ชุดอุปกรณ์ฆ่าแวมไพร์จากสมัยวิกตอเรีย ที่บรรจุอยู่ในกล่องไวโอลิน มีชุดนี้ชุดเดียว พร้อมลุยปราบเหล่าแวมไพร์แว้วววว....

        แวมไพร์ (Vampire) เป็นผีชนิดหนึ่งตามความเชื่อของชาวยุโรปในยุคกลาง มักถูกเรียกว่า “ผีดิบ” ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาคล้ายมนุษย์ทั่วไป แต่มีฟันแหลมคม ดื่มเลือดของมนุษย์เป็นอาหารเพื่อหล่อเลี้ยง แวมไพร์มีชีวิตเป็นอมตะ ไม่มีวันแก่และตาย พวกเขาปรากฏตัวได้เฉพาะในเวลากลางคืน และแพ้แสงแดดในกลางวัน พวกเขามักหลบซ่อนอยู่ในโลงหรือหลุมในช่วงกลางวัน และสามารถแปลงร่างได้หลายแบบ เช่น ค้างคาว อีกา หมาป่า และ หมอก พวกเขาไม่มีเงาเมื่อกระทบกับแสงหรือสะท้อนในกระจก และมีแรงมากเหมือนผู้ชาย 20 คน

นอกจากนี้ พวกเขายังสามารถบังคับสิ่งของให้เคลื่อนที่ด้วยอำนาจของตนได้1 สิ่งที่สามารถกำราบแวมไพร์ได้ คือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนา เช่น ไม้กางเขน น้ำมนตร์ หรือแม้กระทั่งสมุนไพรกลิ่นแรงบางชนิด เช่น กระเทียม วิธีฆ่าแวมไพร์มีมากมาย เช่น ตอกลิ่มให้ทะลุหัวใจ เผา หรือ ตัดหัวด้วยจอบของสัปเหร่อ บุคคลที่ตกเป็นเหยื่อของพวกเขา จะกลายเป็นแวมไพร์ด้วย และกลายเป็นสาวกของแวมไพร์ตนที่ดูดเลือดของตัวเองไปนั่นเอง ดูๆไปแล้วยังกับการขยายสาขาของงานขายตรงกันเลยนะเนี่ย หาลูกข่ายกันไปเรื่อยๆ ยิ่งมีลูกข่ายมาก ก็ยิ่งมีอิทธิพลในด้านมืดมากตามไปด้วย

ในหนังฮอลลีวู๊ดนี่เห็นบ่อยเลย แวมไพร์ตนไหนเป็นระดับหัวหน้า ก็จะมีลูกน้องเยอะมากๆอะไรแบบนั้น หรือไม่ก็ภรรยาเยอะตามไปด้วย (อยากเป็นแวมไพร์ก็อีตรงนี้แหล่ะแถมเหล่าภรรยาก็ดูรักใคร่กันดีด้วย ไม่ค่อยตีกัน...ฮา)

     ในยุคกลางของยุโรป ความหวาดกลัวต่อแวมไพร์เป็นสิ่งที่พวกคนหวาดกลัวกันมากๆ ผู้ที่ถูกสงสัยว่าเป็นแวมไพร์ถูกตัดสินลงโทษด้วยการเอาถึงชีวิต มีวิธีการป้องกันการรุกรานของแวมไพร์หลายวิธี เช่น บางหมู่บ้านจะโปรยเมล็ดข้าวไว้บนหลังคาบ้าน เพราะเชื่อว่าแวมไพร์จะง่วนกับการนับเมล็ดข้าวเป็นการถ่วงเวลาจนรุ่งเช้า หรือ โรยเศษขนมปังไว้ตั้งแต่สุสานให้แวมไพร์เดินเก็บเศษขนมนั้นวนเวียนไปมา ( สองอย่างนี้ ไม่รู้ทำแล้วทำไมแวมไพร์ต้องทำตามด้วยอ่ะ จะว่าไปแล้วแวมไพร์ก็กินเลือดนิ หรือ แวมไพร์เป็นพวกรักสิ่งแวดล้อม เห็นเศษขยะ เศษอาหารตกหล่นเกลื่อนกลาดแล้วทนไม่ได้ ต้องเก็บกวาดทำความสะอาดให้เรียบร้อย อันนี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเด้อครับเด้อ ) หรือแม้แต่การวางไม้กางเขนหรือดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมเพื่อเป็นการพันธนาการไว้ในโลงของผู้ที่ถูกสังคมสงสัยว่าเป็นแวมไพร์เป็นต้น

        เรื่องราวของแวมไพร์มีมากมายในนิทานพื้นบ้านและวรรณกรรม วรรณกรรมที่ว่าถึงแวมไพร์ที่เก่าแก่ที่สุดมีมาตั้งแต่สมัยโรมัน วรรณกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของแวมไพร์คือเรื่อง “แดรกคูลา” ของ บราม สโตกเกอร์ ที่โด่งดังจนมีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ละคร ละครเวที และแม้แต่ภาพยนตร์การ์ตูนมากมาย ตั้งแต่สมัยโรมัน ภาพยนตร์เรื่อง “Nosferatu: A Symphony of Horror” ในปี ค.ศ. 1922 ยังคงเป็นตัวอย่างที่น่าสนใจครับ 

        ซึ่งก็เป็นไปได้ว่าความเชื่อเรื่องของแวมไพร์ที่สามารถแปลงร่างเป็นค้างคาวได้ อาจมีที่มาจากที่ภูมิภาคอเมริกากลางและทวีปอเมริกาใต้ มีค้างคาวขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ Desmodontinae มีพฤติกรรมดูดเลือดสัตว์ที่ใหญ่กว่าเป็นอาหารในเวลากลางคืน ซึ่งค้าวคาวในวงศ์นี้ก็ได้มีการเรียกชื่อสามัญว่า แวมไพร์ เช่นกัน

  ภาพจากเพจ The Secret Chamber และ Pixabay