เล่นอะหยั๋งกั๋นดี... สิกก๊องก๋อ

... สิกก๊องก๋อ...

       เมื่อย้อนไปนึกสมัยตัวเองยังเด็ก สำหรับคนวัยผู้ใหญ่ หรือ ทำงาน ที่ยังคงอยู่ในช่วงคาบเกี่ยวของยุคเทคโนโลยี ระดับความสุขของชีวิต ดูจะแตกต่างกันไป ความสุขเมื่อครั้งก่อน สมัยยังเด็ก ที่บ้านที่แวดล้อมด้วยปู่ย่าตายาย สวนไร่นา ของเล่นที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ดูจะไม่จำเป็นในโลกยุคปัจจุบัน

       ในทุกเช้าที่ตื่น ยังได้เห็น ม้วนบุหรี่ขี้โยของป้ออุ้ย-แม่อุ้ย ของเล่นของเด็กที่ดีที่สุด ก็ยังคงเป็นพ่อแม่ ตายาย ธรรมชาติที่ยังให้เราได้มีของเล่นมากมาย เล่นได้ไม่รู้เบื่อ นั่งดู นั่งเล่น กับอุ้ยกับหม่อน (ชื่อเรียกของ ปู่ย่าตายาย ของคนแถบภาคเหนือ) การละเล่นหนึ่ง ที่มีชื่อว่า "สิกก๊องก๋อ" ไม่ต้องมีราคา ค่างวดใดกับของเล่นไร้ราคา แต่กับเป็นของเล่น ที่ราคาแพงที่สุด และดูเหมือนจะเพิ่มมูลค่า เมื่อเวลาได้ผ่านพ้นไปในแต่ละปี

"สิกก๊องก๋อ"

การละเล่น อาศัยร่างกายของผู้เล่น โดยวางเจ้าตัวเล็กอยู่บริเวณขา แล้วทำการกระดกขา ขึ้นลง (ตามรูปแนบ) เสียงหัวเราะใสๆ ก็ดังกังวาล ความสุขที่เกิดขึ้นของผู้เล่นทั้งสองฝ่าย และกำลังกายที่เป็นผลลัพธ์ข้างเคียงที่เกิดขึ้น ประโยชน์สุขมวลรวมของการละเล่นโบราณ ที่เชื่อว่า ยังคงมีอยู่ในทุกครัวเรือนไม่ว่าจะเป็นแถบชานเมือง หรือตัวเมืองใหญ่ ที่ยังให้ความสำคัญกับคนในบ้าน

ระหว่างที่มีการละเล่น มีคำร้อง หรือเสียงกลอนที่คอยขับกล่อม

"สิกก้องก๋อ บ่าลอก้องแก้ง บ่าแค้งสุก ป๋าดุกปิ้ง จิ้นหมูต๋ำ ขะหลำหมูอุ่ย จะลุ้ยลงต้า จะก่าหวีหัว นกกะตั๋วแยงแว่น นกแอ่นแยงเงา"

สอนบุตรหลานเกี่ยวกับคำเมือง หรือภาษาล้านนา ได้ดีทีเดียว 

วัยที่เริ่มมีการจดจำ และเลียนแบบ จะเริ่มเรียนรู้ และฝึกหัด ผ่านการเล่นได้

       การละเล่นที่เปลี่ยนผ่านไปแต่ละยุคสมัย แต่ความรักและความห่วงใยของคนในครอบครัวที่มีให้กัน จะยังคงอยู่ผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆทุกช่วงยุคสมัย เพราะของเล่นชิ้นโปรดที่สุด อาจไม่ได้อยู่กับเราไปตลอด ความทรงจำที่มีร่วมกัน จึงเป็นสิ่งที่มีคุณค่าและมูลค่าที่ประมาณค่าไม่ได้

.....