ความรัก ที่เรียกว่า ความรัก ( ภาค1 )

ความรัก ที่เรียกว่า ความรัก ภาค1

ความรัก ของทุกคน หรือใครหลายๆคน นั้นมันเป็นยังไงกันนะ ? ในใจเราคิดสงสัยมาเสมอ ว่าแบบไหน มันจะเรียกว่า ความรัก 

ตอนเราอายุได้ 14-15 ปี ก็น่าจะประมาณ ม.3 ได้ บ้านของเราเป็นชนบท เราเลยได้เรียนอยู่ในโรงเรียนของหมู่บ้าน ทุกเย็น ตามวิถีของเด็กชนบท ก็คือ พากันปั่นจักรยานกลับบ้านบ้าง พ่อแม่มารับบ้าง ส่วนตัวเรานั้น ปั่นจักรยานกลับบ้านตลอดกับพวกน้องๆ เจอผู้ชายมีอายุ อยู่คนนึ่ง ที่สนามแถวๆ โรงเรียนทุกวัน แต่เราก็คิดว่า เขาพาลูกเขามาวิ่งเล่น เจอทุกวัน มองหน้าเราทุกวัน จนเราต้องยกมือไหว้ เพราะเราเห็นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ และ อาชีพของเขา ก็มีแต่คนรู้จักอีกด้วย 

ผ่านระยะเวลาการเรียน ม.3 จนจบ เราเลือกที่จะไปเรียนในเมือง เป็นวิทยาลัยเทคนิคของจังหวัด บวกกับที่เรา เป็นอาสาสมัครกู้ภัยด้วย 

ไม่รู้ว่าเพราะความบังเอิญ หรือ อะไร ดลใจทำให้เขา ผู้ชายมีอายุคนนั้น ที่เรามองแต่เด็ก เขาทัก Facebook มาหาเรา ตอนนั้น เราทั้งตื่นเต้น 

ดีใจ และ ตกใจมาก ที่เขาทักมา ในใจของเราแอบชอบพี่เขามาอยู่แล้ว แต่ด้วยอายุ ที่ห่างกันมากกกก เราจึงไม่กล้าที่จะบอกรักเขาเลย 

ส่วนตัวเขานั้น ก็ทักเรามาเรื่อง กู้ภัยนี่แหละ แนวแบบว่า ปรึกษาที่จะใช้บริการรถรับส่งคนป่วย ของกู้ภัยเรา จนเขานั้นได้ ขอเบอร์โทรไป

เราก็ให้เบอร์ไป 2 คน 1 ในนั้นก็มีเบอร์เราด้วย ช่วงสายๆ อีกวันต่อมา เรากำลังเรียนหนังสืออยู่ มีเบอร์โทรเข้ามา เราเลยขออนุญาติอาจารย์ ออกไปรับสายนั้นก่อน สรุปว่า เขาคนนั้น ผู้ชายมีอายุคนนั้น โทรมาหาเรา แต่ในใจเราก็คิดว่า เรื่องกู้ภัยนั้นแหละ เพราะเขาได้แชทมาถามเมื่อวานแล้ว เกินคาด เขาพูดคุยเรื่องอื่นๆ จนเรานั้น ตกหลุมรักเขาขึ้นมาจริงๆ แล้ว 

ผ่านมาระยะนึ่งที่โทรคุยกันตลอด ทำให้เราทั้งสอง เกิดความรักที่ดีต่อกัน เปิดใจคุยถึงความในใจของกันและกัน จนได้รู้ว่า เขาก็แอบชอบเรา สมัยที่เราอยู่ ม.3 แล้วด้วยซ้ำ แต่ความไม่กล้าของเราทั้งสองคน ที่จะเข้าหากัน เลยทำให้รู้ความรู้สึกของกันช้าไป เขาให้เหตุผลว่า ที่เขาไม่เข้าหา เพราะเขากลัวว่า เราจะหาว่าเขาเป็น คนแก่หัวงู ที่อายุมากแล้ว แต่ยังจะจีบเด็ก ส่วนเราก็ไม่กล้าเข้าหาเขา เพราะเขาก็มีอายุแล้ว และ เราคิดว่า เราไม่คิดจะชอบเราด้วยซ้ำไป พอเราได้สารภาพรักต่อกันแล้ว ความรักของเรา ไปได้ด้วยดี มีความสุขมาก และ โทรคุยกันทุกวัน หยอดมุข ใส่กันทุกวัน รอยยิ้มของเขา ทำให้เราอยากจะทำให้เขายิ้มอีกเยอะๆ เพราะมันบ่งบอกว่า เราสามารถทำให้เขามีความสุขได้จริงๆ 

เราโทรคุยกันเป็นส่วนใหญ่ จึงค่อยหันมาคุยทางแชท เราเจอกันน้อยมากกก เพราะเราเรียน ส่วนเขาทำงาน เขาเป็นข้าราชการ เลยไม่ค่อยมีเวลาที่จะมาเจอกับเรา ช่วงเทศกาลต่างๆ หรือ วันสำคัญ เขาก็จะลางาน มาเพื่ออยู่ในช่วงเวลานั้นเสมอ เรารู้สึกดีมากๆ ที่เขาไม่เคยละเลยความรักที่มีต่อกัน เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ติดโซเชียลเลย หรือ อีกคำคือ หัวโบราณ แต่เราก็อยากขอบคุณเขามากๆ ที่เขาพยายามหัดเล่น Facebook , Line หรือ แอปพลิเคชั่นต่างๆ เพื่อจะได้คุยกับเราได้ทุกเวลาและสะดวกขึ้น ก่อนจะออกไปทำงานทุกเช้า เขาจะรายงานทิ้งไว้ในแชทเสมอ ว่าเช้านี้ เขากำลังกินกาแฟนะ กำลังไปทำงานนะ ถึงที่ทำงานละนะ แถมยังถ่ายรูปเป็นหลักฐานให้ด้วย ว่าวันนี้เขาอยู๋ตรงนี้จริงๆ นะ ใส่เสื้อสีอะไร เขาเป็นผู้ชาย ที่ทำให้เราไม่เคยผิดหวังเลย....

อ่านต่อภาค 2 นะคะ

ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ กำลังเป็นมือใหม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