Chapter 2.1 : KILL เมื่อฉันต้องฆ่าสามีจอมอำมหิต

10 ตุลาคม 2566 (08:51) โพสท์โดย neptheduck

KILL เมื่อฉันต้องฆ่าสามีจอมอำมหิต

นามปากกา : Neptheduck

Chapter 2.1

คืนสู่เหย้า

ความหฤหรรษ์ที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต ทำให้ด้านมืดของหญิงสาวได้ถูกปลุกขึ้นมาโดยสมบูรณ์ และตอนนี้ก็ไม่มีสิ่งใดหยุดเธอได้อีกต่อไป

บรื้นนนนนน!!!!

รถที่ไฟหน้าแตกไปหนึ่งข้างทะยานไปบนถนนอันมืดมิดด้วยความเร็วสูง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจดับไฟหน้าลงและขับตามรถคันที่ 2 และ 1 ที่กำลังเบียดบี้กันไปมาด้วยใบหน้าสบายอกสบายใจ พร้อมทั้งมองดูความหายนะของรถหนึ่งในสองคัน ที่เสียหลักพลิกคว่ำไปต่อหน้าต่อตา

'ทีนี้ก็เหลือคันเดียวแล้วสินะ'

วาบบบ!!!!

ไฟที่ถูกเปิดขึ้นในระยะประชิดจากด้านหลัง ทำให้รถคันสีขาวแถบเขียวแกว่งเล็กน้อย จนแทบมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่มันก็มากพอที่นายูกิจะสามารถสั่นประสาทของคนขับได้

"รถของพรรคพวกคนที่ชื่อว่าคิมูระสินะ"

นายูกิเอ่ยอย่างลำพองใจเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลา ที่ยังคงติดตราตรึงใจเธอจนกระทั่งวินาทีนี้

"ที่อยู่อันดับหนึ่ง ก็เพราะว่าอยู่หัวขบวนเท่านั้นเองสินะ"

บรื้นนนนน!!!

นายูกิแกล้งเร่งเครื่องใส่ทำทีว่าจะขึ้นแซง ทำให้รถคันนั้นเหยียบคันเร่งหนีแต่ก็ใกล้ลิมิตของความเร็วรถเต็มที

"ขอดูฝีมือที่แท้จริงของนายหน่อยซิ ว่าจะเก่งเหมือนหัวหน้าหรือเปล่า?"

นายูกิหักซ้ายเพื่อหมายจะขึ้นแซง ทำให้อีกฝ่ายที่อยู่กลางเลนต้องรีบเบนมาบังรถเธอไว้

"Game Over"

ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มก่อนจะกัดริมฝีปากของตน

ตึงง!!!!

บรื้นนนนน!!

และเข้าเกียร์ส่งให้รถพุ่งไปชนท้ายจนรถคันหน้าเป๋เสียจังหวะ ทำให้เธอใช้โอกาสนี้หักพวงมาลัยออกขวา และขึ้นแซงได้ในชั่วพริบตา

พร้อมทั้งดื่มด่ำกับชัยชนะเมื่อถึงเส้นชัยเป็นคนแรก...

"นายูกิ!!!!"

เสียงหวานที่ใบหน้าเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาโผเข้ากอดเพื่อนรักอย่างแรง จนนายูกิที่เพิ่งลงมาจากรถเซถอยไปชนประตูรถอย่างแรง ท่ามกลางเสียงประกาศชัยชนะจากพิธีกรที่ดังก้องไปทั่วทั้งสนาม

"เก่งมากเลย ทำไมเธอถึงโคตรเก่งขนาดนี้!!!!"

พร้อมทั้งป่าวประกาศว่าผู้ชนะเป็นเพื่อนรักของเธอ ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความดีใจ จนนายูกิที่หูยังคงอื้ออึงได้แต่กอดบ่า และยิ้มให้เพื่อนรักด้วยใบหน้าเอ็นดู

"ขอบคุณสำหรับของขวัญต้อนรับกลับบ้านนะ"

ก่อนจะยื่นซองเงินรางวัลที่เพิ่งรับมาจากพิธีกร ให้กับนางิสะเอาไปแบ่งกันกับรุ่นพี่คาซึมะ ที่อุตส่าห์เอารถมาให้เธอปู้ยี่ปู้ยำจนเละเทะ

"แล้วเธอไม่เก็บไว้ใช้บ้างล่ะ นี่คือน้ำพักน้ำแรงของเธอเลยนะ!"

"ไม่ล่ะ ถ้าเทียบกับประสบการณ์ในวันนี้ ถือว่าคุ้มค่ามากเลยล่ะ~"

เพราะถ้าได้กลับไปอเมริกา ก็ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสทำอะไรแบบนี้อีกหรือเปล่า หรือไม่...นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้กลับมาที่ญี่ปุ่นแล้วก็ได้

"ขอบคุณรุ่นพี่คาซึมะ แล้วก็ขอโทษด้วยนะคะที่เอารถไปชนซะเละเลย"

เธอค้อมศีรษะให้กับชายร่างผอมที่มองมาไม่วางตา และดูเหมือนจะหลงใหลเธอยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"ป่ะนางิสะ พวกเราไปกันเถอะ"

"อ้าว พวกเธอจะไปกันแล้วเหรอ?"

