ชายผู้กินหัวใจพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แฟรงค์ บัคแลนด์ นักเปิบพิศดาล

        นักสืบรสชาติสารพัดสัตว์เขาสรรหาสารพัดสัตว์มาปรุงเป็นอาหารเพื่อแนะนำแหล่งโภชนาการสำหรับมนุษย์โลก  

แฟรงค์  บัสแลนด์  (Frank Buckland )เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน  คริสตศักราช 1826 ที่อ๊อกฟอร์ด อังกฤษบิดาของเขาคือ (วิลเลี่ยม บัคแลนด์)Williams Buckland นักธรณีวิทยาผู้มีชื่อเสียงในการส่งเสริมให้ชาวอังกฤษชื่นชอบกับป่าเขาลำเนาภัย   รวมทั้งการเอาสัตว์แปลกๆมาทำอาหาร   ในบรรดาแขกบ้านบัสคแลนด์จะได้รับอาหารมื้อต่างๆด้วยเนื้อสัตว์หลากหลายชนิด  ตั้งแต่  หนู  นกกระจอกเทศ  หมาน้อย  จระเข้  หอยทาก   

ความพิศดาลในการชิมอาหารของวิลเลี่ยมในหนหนึ่งคือ  เมื่อเขาได้ไปเยือนศักศิทธิ์  ซึ่งร่ำลือกันว่าที่พื้นวิหารนั้นมี "โลหิต" นักบุญ (Saint)หยดอยู่อย่างสดๆตลอดเวลาไม่เคยระเหยหรือเหือดหายไป

วิลเลียมได้ใช้ลิ้นของเขาทดสอบรสชาติของหยดโลหิตเหล่านั้น    แล้วประกาศว่าแท้จริงก็คือเยี่ยวค้างคาวนั่นเอง   มิใช่สิ่งใดอื่น  จึงเป็นที่ประทับใจของแฟรงค์ที่มีต่อพ่อของเขา  และเจริญรอยตามพ่อ

แฟลงค์เติบโตขึ้นมากลางชีวิตป่าเขา  เมื่อสูงวัยเขาได้เขียนเล่าถึงอดีตว่าตอนเป็นได้มีคนขับรถม้านำเอาจระเข้ใกล้ตายตัวหนึ่งมาให้   เขาจึงนำมันไปปล่อยลงในสระสี่เหลี่ยมข้างโบสถ์คริสเตียน   แฟลงค์บอกว่ามันไม่ค่อยจะยอมฟื้นตัว  ดังนั้นผมจึงขึ้นขี่มันไปรอบๆ

ที่โรงเรียนแฟรงค์ตัดเอาชิ้นส่วนอวัยวะของสัตว์ต่างๆมาทดลองปรุงเป็นอาหารรับประทานและเมื่อเข้าศึกษาต่อใน อ๊อกซ์ฟอร์ด ทางด้านศัลยกรรม   แฟรงค์ก็มักไปเยี่ยมเยียนโรงพยาบาลท้องถิ่น   ทำความรู้จักมักคุ้นกับคณะทำงานที่นั่น   แล้วนำเอาปลาไหลกับปลาเทร้าต์ไปขอแลกกับชิ้นส่วนมนุษย์ที่โรงพยาบาลตัดหรือชำแหละทิ้ง

ตั้งแต่ปี 1859 เป็นต้นมาแฟรงค์ก็หันไปอุทิศชีวิตให้กับการประมงเขาพัฒนาพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขึ้นและเขียนบทความต่างๆซึ่งเป็นที่นิยมอ่านกันแพร่หลายตระกูลบัคแลนด์นั้นต่อต้านการสูญเสียพื้นที่เกษตรกรรมที่เปลี่ยนไปอุตสาหกรรมโดยตลอด  เพราะมีผลทำให้แหล่งอาหารโปรตีนจากสัตว์ต้องลดน้อยถอยลงไปด้วย   

