หนูไม่รู้ว่าพี่ตายแล้ว

เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องเล่าและเป็นความเชื่อส่วนบุคคนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะครับ

เจนเป็นเด็กสาวต่างจังหวัดคนหนึ่ง ซึ่งบ้านของเจนก็ได้ทำสวนทำไร่ปรกติของชาวบ้านทั่วไป เมื่อเจนเรียนจบม.6 เจนจึงได้มีโอกาสเข้าเรียนต่อในมหาลัยในตัวกรุงเทพแห่งหนึ่งซึ่งพ่อแม่ของเจนได้พาเจนเข้ามารายงานตัวและได้พาเข้ามาเช่าหอพักแต่หอพักในมหาลัยเต็ม ดังนั้นเจนเลยต้องออกไปเช่าหอพักนอกแทน ด้วยความที่มาจากต่างจังหวัดครั้งแรกทำให้เจนยังไม่รู้อะไรเลย เจนจึงได้เดินไปถามรุ่นพี่คนหนึ่งว่า พี่ๆแถวนี้มีหอพักว่างให้เช่าบ้างไหมค่ะคือหอพักในมันเต็มนะค่ะ (รุ่นพี่เลยตอบเจนว่า) เดี๋ยวให้น้องลองเดินเข้าไปหาหอพักว่างในซอยข้างๆมหาลัยเราดูนะ คล้ายๆผ่านตาพี่ว่าน่าจะมีหอพักว่างอยู่พี่ก็พักในหอพักในซอยนี้เหมือนกัน ดังนั้นทั้งสามคนพ่อแม่ลูกจึงเดินเข้าไปในซอยข้างมหาลัยเพื่อจะเข้าไปดูและหาเช่าหอพัก ในซอยนี้เป็นซอยที่กว้างพอสมควร ซอยนี้เป็นซอยลักษณะมีถนนตรงกลางกว้างประมาณ 2 เมตรและ 2 ข้างทางจะเป็นบ้านผู้คนเล็กใหญ่ก็แล้วแต่ฐานะของแต่ละคนบนกำแพงของบ้านบางหลังก็ถูกพ่นด้วยสี เช่นคำว่า ระวังหมาดุ หรือ คำว่า ระวังบ้านหลังนี้ผีดุ และคำอื่นๆอีกมากมายแต่เจนก็ไม่ได้คิดอะไรโดยฉะเพราะเรื่องผีที่เขาเขียนไว้เพราะเกิดมาเจนยังไม่เคยเจอเจนเลยไม่กลัวเรื่องพวกนี้ เมื่อทั้งสามคนเดินมาถึงเกือบกลางซอยเจนก็เหลียวไปเป็นป้ายที่เขียนว่าที่นี่มีหอพักให้เช่าเจนกับพ่อและแม่ก็ดีใจและรีบเข้าไปติดต่อเจ้าของหอพัก หอพักนี้เมื่อดูจากภายนอกแล้วน่าจะทาสีหอพักใหม่ได้ไม่นานและหอพักนี้มีทั้งหมด 4 ชั้น เมื่อทั้งสามคนเดินเข้าไปทั้งสามคนก็เจอเจ๊เจ้าของหอพักนั่งรอลูกค้าอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าหอพัก เจนจึงเดินเข้าไปสอบถามรายละเอียดหอพัก สวัดดีค่ะที่นี่มีห้องพักว่างให้เช่าบ้างไหมค่ะ (เจ้าของหอพักเลยตอบว่า มีแล้วจะเอากี่ห้องละ) (เจนเลยตอบเจ้าของหอพักว่า อ่อเอาห้องเดียวค่ะ) (เจ้าของหอพักเลยพูดต่อ ค่าเช่าเดือนละ 4,500 บาทนะ แล้วเรื่องอื่นๆนู้นนั้นนี่) แล้วเจนก็ตกลงเช่าหอพักนี้แล้วเจนกับพ่อและแม่ก็เลยขึ้นไปดูห้องพักห้องพักที่เจนได้เช่าพักคือห้องหมายเลข 404 อยู่ที่ชั้น 4 ห้องเกือบริมสุดของอาคาร หอพักนี้จะมีทั้งหมด 405 ห้อง เมื่อไปถึงห้องพักเจนก็เปิดประตูออกเพื่อที่ดูห้องพักแต่สิ่งแรกที่เจนได้รับก็คือกลิ่นเหม็นอับเหมือนว่าในห้องนี้ไม่มีคนเคยมาอยู่เลยหรือไม่มีคนอยู่นานแล้วและก็มีทั้งใยแมงมุมอีกมากมายในห้อง ดังนั้นแม่กับเจนจึงช่วยกันทำความสะอาด เมื่อทำความสะอาดเสร็จทั้งสามคนจึงลงมาหาเจ๊เจ้าของหอพักและได้พูดกับเจ้าของหอพักไว้ว่า เมื่อเปิดเทอมเจนจึงจะขนของเข้ามาอยู่หอพักที่นี่และเจนจึงให้เงินกับเจ้าของหอพักเพื่อเป็นการจองห้องพักไว้ก่อน แล้วทั้งสามคนจึงเดินทางกลับบ้านไป เวลาก็ผ่านไปถึงวันที่เปิดเทอมเจนได้ของย้ายมาที่หอพัก พอวันต่อมาเจนก็ได้ไปรายงานตัวอีกครั้งและทำกิจกรรมกับเพื่อนๆที่มหาลัยจนดึกเจนจึงได้กลับหอพัก