ำทะเลไม่สามารถล้างความเศร้าของฉันออกได้ ถึงแม้รอยยิ้มบนใบหน้าฉันจะมี แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า

วันที่ 30 กันยายน 2008:

แม้ว่าเวลาจะเดินหน้าต่อไป ฉันยังคงรู้สึกถึงการสูญเสียอยู่เสมอ แต่ฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ความรู้สึกนั้นเป็นแรงผลักดันให้กับตัวเองและเพื่อน ๆ ในการหาสิ่งดี ๆ ในชีวิต ฉันและเพื่อน ๆ สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันเสมอ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ เรื่องราวเราอาจจะเศร้าสร้อย แต่จบด้วยการปล่อยวาง

วันที่ 5 ตุลาคม 2009:

ครั้งแรกที่ฉันสบตากับความสุขอีกครั้ง ตั้งแต่สูญเสียพ่อ ในงานเลี้ยงของเพื่อน ขณะที่เราหัวเราะและเต้นรำกัน ฉันไม่สามารถลืมพ่อได้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าพ่อจะอยากให้ฉันมีความสุข และนั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำต่อไป ในคืนที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงและความสนุกสนาน ฉันคิดถึงข้อความที่พ่อเคยบอก “หาทางไปข้างหน้าเสมอ”

________________________

ฝากกดไลค์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะอยากให้ทำไดอารี่แนวไหนบอกได้นะ

ขอบคุณที่อ่านจนจบ