เส้นทางที่ไม่สามารถหวนกลับมาได้ "ภาพแห่งความทรงจำ"

ทุกการเดินทางของเรานั้นมีใครหลายคนนั้นยืนอยู่เสมอ

สองแนบข้างนั้นมีความสุขตลอด เพราะว่าคนใดคนหนึ่งเคยสงสัย

ไมมีเส้นทางที่เสมอหัวใจมากกว่าที่เจอะกัน ประสานตาประสานใจในเส้นทางที่ก้าวเดิน

ทุกการเดินทางไม่ว่ามีใครนั้นเคยเห็น  เช่นที่เคยเจอเสมอกัน

หัวใจไร้ทุกถ้อยคำหัวใจที่ก้าวย่างความสุขนั้นเสมอใจ

    วันของเวลาค่อนข้างที่จะเดินทางไปยังสถานที่ เมื่อเรานั้นไปในสถานที่ใหม่  เส้นทางของเรานั้นเมื่อไหร่ที่เดินทางไปแล้ว ไม่สามารถที่จะเดินกลับมาได้ วันเวลานั้นสามารถที่จะเดินผ่านไปได้หัวใจ  คนแรกที่เจอเรานั้นคือยายของเราที่มีความรักความห่วงใยในการที่จะสอนไม่ว่าทุกเวลาของเรานั้นหัวใจต่างมีความเหมาะสม 

    ก่อนที่เส้นทางของเรานั้นจะยังเห็นในความทรงจำ  ไม่มีใครลืมได้ แต่ว่าเมื่อเขานั้นจากไป วันเวลานั้นสามารถที่จะล่วงเลยทุกครั้งที่เรานั้นไปในส่วนของวัดนั้นยายเองจะบอกกับเราว่า การเดินทางนั้นไม่ว่าจะไปไหนจะต้องมีความเหมาะสมในการแต่งกาย ในวัดนั้นมีการเดินทางเข้าไปในนั้นแล้วจะต้องใส่เสื้อผ้าตามที่ยายนั้นต้องการ 

   หมอนที่ยายนั้นบอกว่าจะต้องเดินทางไปในวัด จากนั้นก็ต้องตกใจเพราะว่าหอบจำนวนมากเพื่อที่จะเข้าบ้าน  หมอนนั้นเป็นสิ่งที่มีบทบาทในชีวิต ไม่ว่าเรานั้นจะนอนหรือว่าทำอะไร จะต้องเห็นในส่วนของหมอน หมอนนั้นนอกจากนอนแล้วยังนำมาเพื่อที่จะซื้อมาไว้สำหรับในการร่วมบุญในสถานที่ต่างๆ 

  ภาพนี้นั้นเมื่อเรานั้นมอง เรานั้นจะมีความสุขมากเพราะว่าแม้เส้นทางที่ผ่านมา ยายนั้นจะค่อนข้างที่จะเจอเรานั้นในหลายมุม ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เมื่อเรานั้นมาเจอในส่วนของภาพนี้แล้วเราจะสื่อสารได้ 

    เช้าวันนั้นมีการบอกว่าจะลงไปในวัด ก่อนหน้านั้นในการสวมใส่เสื้อผ้านั้นจะมีกางเกง แต่เมื่อเรานั้นลงไปในวัด นั้นจะมีในส่วนของกระโปรงมาให้ใส่ ไม่ว่าเรานั้นจะบอกว่าไม่ให้ใส่ ก็จะต้องสวมใส่เพื่อที่จะเดินลงไปในวัดร่วมกันยาย นั่นแสดงว่าอิทธิพลของยายนั้นมีเสมอสำหรับเรา เมื่อยายนั้นจากไป ทุกอย่างหรือว่าความดีนั้นยังคงอยู่ 

  เมื่อเรานั้นหันกลับมามองรูปสักใบเราเองจะระลึกนึกถึงในสิ่งที่ผ่านมาอย่างเนิ่นนาน ความสุขนั้นมากกว่าความหวานของการทานอาหารสักจาน