เมื่อมาถึงหอพักปรากฎว่าคนที่พักในหอพักพากันดับไฟนอนกันเกือบหมดแล้วเหลือแค่บางห้องเท่านั้นที่ยังเปิดไฟอยู่ เมื่อเจนเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องพักเจนก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งนั่งอยูในความมืดหน้าห้องพักข้างๆหน้าห้องของเจน คือห้องหมายเลข 405 เจนก็จ้องมองอยู่พักหนึ่ง แล้วเจนก็จำผู้หญิงคนนั้นได้ผู้หญิงคนนั้นเขาคือรุ่นพี่ที่แนะนำให้เจนมาเดินดูหอพักในซอยนี้เอง เมื่อเจนจำได้อย่างนั้นเจนก็เดินเข้าไปทักพี่เขา (สวัสดีค่ะพี่ๆเช่าหอพักนี้เหมือนกันหรอค่ะ) (รุ่นพี่คนนั้นเลยตอบเจนว่า ใช่พี่อยู่หอพักนี้ แล้วนี้ก็ก็ห้องพี่) (แล้วเจนจึงถามรุ่นพี่คนนั้นต่อว่า เออพี่จำหนูได้ไหมคะ ก็หนูคนที่พี่แนะนำให้มาเช่าหอพักในซอยนี้ไงคะ) (รุ่นพี่คนนั้นจึงตอบเจนว่า พี่จำได้) (จากนั้นเจนเลยพูดกับพี่เขาว่า พี่คะหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ) แล้วเจนจึงเดินเข้าไปในห้องและอาบน้ำนอนอย่างปรกติ เช้าวันต่อมาเจนก็อาบน้ำแต่งตัวไปเรียนที่มหาลัยตามปรกติ เมื่อเจนเดินออกมาหน้าห้องเจนกลับไม่เจอรุ่นพี่คนนั้นแล้วห้องของเขาก็เหมือนไม่มีใครอยู่ ในใจเจนคิดว่าพี่เขาคงไปมหาลัยแต่เช้าแล้วละมั้ง แต่ข้างหน้าประตูห้องของพี่เขาเจนกลับสังเกตุเห็นว่ามีขนมและน้ำวางอยู่บนจานแล้วปักธูปไว้ด้วยแต่เจนก็ไม่ได้คิดอะไร เจนจึงไปเรียนที่มหาลัยวันนี้เจนก็ได้ทำกิจกรรมกับเพื่อนๆแล้ววันนี้เจนก็ได้กลับหอพักดึกอีกวัน เมื่อเจนกลับมาถึงหน้าห้องพัก เจนก็ได้เจอกับรุ่นพี่คนนั้นอีกซึ่งวันนี้เขาก็นั่งอยู่ที่เดิมในความมืดอีก เจนจึงเข้าไปทักรุ่นพี่คนนั้นและเจนก็ถามพี่เขาถึงเรื่องจานขนมที่มีธูปปักไว้ที่หน้าห้องนั้นด้วย (รุ่นพี่คนนั้นเลยหัวเราะเบาๆแล้วตอบเจนว่า ไม่มีอะไรหรอกพี่แค่เอามาวางไว้แกล้งคนเฉยนะ) เจนเลยตอบรุนพี่คนนั้นไปว่า (อ่อค่ะ หนูก็ตกใจหมดเลยว่าใครเอามาทำไม) รุ่นพี่เลยพูดต่อว่า (กลัวผีหรอ ไม่ต้องกลัวหรอผีมันก็คือคนเรานี่แหละ) แล้วเจนเลยตอบไปว่า (ไม่กลัวหรอกค่ะ หนูก็แค่ถามดูเฉยๆ หนูไปอาบน้ำก่อนนะค่ะนี่มันก็ดึกมากแล้ว) แล้วเจนก็ไปอาบน้ำนอนต่อปรกติ วันต่อมาเจนก็ไปเรียนที่มหาลัยต่อ แล้ววันนี้เจนก็กลับหอพักดึกเหมือนเคยและก็เจอรุ่นพี่คนนั้นนั่งอยู่ที่เดิมในความมืดเหมือนเดิมเจนก็เข้าไปทักเขาและเข้าไปอาบน้ำนอนปรกติ วันต่อมาเหตุการณ์ก็เป็นเช่นเคยและเรื่องก็เป็นเหมือนเดิม 4-5 วันต่อมาวันนั้นในตอนเช้าเจนก็แต่งตัวไปเรียนที่มหาลัยเหมือนเดิม แต่พอถึงช่วงเที่ยงเจนก็นึกขึ้นได้ว่าเจนลืมของที่ต้องใช้เรียนในช่วงบ่ายไว้ที่ห้อง เจนเลยเดินกลับมาที่หอพักเพื่อมาเอาของ เมื่อเจนเดินขึ้นไปถึงห้องพักเจนก็ได้เจอกับคนกลุ่มหนึ่งที่ใส่ชุดทั้งดำและขาวยืนอยู่หน้าห้องรุ่นพี่คนนั้น เมื่อเจนเข้าไปสอบถามคนในกลุ่มนั้นว่ามาทำอะไร เขาก็บอกเจนว่าเขามาเก็บของและเชิญดวงวิญญาณคนที่พักในห้องนี้ ซึ่งเขาตายได้อาทิตย์กว่าๆแล้วพอดีวันนั้นเขาจะกลับมาเรียนต่อ แต่เขากลับโดนรถชนตายก่อน เจนเลยนั่งคิดว่าเจอพี่เขาวันแรกคือวันที่เปิดเทอมจนมาถึงวันนี้ประจวบเหมาะกันพอดี เจนได้แต่นั่งคิดไปก็ขนลุกไป