"ค่ะ นายูกิจะกลับอเมริกาแล้วล่ะ"

แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามหมายเลขโทรศัพท์หรือเมลไว้ใช้ติดต่อกัน คาซึระก็รีบปิดปากลงฉับพลันและยืนตัวแข็งทื่อ ท่ามกลางความงุนงงของทั้งสองสาว

"ขอแสดงความยินดีกับนักแข่งหน้าใหม่ด้วยนะ"

"?"

เสียงเข้มที่เอ่ยขึ้นจากด้านหลังทำให้นายูกิสะดุ้ง ก่อนจะรีบหันไปมองยังต้นเสียงด้วยแววตาประหลาดใจ

"ผมชื่อว่าฟูตะ เป็นตัวแทนของนากามูระกรุปยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

"ฉะ...ฉันชื่ว่านายูกิ และนี่นางิสะเพื่อนของฉันยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ"

เธอยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับด้วยความประหม่า เมื่อสัมผัสได้ถึงความอึดอัดจากฝูงชนรอบกาย ที่เริ่มตีวงแคบเข้ามาใกล้

"คุณนายูกิสนใจเข้าร่วมทีมของเราหรือเปล่า?"

คำถามที่จู่โจมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาโดยรอบ และสีหน้าของคนนับร้อยที่มองมาก็หลากหลาย ทั้งความอิจฉาและตื่นเต้นยินดีอย่างไม่ปิดบัง ไม่เว้นแม้แต่นางิสะที่กอดแขนนายูกิไว้แน่น จนแทบจะเป็นลมล้มพับไปอยู่รอมร่อ

แม้จะไม่รู้จักไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน แต่ปฏิกิริยาผู้คนรอบกายและเสียงเซ็งแซ่ถึงกิตติศัพท์ของนากามูระกรุป ก็ทำให้นายูกิถึงกับเทใจไปให้แล้วกว่าครึ่ง

"ฉันขอเก็บไปคิด..."

"โอกาสตัดสินใจมีแค่ตอนนี้เท่านั้น"

จริงอยู่ที่เธอเป็นผู้ชนะแถมยังเป็นผู้หญิงคนเดียวในการแข่ง แต่ในสนามนี้ยังมีนักแข่งเก่งๆ อีกมาก เพราะงั้นไม่มีใครที่จะรอการตัดสินใจจากนักแข่งโนเนม...ที่บังเอิญชนะอย่างเธอได้

นายูกิหันไปสบตากับเพื่อนรักราวกับขอความเห็น แต่นอกจากดวงตาที่ยังเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความดีใจ ก็ไม่มีสิ่งใดตอบกลับมามากไปกว่านั้น

"ค่ะ"

"ฉันตกลง"

หลังจากที่เธอตกปากรับคำไปกับคนที่ชื่อว่าฟูตะ ทั้งเธอและเพื่อนรักก็นำเงินที่ได้จากการชนะไปตระเวนหาของกิน และเปิดโรงแรมราคาย่อมเยาเพื่อพักผ่อนกันในคืนนี้ พร้อมทั้งเอนกายนอนพูดคุยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นราวกับความฝัน

"พรุ่งนี้เธอต้องไปเซ็นสัญญาที่ทำการของนากามูระกรุปแล้ว จะให้ฉันไปด้วยไหม?"

"แน่นอนสิ เธอจะปล่อยให้เพื่อนไปในที่ที่ไม่รู้จักคนเดียวหรือไง?"

"ไม่แน่นอน!"

และนายูกิก็ยื่นเยลลีโคล่าใส่ปากเพื่อนรัก ก่อนจะใส่ในปากของตนบ้าง

"แล้วเรื่องกลับอเมริกาล่ะ?"

"ถ้ามันเวิร์กก็คงเลื่อนวันกลับไปก่อน แล้วก็ต้องโทรบอกแม่ด้วย...แต่ต้องโดนบ่นหูชาอีกไม่โทรอยากเลยอ่ะ~"

"นั่นสินะ ฮ่าๆๆๆ"

จู่ๆ เสียงของนางิสะที่นอนอยู่ข้างๆ ก็พลันเงียบเสียงลง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จนนายูกิต้องยื่นนิ้วไปจิ้มแก้มใสของเพื่อนรักเบาๆ

"เป็นอะไรไป หลับแล้วหรือไง?"

"ยัง แต่ฉันแค่อยากจะบอกเธอว่า"

"ว่า?"

"แข่งรถมันอันตราย อย่าประมาทแล้วก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ"

คำพูดที่นางิสะเอ่ยออกมานั้นเจือความเศร้าเอาไว้จางๆ และนายูกิก็รู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน อีกทั้งความห่างไกลที่จะต้องเกิดขึ้นหลังจากนี้ เพราะนางิสะมีครอบครัวอยู่ที่โอซาก้า คงไม่สามารถมาหาเธอที่โตเกียวได้บ่อยๆ แต่ถึงจะเตรียมใจรับมือกับความโดดเดี่ยวอยู่ตลอดเวลา แต่นายูกิก็อดใจหายไม่ได้เช่นกัน

"เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก"

"อือ"

"อย่าเศร้าไปเลยนะ"

ในคืนนั้นนายูกิถึงกับนอนไม่หลับ ได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่ข้างนางิสะที่ร้องไห้จนผล็อยหลับไป จนกระทั่งแสงแรกของดวงอาทิตย์ฉายขึ้นมาบนเส้นขอบฟ้า พร้อมกับการเดินทางบนเส้นทางใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หากชื่นชอบโปรดคอมเม้น กดแชร์ให้เพื่อนๆ มาอ่านเรื่องนี้กันเยอะๆ นะคะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