ธรรมะ ทวนกระแส บทที่1 ก้าวข้าม ก้าวหน้า ตอนที่2

                                                     ธรรมะ ทวนกระแส บทที่1 ก้าวข้าม ก้าวหน้า ตอนที่ 2

กางเต็นท์ตรงไหนก็ตาม ขอให้รู้สึกคุ้นเคย หรือทำใจเป็นมิตร
กับสถานที่ให้ได้พยายามมองให้เห็นว่าจุดที่เรากางเต็นท์อยู่มี
ข้อดีอย่างไรบ้าง ถ้าเราเริ่มต้นจากความรู้สึกเป็นมิตรกับสถานที่
เป็นมิตรกับจุดที่เรากางเต็นท์เป็นที่พักที่นอนของเรา การปฏิบัติ
ก็จะราบรื่นขึ้น มีคนจำนวนไม่น้อยเวลาปฏิบัติจะมีอุปสรรค
อย่างหนึ่ง คือใจรู้สึกติดขัดกับสถานที่ เช่น รู้สึกว่าที่ตรงนี้ไม่ดี
เลย บางทีก็เปรียบเทียบกับที่ของเพื่อน เพื่อนเรากางเต็นท์ตรงจุด
ที่ดีเหลือเกิน จุดของเราไม่ค่อยดีเท่าไร แดดส่องบ้าง หรือว่า
ไม่เห็นวิวทิวทัศน์บ้าง พอคิดในแง่นี้แล้วใจก็เป็นลบ จนกลาย
เป็นอุปสรรคต่อการปฏิบัติเพราะว่าใจจะบ่น ไม่พอใจ บางทีก็
เกิดความกลัว

ถึงแม้ที่ที่เราค้างแรมคืนนี้เป็นสถานที่ที่แปลกในความรู้สึก
ของเราเพราะเป็นที่ที่เราเพิ่งมาอยู่ แต่ลองทำความคุ้นเคยกับ
สถานที่นั้นโดยเฉพาะเมื่อเราตื่นขึ้นมาเช้าวันพรุ่งนี้ลองมองดูว่า
ที่ที่เราอยู่นี้ดีอย่างไรบ้าง เช่น เป็นที่ที่สงบมีร่มเงา หรือเป็นจุดที่
มองเห็นทัศนียภาพ หรือมองเห็นต้นไม้ที่ดูเด่นมีเสน่ห์ ไม่ว่าตรง
ไหนที่เราอยู่ พยายามมองให้เห็นข้อดีของที่นั้น หรือมองเห็น
กระทั่งว่าที่นั่นมีเสน่ห์อย่างไร การปฏิบัติของเราก็จะก้าวไปข้างหน้า
ได้ง่าย อย่าให้ติดข้องอยู่กับสถานที่ซึ่งเป็นรูปธรรมที่เราควรจะ
ผ่านให้ได้เพราะสิ่งที่จะทำให้เราติดข้อง ก้าวข้ามได้ยากยังมีอีก

อยู่ใกล้เหลือเกิน คือมันอยู่ในใจเรา
พยายามให้อุปสรรคของสถานที่หมดไปจากใจของเรา
ให้เราทำความคุ้นเคยกับสถานที่ตั้งแต่คืนนี้อาตมาอยากจะให้
ความมั่นใจว่าสถานที่นี้ไม่มีอะไรน่ากลัว โดยเฉพาะหน้านี้งูเงี้ยว
เขี้ยวขอก็น้อย แมลงก็น้อย จะมีมารบกวนเราบ้างก็มีแมลงชนิด
หนึ่งเป็นเห็บตัวเล็กๆ เขาเรียกเห็บลม มันเล็กมากเวลาเกาะผิว
เราอาจจะนึกว่าเป็นสะเก็ดแผลเล็กๆ ถ้าคันตรงไหนคลำดูแล้ว
ปรากฏว่าสัมผัสสิ่งเล็กๆ ก็อย่าเพิ่งดึง มันอาจเป็นเห็บ ดึงแล้ว
จะเจ็บจะคันมากขึ้น ก่อนจะดึงก็ทายาหม่องเสียก่อน เพื่อให้มัน
คลายเขี้ยว เพราะถ้าเราดึงทันทีเขี้ยวจะฝังอยู่กับหนัง จะคันไปอีก
หลายวัน แต่ถ้าเราดึงตอนที่มันเริ่มคลายเขี้ยวแล้วก็ไม่ค่อยมีอะไร
น่ากลัว นอกจากเห็บลมแล้วก็ไม่มีอะไรอย่างอื่น สัตว์เอย คนเอย
ก็ไม่มีอะไรจะมารบกวนเราได้ขอให้วางใจกับสถานที่

