หมีที่เล็กที่สุดในโลก

หมีหมาเป็นหมีที่พบในแหล่งที่อยู่อาศัยของป่าเขตร้อนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หมีหมาเป็นหมีที่เล็กที่สุด สหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติจัดว่าเป็นพื้นที่เปราะบาง เนื่องจากการตัดไม้ทำลายป่าครั้งใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมา ได้ลดถิ่นที่อยู่ที่เหมาะสมสำหรับหมีหมาลงอย่างมาก เชื่อกันว่าประชากรหมีหมาทั่วโลกลดลงมากกว่า 30% ในช่วงสามชั่วอายุคนที่ผ่านมา

ขนของหมีหมามักเป็นสีดำ สั้น เรียบ และมีขนค่อนข้างมาก หมีหมาชนิดพิเศษบางตัวมีขนสีแดงหรือสีเทา ริมฝีปากบนเป็นผิวหนังเปลือย ลิ้นยาวและยื่นออกมา หูมีขนาดเล็ก กลม โคนกว้าง และเคลื่อนไหวได้น้อย ขาหน้าโค้งเล็กน้อย โดยอุ้งเท้าหันเข้าด้านใน และอุ้งเท้ามีสีครีม

หมีหมาเป็นหมีที่เล็กที่สุด เพศผู้จะสูงประมาณ 120 - 150 ซม. (47 - 59 นิ้ว) และหนัก 27 - 80 กก. (60 - 176 ปอนด์) ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย 10 - 20% ขนสั้นและมีสีอ่อน โดยส่วนใหญ่จะมีบริเวณสีขาวทอดยาวไปจนถึงเหนือตา กรงเล็บมีขนาดใหญ่ สำหรับการปีนต้นไม้ กรงเล็บมีขนาดใหญ่ โค้งและแหลม รูปเคียว เล็บหน้ายาวและหนัก ความยาวหาง 30 - 70 มม. (1.2 - 2.8 นิ้ว)

ในระหว่างการกินอาหาร หมีหมาสามารถสอดลิ้นยาวซึ่งมีความยาว 20 - 25 เซนติเมตร (7.9 - 9.8 นิ้ว) เพื่อสกัดแมลงและน้ำผึ้ง มีฟันที่ใหญ่มาก โดยเฉพาะเขี้ยว และมีแรงกัดสูงเมื่อเทียบกับขนาด ใช้เปิดต้นไม้ไม้เนื้อแข็งเขตร้อน (มีขากรรไกรและกรงเล็บอันทรงพลัง) เพื่อไล่แมลง ตัวอ่อน หรือเน้ำผึ้ง ศีรษะทั้งหมดมีขนาดใหญ่และกว้างเป็นสัดส่วนกับลำตัว โดยกรามบนเป็นสัดส่วนกับกะโหลกศีรษะ สัณฐานวิทยาโดยรวมของหมี (ขาหน้าคว่ำ หน้าท้องแบนราบ แขนขาหน้าทรงพลัง กรงเล็บขนาดใหญ่) เพื่อการปีนป่าย

การแพร่กระจายและถิ่นที่อยู่

หมีหมาพบได้ในป่าฝนเขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ บังคลาเทศ เมียนมาร์ ไทย คาบสมุทรมาเลเซีย ลาว กัมพูชา เวียดนาม ไปจนถึงมณฑลยูนนานทางตอนใต้ของจีน และหมู่เกาะสุมาตราและบอร์เนียวของอินโดนีเซีย ปัจจุบันมีชัดในดินแดนเดิมส่วนใหญ่และถูกกวาดล้างออกไปจากหลายพื้นที่ โดยเฉพาะในแผ่นดินใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบันไม่ทราบการกระจายพันธุ์ในพม่าตะวันออกและยูนนานส่วนใหญ่ ถิ่นที่อยู่อาศัยของหมีหมานั้นสัมพันธ์กับป่าดิบชื้นเขตร้อน