โบจัง เด็กลึกลับผู้มีจิตใจดีงาม

สวัสดีครับ ในกระทู้นี้เราจะมาพูดกันถึงเพื่อนของชินจังที่ดูออกจะลึกลับและประหลาดหน่อยนะครับ เพื่อนคนนั้นคือ 'โบจัง' ครับ ในกลุ่มชินจังจะมีเพื่อนด้วยกันรวมชินจังด้วยเป็น 5 คน ได้แก่ชินจัง เด็กจอมแก่น ทะเล้นที่สุดในกลุ่ม คาซะม่าคุง เด็กเรียนเจ้าสำอางที่สุดในกลุ่ม เนเน่จัง เด็กหญิงในกลุ่ม มาซาโอะคุง เด็กขี้แยและค่อนข้างอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม และโบจัง เด็กที่ดูลึกลับและประหลาดสุดนะครับ

เกริ่นนำโดยผู้เขียน ที่ขอกล่าวถึงโบจัง เพราะผู้เขียนชอบเป็นการส่วนตัว เนื่องด้วยนิสัยของโบจังนั้น มักจะเออออห่อหมกไปกับชินจังหรือพวกเพื่อนๆ คนอื่นๆ หมด ซึ่งนิสัยแบบนี้เป็นนิสัยเฉพาะตัวของโบจัง สำหรับผู้เขียนยกให้โบจังเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของชินจัง นั่นเพราะว่าชินจังไปไหนมาไหนมักไปกับโบจัง ขอให้โบจังเล่นอะไร โบจังก็พร้อมเล่นกับชินจังเสมอ ถ้าเป็นคาซาม่าคุงก็ออกจะเป็นแนวเพื่อนคู่รักคู่กัดหน่อยๆ เนเน่จังก็จะเป็นเพื่อนต่างเพศเกินไป มาซาโอะคุงก็ดูจะไม่ค่อยกล้าทำอะไร

เชื่อว่าคนตั้งแต่รุ่นเด็กไปจนถึงรุ่นเก๋าจำนวนไม่น้อย ต้องเคยอ่านหรือรู้จักมังงะเรื่อง ‘เครยอน ชินจัง’ (Crayon Shin-chan) ที่เล่าเรื่องของ ‘ชินจัง’ เด็กญี่ปุ่นวัย 5 ขวบ กับอุปนิสัยทะลึ่งลามกเกินเด็ก จนทำให้ผู้ใหญ่หลายคนมองว่าการ์ตูนเรื่องนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากความไร้สาระ แต่แท้จริงแล้วเครยอน ชินจัง กลับสอดแทรกประเด็นน่าสนใจไว้มากกว่าที่คิด ไม่ว่าจะเป็น ประเด็นภาระของเหล่ามนุษย์เงินเดือนญี่ปุ่น ที่ต้องดิ้นรนเพื่ออยู่รอดในโลกทุนนิยมเข้มข้นให้ได้ ไหนจะเรื่องชีวิตแม่บ้านไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด มิตรภาพของเด็ก ๆ ที่บางครั้งก็ ‘ร้ายเดียงสา’ รวมถึงงานอดิเรกและความเป็นตัวของตัวเองที่ปรากฏชัดอยู่ในตัวละคร ‘โบจัง’ สะท้อนให้เห็นว่า มนุษย์ทุกคนสามารถเป็นตัวของตัวเองอย่างมีความสุขได้โดยไม่ต้องสนสายตาใคร

แม้ว่า โบจัง (Bo-Chan) จะพูดน้อยที่สุดในกลุ่มเพื่อนของชินจัง แต่หลายคนที่เห็นหรือรู้จักการ์ตูนชินจังแค่ผ่านตาก็มักจดจำโบจังกันได้ เขาเป็นเด็กผู้ชายหน้ารูปไข่ ชอบใส่เสื้อสีเหลือง มีจุดเด่นเป็นน้ำมูกที่ยืดอยู่ตลอดเวลา ระหว่างการดำเนินเรื่องช่วงแรก โบจังถือเป็นตัวประกอบหนึ่งในโรงเรียนอนุบาลด้วยซ้ำ เนื่องจากตอนชินจัง เนเน่จัง คาซาม่า และมาซาโอะ ต่างมีบทพูดโต้ตอบกันแล้ว แต่โบจังยังมีแค่บทเดินน้ำมูกย้อยเข้ามาในฉากโดยไม่พูดอะไรทั้งนั้น

