เด็กน้อย..

สวัสดี~ เราชื่อ.... ไม่อยากให้ทุกคนรู้จักเลย เราเขิน เราจะใช้นามสมมุติว่า...ทานตะวัน เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่อยากมาใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ ว่าเราสามารถเติบโตและมั่งคงในหน้าที่การงานหรือได้อาชีพที่ตัวเองใฝ่ฝันไหม เราไม่เคยเชื่อคนที่เป็นเซฟโซนของเราเลยว่าเราไม่สามารถมาใช้ชีวิตที่นี้คนเดียวได้หรอก แต่เราดื้อ เราอยากมา คนที่บ้านก็พร้อมเป็นแรงซัพพอร์ตให้

เราเสมอ เรามาถึงที่นี้เราเริ่มหางาน กดดันตัวเองมาก เพราะเราคิดว่ามันต้องดีและคนที่บ้านต้องภูมิใจมันเลยทำให้เราโครตกดดันตัวเอง เครียด ร้องไห้ หลายวันต่อวัน จนเราได้มีสายเรียกให้ไปทำงาน เราถึงได้เริ่มมีแรงและกำลังใจมากขึ้น...ติดตามตอนต่อไปนะ