ความทรงจำในวัยเด็ก

เราเป็นมือใหม่หัดเขียนคะ อยากจะเล่าเรื่องราวที่เกี่ยวกับตัวเราเองสมัยเมื่อยังเด็กให้เพื่อนๆนักอ่านทุกท่านฟังคะ

       สมัยเด็กๆเราอยู่บ้านที่ จ.สกลนคร คุณพ่อมีอาชีพเป็นพิธีกร(วงหมอลำ) ท่านจึงต้องเดินทางบ่อยๆ เราต้องอยู่กับแม่สองคนที่บ้าน คุณพ่อมีพี่น้องหลายคน เราจึงมีเพื่อนๆที่เป็นลูกพี่ลูกน้องหลายคน เป็นเรื่องที่ดีมากคะ เพราะเราจะได้มีเพื่อนเล่นและสนุกด้วยกันในทุกๆวัน 

       เราและเพื่อนๆจะชอบชวนกันไปเล่นน้ำที่สระน้ำ(สระน้ำของคุณย่า) ตอนนี้คือสนุกมาก เป็นเวลาที่มีความสุขที่ได้เล่นกับเพื่อนๆ บางวันไปปั่นจักรยานเล่นบ้าง ปีนต้นไม้บ้าง สร้างบ้านด้วยฟางเพื่อเล่นขายของบ้าง มันสนุกมากๆในตอนนั้น เวลาที่มีความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ

เมื่อวันที่พ่อกับแม่เลิกกันและเราต้องไปอยู่กับแม่ที่ จ.นครพนม ตอนนั้นเรารู้สึกว่าคงไม่ได้มาเล่นสนุกกับเพื่อนเหมือนเดิมแล้ว ก็รู้สึกเสียใจและคิดถึงเพื่อนๆ

เรากับแม่มาอยู่ที่บ้านยายที่นครพนม ตอนนั้นเราอายุประมาณ 7 ขวบ ย้ายโรงเรียนมาก็ปรับตัวไม่ค่อยได้ เพื่อนๆที่โรงเรียนชอบล้อว่าไม่มีพ่อ ทำให้เราไม่อยากไปโรงเรียนเลย แต่ก็คิดเสมอว่าเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องไปเรียน

คุณแม่ของเราก็ต้องไปหางานทำที่กรุงเทพฯเพื่อจะได้มีเงินมาจุนเจือครอบครัว เราก็ต้องอยู่กับยายและน้องๆ (ลูกของน้า) เราในฐานะที่เป็นพี่สาวคนโตก็ต้องช่วยยายดูแลน้องๆ เรารู้สึกว่าความทรงจำช่วงที่เรียนชั้นประถม 2 - 4 หายไปเหมือนจำไม่ค่อยได้ ไม่รู้เกิดจากอะไร พอคุณแม่กลับจากทำงานที่กรุงเทพฯ ก็ทำเรื่องไปทำงานต่างประเทศ(บรูไน) เราได้เจอและอยู่กับแม่แค่แปปเดียวยังไม่หายคิดถึงเลย แม่ก็ต้องไปอีกแล้ว (เสียใจและคิดถึงแม่มากๆๆคะ) 

       แต่ก็พยายามทำความเข้าใจว่าแม่ต้องหาเงินมาดูแลครอบครัว พอเราเข้ามัธยมต้นคุณแม่กลับมาจากทำงานต่างประเทศพร้อมผู้ชายคนหนึ่ง แม่บอกเราว่าเค้าคือคนที่จะมาช่วยแม่ดูแลเราและน้องๆ ความรู้สึกเราเหมือนฟ้าถล่มเลยคะ รับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ผู้ชายคนนั้นก็อยู่กับแม่เราช่วยกันทำงาน ส่วนเราก็อยู่ส่วนเราไม่ยุ่งหรือคุยกับเค้าถ้าไม่จำเป็น 

       จนวันนึงแม่บอกว่าแฟนของแม่จะไปทำงานที่ต่างประเทศเพราะได้เงินดีกว่าทำงานรับจ้างแถวบ้าน ตอนนั้นเราเรียนอยู่มัธยมปลาย พอไปได้ไม่นานแฟนแม่ก็โทรมาบอกว่าเค้ามีแฟนคนใหม่แล้วจะไม่กลับมาอยู่กับแม่เราแล้ว ตอนนั้นเราแอบดีใจนะ555 ส่วนแม่เราก็คงเสียใจ 

       ชีวิตของเราในช่วงมัธยมปลายเป็นช่วงที่สนุกและมีความสุขมาก มีเพื่อนที่ดี เพื่อนที่คุยได้ทุกเรื่อง เพื่อนที่ช่วยเหลือกัน ชวนกันเล่นสนุก ไปเที่ยว คือเราชอบชีวิตช่วงนั้นมากๆๆเลยหล่ะ เราเคยแอบรักรุ่นพี่ ม.6 รู้สึกว่าเค้าคือแสงสว่างของเรา ไปโรงเรียนคือมีความสุขมาก อยากเจอเค้าในทุกๆวัน 555 แค่เห็นหน้าก็ยังดี จนพี่เค้าเรียนจบก็ยังไม่มีโอกาสสารภาพรัก (เสียดายที่ไม่มีความกล้าพอ) 

       เป็นไงบ้างคะชีวิตเราในช่วงเด็กค่อนข้างมีหลากหลายเหตุการณ์ที่ผันแปร ทั้งเรื่องครอบครัวและตัวเราเอง แต่เราก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเด็กมีปมด้อยเลยนะคะ กลับคิดเสมอว่าเราต้องเป็นคนที่เข้มแข็งเป็นหลักให้คุณแม่เราคะ