อุปนิสัยของโบจังเป็นเด็กว่าง่าย เขามักเออออตามเพื่อนเสมอ เมื่อชินจังอยากเล่นกระโดดเชือกแบบไม่มีคนกระโดด โบจังก็ยอมแกว่งเชือกเล่นกับชินจัง พอชินจังอยากเล่นซ่อนแอบแบบไม่มีคนหา ทั้งสองคนก็ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้จนกว่าจะเบื่อ อีกครั้งที่ชินจังอยากเล่นเป็นคนตายนอนอยู่บนพื้น เขาก็ยื่นชอล์กให้ชินจังเพราะรู้ว่าเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานจะใช้ชอล์กตีเส้นรอบศพในคดีฆาตกรรม เพื่อให้การเล่นสมจริงยิ่งขึ้น แล้วโบจังก็นอนเป็นศพอยู่กับเพื่อน ๆ เมื่อเนเน่อยากเล่นพ่อแม่ลูกแต่คนอื่นรับบทสำคัญ ๆ หมดแล้ว โบจังจึงเสนอตัวเล่นเป็นหมาแมวในบ้านให้เอง เขาตามใจเพื่อนเสมอ และไม่หือไม่อือกับอะไรทั้งนั้น จนทำให้คุณครูโยชินาง่า ครูประจำชั้นเรียนห้องทานตะวันลืมโบจังอยู่บ่อย ๆ เป็นตัวละครนอกสายตาที่คนมักลืมการมีตัวตนของเขา

ด้วยบุคลิกเงียบ ๆ ไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของใคร ขณะเดียวกันก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครมารู้จักชีวิตส่วนตัวมากนัก เพื่อน ๆ จึงอยากรู้จักโบจังมากขึ้น อยากรู้ว่าพ่อแม่ของโบจังหน้าตาแบบไหน (เพราะพ่อหรือแม่ของเพื่อนในกลุ่มถูกเผยหน้าตากันหมดแล้ว) บางคนเดาว่าหน้าตาของแม่โบจังอาจเหมือนกับโบจังแบบเป๊ะ ๆ อีกคนเดาว่าอาจเป็นคุณแม่สาวแซ่บก็ได้ แก๊งเด็กจึงพยายามสะกดรอยตามโบจังกลับบ้าน แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่พบแม่ของโบจัง และเมื่อเด็ก ๆ จับกลุ่มคุยกันอีกครั้ง ชินจังพูดว่าถึงจะไม่เคยเห็นหน้าแม่ของโบจังแต่เขาก็ยังชอบโบจัง พร้อมกับเสียงเห็นด้วยของเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ไม่ว่าครอบครัวเขาจะเป็นอย่างไร ทุกคนก็ยังรักในความเป็นโบจังอยู่ดี

งานอดิเรกของโบจัง ถือเป็นอีกหนึ่งสิ่งนอกจากความเงียบและน้ำมูกย้อยที่ทำให้คนจำได้ ตอนที่ทำให้เหล่านักอ่านเห็นว่าโบจังมีงานอดิเรกเกิดขึ้นเมื่อเขามาเยี่ยมบ้านโนฮาระ โบจังเอาคอลเลกชันก้อนหินพิลึกที่สะสมไว้มาให้มิซาเอะ เขาให้หินกับเธอเพราะกังวลว่าถ้ามาบ้านเพื่อนแต่ไม่มีของติดไม้ติดมือมาฝากก็จะยังไงอยู่ เขารู้จักความเกรงใจทั้งที่เพิ่งจะ 5 ขวบเท่านั้น พอโบจังเอาเซ็ตหินให้มิซาเอะ เธอกลับคิดในใจว่าโบจังเป็นเด็กที่แปลก และหลังจากนั้นคนอ่านก็จะรู้เรื่องราวของโบจังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้ว่าโบจังหลงใหลเรื่องลึกลับและการสะสมก้อนหินเป็นชีวิตจิตใจ

