กลอนแปด ครู ผู้สร้าง กลอนวันครู พระคุณครู

นี่แหละครู

                                   วลีหนึ่ง ซึ่งดังก้อง ในสองหู        คำว่าครู นั่นหรือ คือเรือจ้าง

                        คลื่นลมพัด ซัดกระหน่ำ จวนอับปาง       ไม่เคยร้าง คิดวางพาย ฝ่าสายลม

                        กาลวิโยค ยุควิบัติ วันผลัดเปลี่ยน           ประทีปเทียน เพียรส่องแสง สง่าสม

                        ทุ่มกายใจ ขัดเกลา แม้กรวดตม              น่าชื่นชม ทุกสิ่งสรรพ์ ไม่พรั่นพรึง

                        อุปสรรค แค่ไหน ใจครูแกร่ง                  ไม่แสวง ผลอามิส ไม่คิดถึง

                        สร้างคนเก่ง สอนคนดี ที่ตราตรึง            ให้รู้ซึ้ง เป็นแบบอย่าง ในทางดี

                        ยกระดับ จิตใจ ในมนุษย์                        ถึงแสนสุด ยากทน ไม่บ่นหนี

                        กอ อา กา หนึ่งสองสาม จำให้ดี              คือวิถี ชีวิตครู ผู้สร้างคน

                        มาวันนี้ หน้าที่ครู ดูหน่วงหนัก                 สังคมผลัก ภาระใหญ่ ให้สับสน

                        ทั้งงานสอน งานสั่ง มาปะปน                   ครูสู้ทน ทำตาม ทุกยามไป

                        เรือจ้าง ลำน้อย ค่อยค่อยล่อง                  จ้ำด้วยสอง มือครู สู่ฝันใฝ่

                        อนาคต ศิษย์รัก จักก้าวไกล                     ทุ่มเทให้ ด้วยจิต วิญญาณครู

ประพันธ์โดย ประไพ สมัครพงษ์ ศึกษานิเทศก์ สพป.พัทลุง เขต ๒

จิตวิญญาณครู “ครูผู้สร้างคน”

                                   คำว่า “ครู” ใครก็รู้ อยู่แก่จิต         ผู้อุทิศ แนวทาง สร้างวิถี

                          แก่ศิษย์รัก จักวาง หนทางดี                  ให้วันนี้ สู่วันหน้า นำพาตน

                          จิตวิญญาณ งานครู รู้ประจักษ์              ให้ความรัก สุดประเสริฐ บังเกิดผล

                          ศิษย์ทั้งผอง ทั่วหน้ากัน ทุกชั้นชน          ทั้งสกล ศรัทธามั่น ไม่สั่นคลอน

                          ขออดทน กับคน ที่ก่นด่า                        ขอตั้งหน้า ทำดี หน้าที่สอน

                          มีศีลธรรม จรรยา เอื้ออาทร                    ไม่ย่อหย่อน สรรค์สร้าง อย่างภูมิใจ

                          จะขอตั้ง จิตตน ไม่ย่นย่อ                        ไม่ทดท้อ ต่อคำมั่น ไม่หวั่นไหว

                          หลอมดวงจิต ร่างกาย ลมหายใจ              ดำรงไว้ ซึ่งชีวิต จิตวิญญาณ

                          จะทุ่มเท เดินหน้า ฝ่ากระแส                     ไม่ยอมแพ้ ขอฟันฝ่า อย่างกล้าหาญ

                          ร่วมสร้างสรรค์ พัฒนาตน ด้วยผลงาน      ร่วมจดจาร จารึกชื่อ ให้ลือชา

                          ว่าครูไทย รู้รัก สมศักดิ์ศรี                        มีหน้าที่ สร้างฐาน การศึกษา

                          ให้เด็กไทย รู้เก่งดี มีวิชา                          เสริมคุณค่า สมดั่ง “ครู” ผู้สร้างคน        

ประพันธ์โดย วนิดา  มุสิโก ครูโรงเรียนบ้านควนหมอทอง สพป.พัทลุง เขต ๒