เลาเรื่องหลอน "สัมภเวสี​"

ในค่ำคืนหนึ่ง อากาศสลัวๆ บรรยากาศ​ก็น่ากลัว ท้องถนนไม่มีผู้คน ระหว่างทาง รู้สึกเหมือนการเดินในวันนี้ ไม่ราบรื่น ถนนหนทางดูเวิ้งว้างว่างเปล่า รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

สายตาทอดยาวไป บนท้องถนน ปลายตา เหลือบเห็น เงาตะคุ่มๆ ตาประสานตา สายตาเบิกโพลง นั่นอะไร?

ได้แต่ถามตัวเอง เงาที่ทาบต้นไม้ ผมยาวรุงรัง ได้แต่มองอยู่แบบนั้น ขาก้าวไม่ออก คิดในใจ บทสวดอันใดหน๋อ ช่วยลูกด้วย!!

ได้แค่คิด สายตานั้นเบิกโพลงจ้องตรงมา บทแผ่เมตตา คิดได้ดังนั้น เริ่มท่องอย่างช้าๆ หายใจติดขัด พยายามตั้งสติ ท่องเท่านั้น ค่อยๆท่อง ค่อยๆมอง เงาดำเริ่มลางเลือนแล้วหายไป นี่ละมั้งความรู้สึก ที่เขาบอกว่า ก้าวขาไม่ออก มันเป็นแบบนี้เอง