ช่วยแผ่นดินไหวเนปาล9:ซีนสัจธรรมที่ปศุปตินาถ

        รอรถเมล์อยู่พักใหญ่ ฮารี่เข้าไปถามกระเป๋ารถเมล์อยู่หลายคัน ไม่มีทีท่าว่าจะมีคันไหนที่สามารถโดยสารไปได้ มองหน้ากันไปมาเป็นที่เข้าใจร่วมกันว่า “เดิน”...ทุกคนรู้สึกเหมือนกันว่าเริ่มหิว เลยหยุดพักที่ห้างสรรพสินค้าท่าทางทันสมัยแห่งหนึ่ง ผลัดกันเข้าไปซื้อขนมปัง ไวไว และเครื่องดื่ม พวกเรานั่งพักเพื่อกินของกินง่ายๆ หลายอย่างที่เพิ่งซื้อที่นี่ ไม่มีใครเอ่ยปากแต่พอเดากันออกว่าพวกเราต้องเดินไปปศุปตินาถกัน!

        ระยะทางไม่ใกล้เลย เอาน่า...ถือว่าเดินชมเมือง...เดินไปเดินมา ใช้เวลาไม่น้อยเลย ร่วมชั่วโมงเห็นจะได้บนระยะทางที่ไกลเหลือเกิน ใกล้บ่ายแล้วแดดก็ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ...เหนื่อยหนอ...ร้อนหนอ...แล้วก็มาถึงจนได้..วัดฮินดูที่นี่เป็นวัดใหญ่ประจำเมือง อายุเก่าแก่หลายปี รูปแบบสถาปัตยกรรมมีเอกลักษณ์สวยมาก คงจะรื่นรมย์เที่ยวชมความงามของที่นี่ได้อย่างสนิทใจ ถ้าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ประกอบพิธีกรรมการเผาศพตามความเชื่อของศาสนาฮินดูแบบกลางแจ้ง มีศพกำลังเผาอยู่หนึ่งศพ  และมีอีกศพหนึ่งที่กำลังประกอบพิธีกรรมท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของลูกสาว

        บรรยากาศขมุกขมัว อึนๆ หมองๆ เศร้าๆ ได้กลิ่นน้ำมันที่ใช้เผาคลุ้งไม่ทั่ว...น้องๆทำหน้าอินกันใหญ่ คงไม่คิดว่าจะได้มาเห็นด้วยตาอย่างนี้ นั่งนิ่งเงียบพักขาและมองสำรวจสถานที่โดยทั่วไป ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเราหรือคนรักรอบข้าง จะถูกเผาไปแบบนั้นบ้าง เหลือเวลาอีกนานแค่ไหนที่จะอยู่บนโลกใบนี้หนอ ที่ผ่านมาทำอะไรมาแล้วบ้าง? และต่อไปจะทำอะไรอีกให้คุ้มที่เกิดมาเป็นมนุษย์หนอ...อนิจจัง เกิด แก่ เจ็บ ตาย...ไม่มีใครหนีพ้นไปได้...สาธุ

        “-ึงอย่ามายุ่งกะตรู” เสียงพวกน้องศิลปินแว่วๆ พร้อมทำหน้าดุใส่ฝูงลิงเจ้าถิ่นที่พยายามเข้ามาใกล้ แอบหัวเราะกัน ทุกคนรู้ดีกว่าน้องคนนี้ไม่ชอบลิงเอามากๆ “ -ึงเป็นหมานี่ ลิงเลยไม่ชอบ-ึง" แซวกันไปมา แล้วก็รีบเตือนให้เก็บขนมของกินลงกระเป๋า ลิงเนปาลีนี่ร้ายกว่าลิงลพบุรีบ้านเราเยอะ คราวแล้วที่มาเคยโดนลิงกระโดดเข้ามากระชากขวดโค้กไปกะมือ ได้แต่ร้องกรี๊ดยืนตัวชาไปเลย จำและเข็ดไปจนตาย...

        ค่าเข้าชมสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติที่นี่ค่อนข้างจะแพงกว่าทุกๆที่ ทั้งๆที่เขตวัดฮินดูด้านในห้ามต่างชาติและต่างศาสนาเข้าอย่างเด็ดขาด ตอนแรกก็จะให้น้องทั้งสามเข้าแล้วเราจะไปนั่งดื่มชารอด้านนอก แต่ได้ฮารี่ช่วยคุยกับคุณเจ้าหน้าที่เก็บบัตรท่าทางดุ๊ดุ ให้ยกเว้นให้กับพวกเรา เพราะทีมเรามาช่วยผู้ประสบภัยนะคราวนี้ เลยได้รับความเห็นใจได้เข้าชมกันทั้งครอบครัว ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น ลำพังแต่เราคนเดียวถึงแม้จะมาเนปาลจนชินแล้วก็เถอะ มาเจอสถานการณ์ขาดน้ำมัน โนแท็กซี่ รถเมล์สามแม่ครัว ขาดแก๊สหุงต้ม อย่างคราวนี้เข้าไป ก็คงไม่รู้ว่าจะนำพาน้องๆศิลปินทั้งสาม ดำรงชีพจนถึงไปช่วยผู้ประสบภัยได้อย่างไร....ดันเนบาท (ขอบคุณภาษาเนปาลี) ดันเนนาท ดันเนบาท...ฮารี่

**ข้อความทั้งหมดเป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียน

*ติดตามเรื่องราวทริปและงานเขียนอื่นได้ที่ https://tenlavenders.blogspot.com/

 และเว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/