แฟรงค์ได้ดำเนินการก่อตั้งสมาคมอนุรักษ์สัตว์  The Acclimatization of Animals Society ขึ้นในอังกฤษโดยมีจุดประสงค์ในการสรรหาและส่งเสริมแหล่งสัตว์ที่เป็นอาหารจัดเลี้ยงครั้งหนึ่งของสมาคม  อาหารที่นำมาเสิร์ฟล้วนมีรสชาติจัดจ้านและน่าตื่นตาตื่นใจ  ประกอบด้วยเนื้อจิงโจ้แกะ  หมูป่า  หมูไซเรีย และอื่นๆ

แต่สำหรับของตัวแฟงค์เองสนใจในปลามากกว่า   เขาและพรรคพวกเคยเฉือนเอาเนื้อจากหัวปลาโลมามาต้มและย่าง หากทว่าว่าแฟรงค์ยอมรับว่ารสชาติของมันพะอืดพะอมเหมือนเคี้ยวไส้ตะเกียงน้ำมัน

อีกครั้งในปี 1868 เขาจะเลี้ยงเนื้อม้าล้วนๆสำหรับแขกรับเชิญ 160 คนเพื่อเป็นการโปรโมทในสาธารณชนหันมาสนใจบริโภคเนื้อม้า  หลังงานเลี้ยงเลิกราแฟลงค์ก็ต้องยอมรับอีกครั้งว่ารสชาติเนื้อม้านั้นไม่ได้เรื่องเลย   ปลุกกระแสผู้คนไม่สำเร็จ  แต่แฟรงค์ก็ยังเดินหน้าในการหาแหล่งอาหารสัตว์ทุกชนิดต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง   นำเอาหมูย่างมาเสิร์ฟหายในอ๊อกฟอร์ด   ถัดไปก็เป็นทั้งต้มเปื่อย  พายเนื้อแรด  นกกระจอกเทศย่างทั้งตัว  ซึ่งรายการหลังนั้น  ภริยาของเซอร์ริชาร์ด โอเว่น นักสัตวศาสตร์ผู้โด่งดังวิจารณ์ว่า "เนื้อของมันคล้ายเนื้อไก่หยาบๆของไก่งวงมาก"

อาหารที่เห็นแล้วน่าขยะแขยงที่สุดที่มาเสนอได้แก่  ปลิงทะเลตัวดำๆยึกยือ  อย่าว่าแต่จะชิมเลย  แค่แตะต้องตัวมันบางคนก็ยังไม่กล้า  ส่วนจิ้งหรีดนั้นผู้ที่ได้ลิ้มรสต่างออกปากตรงกันว่า "ขมจนดีจะแตกเลย" แต่ถ้าจิ้งหรีดในภาคอีสานนี้แซบนัวหลายเด้อ กรอบๆหอมกินกับข้าวเหนียว  เสียดายแฟลงค์ไม่ได้กินเมนูนี้ 

ส่วนสตูตุ่นก็ไม่ค่อยได้รับความนิยมเช่นกันกับซุปแมลงวันหัวเขียวและหอยทากในสวน  รายได้หลักของแฟลงค์มาจากการบรรยายตามที่ต่างๆรวมทั้งการเขียนและพิมพ์หนังสือที่อ่านแล้วสนุกเพลิดเพลินทำให้ผู้อ่านสนใจในวิถีชีวิตธรรมชาติ   อาทิ ตอนหนึ่งที่เขาเล่าว่าในวันอังคารราว5โมงเย็น คุณกรูฟที่อยู่ถนนบอนด์ ได้ส่งข่าวมาว่าเขาได้ ปลาสเตอร์เจียนตัวงามมา 1 ตัว  แน่นอนผมรีบไปดูมันทันที  ขนาดของมันยาวร่วม 3 เมตร   ผมต้องการจะหล่อตัวมันไว้ดู  เขาก็ยินดีมอบให้ผมยืมหนึ่งคืนและจะต้องนำมาส่งมันที่ร้านตอน 10 โมงเช้าของวันรุ่งขึ้น

