ด้วยแรง เสน่หา

ณ บ้านหลังหนึ่ง  กลางดึกค่อนคืน  หญิงสาวเจ้าเสน่ห์ นามว่า ตุ๊กตา กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น คิ้วบางได้รูป ดวงดาดำขมับเป็นประกาย กำลังเคร่งเครียด กับงานของเธอตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์  เนินนาน หลายชั่วโมง จนนาฬิกาปลุกร้องเตือน เธอจึงล่ะสายตาและวางมือ

"ตีสามแล้วหรอ"

งานที่ทำยังไม่สำเร็จลุล่วง แต่เธอก็งว่งมากแล้ว แต่เธอก็ฝืนตัวเองทำงานต่อไป เพราะว่า พรุ่งนี้ มีงานด่วนรออยู่ 

ตุ๊กตา เป็นช่างภาพสาวฝีมือดี ขอนิตยสารแฟชั่น ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง  เธอเป็นคนสวย น่ารัก ทว่านิสัยรั้นและเอาแต่ใจอยู่เล็กน้อยและเป็นคนที่ไม่ยอมถูกใครรังแก  เธอชื่นชอบกานถ่ายภาพตั้งแต่เล็ก  ความฝันของเธอคือ อยากเป็นช่างภาพชื่อดัง ดังนั้นจึงเลือกเรียนการถ่ายภาพ กระทั้งในตอนนี้ ได้มาถึงจุดที่เธอปรารถนา 

วันนี้เธอตื่นสาย เพราะว่าเมื่อคืน ทำงานจนดึกดื่น เธอจึงต้้องรีบร้อนอาบน้ำแต่งตัวเพราะสายมากแล้ว ต่อมาหญิงสาว ร่างงามระหงสวมเสี้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว หากแต่ถูกพับขึ้นมา บนต้นแขน ชายเสื้อสอดเข้าในกางเกง ผ้าวีเข้มคาดทับด้วยเข้มขัดสีดำเส้นเล็ก ผมยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างสวยงาม  เธอรีบคว้ากระเป๋าสะพายใส่กล้องถ่ายรูป พร้อมหยิบเอกสาร และกล้องถ่ายรูปมาแขวนคอ แล้วรีบไป

เมื่อลงจากรถ เรียบร้อย ตุ๊กตา ก็ล็อกรถ จากนั้นก็ก้าวฉับๆ ตรงไปยังทางเข้า ด้วยความรีบร้อนจึงไม่ทันเห็นชายสวมสูตรสีดำ ห้า คนเดินมา ด้วยความรีบร้อนเช่นกัน ทั้งหมดจึงชนกันที่ทางเข้าประตูอย่างจัง ทำให้ ตุ๊กตาเซถลา และเกือบหงายหลังไป

"โอ๊ย อะไรกัน เจ็บนะ"

เธอร้องพร้อมประคองกล้องไม่ให้กระทบสิ่งใด ก่อนมองไปยังผู้กระทำผิด ผู้ชายสวมสูทดำแต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่กันทั้งนั้น การแต่งตัวแบบนี้เหมือนพวกมาเฟียในหนังไม่ผิด แต่จะอะไรก็ช่างเถอะ คนพวกนี้ชนเธอ ยังไงก็ต้องขอโทษเธอ ทันใดนั้น ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก็พูดกับเธอ "ขอโทษ"

สำเนียงภาษาไทยที่ไม่ค่อยชัด บงบอกว่าคนพูดไม่ใช่เจ้าของภาษา ตุ๊กตา เพ่งมองเขาอย่างจริงจัง และสามารถเห็นได้ว่า เขาเป็นผู้ชายที่มีน่าตาหล่อเหลามาก แม้ว่าหน้าตานั้นจะถูกซ่อนไว้ภายไต้แว่นดำ  ไม่ทันที่ตุ๊กตาจะได้พูดอะไรออกมา ชายหนุ่มก็รีบเดินจากไป พร้อมชายชุดดำอีก  สี่ คน