เคยบอกพวกเราเมื่อปีที่แล้ว จำได้ไหม ว่าที่นี่สิ่งที่น่ากลัว
ที่สุดไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์แต่คือใจของเรา ใจของเราเป็นสิ่งที่น่ากลัว
ที่สุด เพราะมันสามารถปรุงแต่งอะไรให้ดูน่ากลัวได้ขอให้รู้ทันจิต
ที่ปรุงแต่ง ถ้าหากเรามีความไว้เนื้อเชื่อใจในสถานที่ ก็จะพบว่า
ตัวการจริงๆ ไม่ได้อยู่ข้างนอก ไม่ได้อยู่นอกเต็นท์เรา แต่อยู่ใน
ใจเรา ถ้ารู้ตรงนี้แล้วก็จัดการได้ง่ายขึ้น คืออย่าไปเชื่อความคิดที่
มันปรุงแต่งขึ้น อย่าไปเชื่อมัน ทักท้วงมันบ้าง โดยเฉพาะเวลา

เรามีความกลัว มีความตื่นตกใจ ก็ให้ถือว่าเป็นโจทย์ที่ดีมากใน
การช่วยให้เราย้อนกลับมาดูใจ เพราะเวลาคนเรากลัว เวลาเรา
ตกใจ จิตจะพุ่งไปข้างนอก จนกระทั่งมองข้ามตัวการที่แท้จริง
นั่นคือความกลัวในใจเรานั่นเอง

เพียงแค่เรารู้ทันความกลัว พิษสงมันก็จะลดลง ยิ่งเรารู้ทัน
ความกลัวมากขึ้น จิตใจเราก็จะแน่วแน่และแนบแน่นกับสถานที่
ได้มากขึ้น แล้วเราก็จะรู้สึกว่าตรงที่เรานอน จุดที่เรายืน จุดที่
เรานั่ง จุดที่เราเดินจงกรม เป็นจุดที่ให้ความอบอุ่นใจแก่เราได้
จะเลือกเดินจงกรมตรงไหน จะเลือกนั่งทำสมาธิตรงไหนก็แล้วแต่
เมื่อเลือกแล้วก็พยายามรู้สึกเป็นมิตรกับตรงนั้น เป็นมิตรกับจุดนั้น
ให้ได้อย่างที่เราพยายามเป็นมิตรกับสถานที่ที่เรากางเต็นท์ เมื่อ
เราทำใจคุ้นเคยทำใจเป็นมิตรแล้ว การปฏิบัติก็จะกลายเป็นเรื่อง
ง่ายขึ้น
การบ้านที่พวกเราต้องทำคืนนี้มีอย่างเดียวคือทำใจให้เป็น
มิตรกับสถานที่ ไม่ว่าเราอยู่ในเต็นท์หรือว่าอยู่ข้างนอก หรือเดิน
จงกรม ก็ให้รู้สึกว่านี่เป็นที่ที่เราจะฝากผีฝากไข้หรือฝากใจไว้ได้
หลังจากนั้นการปฏิบัติก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายขึ้น

ถ้าเราไม่หันกลับมาดูใจเราอยู่เสมอ
เราก็จะไม่รู้ว่าจริงๆ
แล้วปัญหาที่สร้างความทุกข์ให้แก่เรานั้น
อยู่ที่ใจเราตลอดเวลา
ไม่ใช่อยู่ที่สิ่งภายนอก
คนเราเวลามีความทุกข์อะไร
มักจะมองไปภายนอก มองที่สิ่งนอกตัวเสมอ
โดยหารู้ไม่ว่าที่จริงแล้ว
มันอยู่ที่ตัวเองต่างหาก