เลี้ยงลูกใครว่าสบาย-^^-

เลี้ยงลูกใครๆก็ว่าสบาย

       สบาย สบาย สบาย ... สบายพ่องงงงสิ!!

รู้มั้ยกว่าจะเลี้ยงคนๆนึงให้ดีได้ ปวดหัวแค่ไหน ยังไม่นับว่า ถ้าโดนยุงกัด มดต่อย วิ่งเล่นหกล้ม เข่ากระแทก หงายหลังหัวโขกพื้น ตัวเล็ก น้ำหนักตกเกณฑ์ ฟันผุ พัฒนาการช้า ทั้งหมดนี้คือ อิแม่รับไปเต็มๆนะคะ
แล้วบ้านฉันไม่มีพี่เลี้ยงหรือคนรับใช้
ตื่นตี 5.30 ซักผ้า เตรียมข้าวเช้า อาบน้ำตัวเอง ตากผ้า ปลุกลูกอาบน้ำ ป้อนข้าวลูก พาไปเดินเล่น ให้นมนอน
ในขณะที่ลูกหลับ...ล้างจาน กวาดถูบ้าน กินข้าว นั่งพัก 10 นาที
ลูกตื่น จับลูกฉี่ พาลูกเล่น ทำกิจกรรม ป้อนข้าวเที่ยง ป้อนผลไม้ ถูพื้นที่ข้าวหกเลอะเทอะ
เป็นแบบนี้ถึง 3 ทุ่ม แล้วจับลูกเข้านอนทุกวัน
ละครไม่ได้ดู ทีวีไม่ได้แตะ
ใส่แต่เสื้อผ้าเก่าๆ ผมยุ่งเหยิง ตัวเหม็นเหงื่อ โลชั่นไม่ได้ทา ทนสามีปากหมาพ่นคำหมาๆใส่ทุกวัน
***เห็นใจกูบ้าง***

คุณตัวผู้กว่าจะเลิกงานสองทุ่ม ถึงบ้านสองทุ่มครึ่ง
กลับมาถึงก็กินข้าว เล่นมือถือ เล่นเกม เล่นเฟซ อาบน้ำ เล่นเฟซ นอน... ให้เวลากูอาบน้ำ ห้ามเกิน 15 นาที ถ้าเกินบ่นเป็นหางว่าว ทีตัวเองขี้ครึ่งชั่วโมง ไม่เป็นไร อา...่!! ตัวเองตื่นสายแต่โทษลูกเมียว่าทำช้า แหมมมม เข้างาน 8 โมง แต่ตื่น 8 โมง คงจะทันเนอะ??!!

แต่คนรอบตัวกลับมองว่าเรา "สบาย"

"อยู่แต่บ้านเฉยๆ ลองหางานในเน็ตทำดูดิ รับมาทำที่บ้านได้อ่ะ"
"หนูลองหาของมาขายในเฟซดูดิว่างๆอ่ะ"
"ถ้าหนูยังอยู่เฉยๆแบบนี้ บอกเลยอนาคตหนูไม่มีเงินแน่"
"ตอนนี้หนูอาจจะคิดว่าหนูสบาย ไม่ทำงานก็มีเงินใช้ แต่วันข้างหน้าจะลำบากนะบอกไว้เลย"
"หนูต้องหัดโตขึ้น หัดหาทางช่วยทำมาหากิน ลำพัง(สามี)เงินไม่พอหรอก"

ฉันเคยทำงานนนนนน เคยเป็นพริตตี้ เคยเป็นพนักงานบริษัทเอกชน เคยได้เงินเดือนหลักหมื่น เคยให้เงินแม่ใช้ เคยซื้อของโดยไม่ต้องขอใคร "ฉันเคยทำงานนนน"

ทำไมวะ การลาออกจากงานมาเลี้ยงลูก full time กูดูไร้ค่าไปเลยหรอ กูดูเป็นง่อยไปเลย กลายเป็นเด็กน้อยในกะลา เออดีว่ะ! แฟร์อิ๊บอ๋าย

คือ ลูกอ่ะ ไม่มีปู่ย่าตายายที่ฝากเลี้ยงได้ ปู่กับตาเสียแล้ว ย่าทำงาน ยายอยู่กรุงเทพ หาที่ฝากเลี้ยงไม่ได้ จะให้กูทำยังไง???
คือพวกก็รู้อ่ะ แต่ก็ยังบ่นว่ากู "อยู่เฉยๆ"

มีการสอนอีกนะ ถ้าถึงเวลาทำงานแล้วห้ามเลือกงานนะ
ฉันบอกเค้าว่า ขอไม่เป็นเซลล์ เพราะไม่ชอบ ไม่ถนัด เคยทำแล้วถึงรู้ อย่างน้อยขอหยุดวันอาทิตย์ซักวัน เลิกงาน 5-6 โมง ก็ยังดี
เค้าก็ว่าฉันเรื่องมาก เอ๊า!! ดีออก!! ก็ทำงานทุกวัน เลิกสองทุ่ม อยู่แล้ว
คือ ถ้ากูทำแบบ แล้วจะเอาลูกไปไว้ที่ไหน แล้วงานบ้านอีก อย่าบอกว่าจะช่วยทำงานบ้าน เพราะกูไม่เชื่อ!!

แล้วทุกวันนี้กูก็เครียดนะบอกเลย!! ถ้าถึงเวลาทำงานแล้ว จะได้งานรึเปล่าก็ไม่รู้ จะได้ทำงานอะไรแบบไหนกูก็ไม่รู้ ชีวิตอนาคตกูจะเป็นยังไงกูก็ยังไม่รู้
ทุกวันนี้อยากได้ยกทรงตัวนึง ต้องแบมือขอผัว คือ กูก็ลำบากใจนะ ไม่ใช่หน้าด้านไม่รู้สึกอะไร

พอแล่ะ เหนื่อย