ในชินจังจอมแก่นฉบับแอนิเมะตอนที่ 52 โบจังปฏิเสธที่จะไปเล่นกับเพื่อนและขอแยกตัวออกไปก่อน พวกเพื่อนเลยอยากรู้ว่าเขามีเรื่องกลุ้มใจอะไรอยู่จึงแอบตามไปดู จนเจอว่าโบจังแอบไปด้อม ๆ มอง ๆ หน้าบ้านคนอื่นเพราะอยากได้ก้อนหินที่หมาบ้านนั้นคาบกลับมากองไว้เต็มสวน เจ้าของบ้านบอกว่าชอบหินก้อนไหนก็หยิบไปได้เลย แต่โบจังกลับรู้สึกแย่เพราะหมาเลือกหินมาแล้ว เขาจึงรีบวิ่งกลับบ้าน เอาก้อนหินของตัวเองมาแลกกับหินที่หมาคาบมา ท่ามกลางสายตางุนงงของเพื่อน ๆ และเจ้าของบ้านที่รู้สึกเข้าไม่ถึง แต่ถึงใครจะมองว่าโบจังเป็นเด็กเพี้ยน ๆ แต่ก็ทำให้เห็นว่าเขาเป็นเด็กจิตใจดี แถมยังนึกถึงหัวใจของคนอื่น

นอกจากเรื่องลึกลับและการสะสมหิน เขายังโดดเด่นเรื่องหัวใจที่อ่อนโยนต่อสัตว์ร่วมโลก มีครั้งหนึ่งพวกเด็ก ๆ เจอลูกนกตกรัง ทุกคนกลัวว่าลูกนกจะตายจึงสุมหัวปรึกษากันว่าจะต้องมีคนเอาลูกนกขึ้นไปไว้บนรังเหมือนเดิม ขณะทุกคนกำลังลังเลว่าใครจะต้องปีนต้นไม้ โบจังก็อาสาเอาลูกนกไปส่งด้วยสีหน้ามุ่งมั่น แถมยังเคยขอเป็นตัวแทนห้องรับผิดชอบเลี้ยงปลาทองกับชินจัง (ที่ได้งานนี้โดยไม่ตั้งใจ) โบจังจัดการเปลี่ยนน้ำและจัดตู้ปลาด้วยตัวคนเดียวอีกด้วย

ความใจดีของโบจังไม่ได้มีให้แค่สัตว์ชนิดต่าง ๆ เท่านั้น กลุ่มเพื่อนและคบรอบตัวต่างสัมผัสได้ถึงหัวใจอันอบอุ่นของเขา เมื่อกลุ่มเพื่อนมีเรื่องเดือดร้อน เขาจะเป็นคนแรกที่เสนอไอเดียดี ๆ เพื่อแก้ปัญหา คอยพูดจาสร้างความมั่นใจกับเพื่อนที่กำลังตื่นตระหนก เวลาหลงป่าเขาสามารถดูทิศทางลมเพื่อหาทางออกจากป่า เป็นที่พึ่งในยามยากให้กับแก๊งได้หลายครั้งหลายครา แม้เขาอาจไม่ใช่เพื่อนที่สนุกที่สุด แต่โบจังคือเพื่อนที่พวกชินจังจะขาดไปไม่ได้เช่นกัน

สรุป สำหรับผู้เขียนแล้ว ยกให้โบจังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับชินจัง แน่นอนว่าความไร้เดียงสานั้นเป็นธรรมดาของเด็ก โบจังนั้นหากเราได้ดูชินจัง เราจะเห็นว่าโบจังไม่มีปัญหากับเพื่อนคนใดในกลุ่มเลย นับว่าเป็นเพื่อนที่น่าคบมากทีเดียว

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน สามารถแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้นะครับ พบกันกระทู้หน้านะครับ