หลังจากขนย้ายมันมาอย่างยากลำบากทุลักทุเลแล้ว   ผมก็คิดอ่านเอาตัวมันลงไปไว้ในห้องครัว   ดังนั้นจึงเอาเชือกผูกหางของมันแล้วค่อยๆปล่อยให้มันเลื่อนไหลลงไปเองตามขั้นบันไดหิน   เริ่มต้นก็ดูดีแต่เดี๋ยวเดียวผมก็สุดที่จะเหนี่ยวรั้งเชือกได้อีกต่อไป  ตัวของมันจึงเลื่อนหัวทิ่มไหลลงไปเองอย่างรวดเร็วราวกับหิมะบนยอดมองต์บลังถล่มทลายลงมา   

มันพึ่งชนประตูเปิดผางแล้วพรวดเข้าไปในครัว    กระทั่งพึ่งไปชนโต๊ะจึงจอดสนิทหมดฤทธิ์อยู่ตรงนั้น  การปรากฏตัวของมันอย่างฉับพลันและไม่คาดฝันเจ้ายักษ์ใหญ่จากทะเลได้สร้างความกลาโหมอลหม่านให้เกิดขึ้น   แม่ครัวกรีดร้องลั่นหญิงแม่บ้านเป็นลมล้มตึง   แมวกระโดดขึ้นไปบนจานอาหาร   หมาเผ่นถอยหลังไปตั้งหลักแล้วเห่า   ส่วนลิงแตกตื่นด้วยความตกใจและเจ้านกแก้วในกรงก็ไม่เคยเปิดปากจ้ออีก  แม้แต่คำเดียวนับแต่นั้นมา   

หนังสือที่แฟลงค์เขียนมีอาทิ  The field,Fish hatching ,Coriosities of natural  history ฯลฯ

ขอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการประมงปลาแซลมอนในปี 1867 และตำแหน่งนี้จนตลอดชีวิต

นอกจากนี้แฟร้งยังหลงใหลในการสะสมสิ่งของแปลกๆหายาก  สิ่งที่เขาเก็บรักษาไว้ก็อย่างเช่น  กระดูกเท้าของ  "เบนจ์ จอห์นสัน" กวีและนักเขียนคนสำคัญของอังกฤษชิ้น   ส่วนหนังที่ได้จากช้างแมมมอธ  ซึ่งพบแช่แข็งในไซบีเรีย  แม้จนกระทั่งกระจุกเส้นพระเกศาของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 4

ในปี 1887 เขาได้รับเตียง 4 เสา  ครั้งหนึ่งเคยเป็นของ "จอห์น ฮันเตอร์"ศัลยแพทย์สมัยศตวรรษที่ 18 และเป็นอาจารย์ที่แฟรงค์เลื่อมใสนับถืออย่างยิ่ง  เขาจึงบรรจงตัดเตียงนั้นเอาไม้มาทำเก้าอี้  ปัจจุบันเก้าอี้ตั้งแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์วิทยาลัยหลวงศัลยแพทย์แห่งกรุงลอนดอน

ครั้งหนึ่งในร่วมดินเนอร์กับเพื่อนสนิทแฟรงค์ออกปากว่าผมเคยกินอะไรแปลกๆมาตลอดชีวิต แต่ยังไม่เคยกินหัวใจของพระราชามาก่อนเลย" แต่สิ่งที่อยู่บนจานเบื้องหน้าของเขาก็คือ พระหทัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ซึ่งถูกขโมยมาจากสุสานหลวงในระหว่างปฏิวัติของฝรั่งเศส

คู่ชีวิตของแฟรงค์เป็นหญิงตระกูลต่ำต้อยนามว่า "ฮานา แป๊บส์" ลูกชายด้วยกันหนึ่งคนในปี 1851 แต่ทั้งสองเข้าพิธีแต่งงานในปี 1863 ลูกคนนี้แต่เยาว์วัย

แฟรงค์เองก็มีสุขภาพไม่สมบูรณ์เขาตกเลือดในปอดซึ่งอาจเป็นอาการบ่งชี้ถึงวัณโรคหรือมะเร็งปอดก็เป็นได้  ผู้ที่เป็นโรคนี้มักจะไม่รอด     ทำให้แฟรงค์เสียชีวิตในวันที่ 19 ธันวาคมปี 1880 อายุได้ 54 ปีชีวิตอาจจะไม่ยืนยาวนะแต่เรื่องราวของเขายังเป็นที่จดจำของชาวอังกฤษจนถึงทุกวันนี้