ปราบหัวใจยัยตัวแสบ/บทที่ 5

....บทที่ 5

((ลูกตาล))

ปังๆๆๆๆๆ......

“ลูกตาล  เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ  ออกมาคุยกับพ่อเดี๋ยวนี้”

เสียงเคาะประตูที่ค่อนไปทางทุบเสียมากกว่าดังลั้นบ้าน  มันดังมาพร้อมกับเสียงของพ่อที่ดังเข้ามาในห้อง  หันมองนาฬิกาที่ผนังห้องมันจะเก้าโมงเช้าแล้ว  มันทำให้ฉันที่เสียแรงปีนเข้ามาในบ้านกลางดึงต้องตื่นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก  ก่อนจะจำใจเดินไปที่ประตูโดยลืมเรื่องที่ตั้งใจจะเคลียร์กับพ่อ

“ประภา  ไปเอากุญแจมา  เธอเลี้ยงลูกของฉันยังไงให้เป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้   ไปเอากุญแจมาเดี๋ยวนี้!!”  ฉันเปิดประตูออกไปจังหวะที่พ่อกำลังสั่งพี่เลี้ยงของฉันพอดี

“จะเลี้ยงดูยังไง  ก็เลี้ยงดูอย่างที่พ่อแม่ไม่ใส่ใจนั่นแหละ  เลี้ยงแบบที่พ่อไปทาง....แม่ไปทางยังไง”

“ลูกตาล!!”  พ่อตะคอกเสียงดัง  แต่มันก็เป็นความจริงทุกอย่างตามที่ฉันพูด“ฉันมีบ้าน  มีเงิน  มีทุกอย่างที่สุขสบายให้  แต่ทำไมทำตัวแบบนี้  อาจารย์มหาลัยบอกว่าแกไม่เข้าเรียนเลย  แถมแกยังเอาบัตรไปรูดเล่นวันละเป็นล้าน”

“ลูกเอาเงินไปรูดเล่นวันละเป็นล้านพ่อไม่พอใจ  มันต้องนังเมียน้อยเมียเก็บพ่อใช่ไหม  รูดกี่ล้านก็ได้ถ้ามันให้พ่อเอา...”

“คุณดิเรกอย่าค่ะ...”  ป้าประภาเข้ามาขวางเมื่อพ่อง้างมือจะตบฉัน  มันไม่ใช่ครั้งแรกถ้าฉันจะโดนตบ  เพราะฉันรู้ดีว่าสิ่งที่ฉันพูดมันทำให้พ่อโกรธมากแค่ไหน  รู้ว่าทำให้พ่อโกรธแต่อยากพูดเพื่อมันจะทำให้พ่อคิดได้ว่าพ่อมีภรรยาเป็นตัวตน “คุณหนูเพิ่งตื่นนอน  ให้คุณหนูอาบน้ำอาบท่าแล้วค่อยคุยกันนะคะ...”

“เพราะเธอเลี้ยงลูกของฉันให้เอาแต่ใจประภา..”

“ไม่ต้องไปโทษคนอื่นหรอกพ่อ”  ฉันยืนประจันหน้ากับพ่อโดยดึงป้าประภาไปด้านหลัง  “ถ้าจะโทษก็โทษพ่อที่ติดแต่เมียน้อย  และก็โทษแม่ที่ติดการพนันนั่นแหละ”

เพี้ยะ!!

ฝ่ามือของพ่อตบลงบนใบหน้าของฉัน  มันไม่ใช่การถูกตบครั้งแรก  แต่มันก็ยังเป็นความเจ็บปวดที่ทำให้ฉันร้องไห้ทันทีได้ทุกครั้งไป   ฉันจับแก้มที่ร้อนผ่าวจากการถูกตบด้วยฝีมือของพ่อ   จ้องมองตาของพ่ออย่างเช่นทุกครั้งที่พ่อทำร้ายให้เจ็บช้ำ   และทุกครั้งแววตาคู่นี้มันก็บอกกับฉันว่าพ่อไม่ได้รักฉันเลย

“ฉันจะส่งแกไปเรียนเมืองนอก   ในเมื่อให้อยู่อย่างสุขสบายไม่ชอบก็ไปเรียนเมืองนอกให้รู้จักความลำบาก  จะได้เป็นผู้เป็นคนกว่านี้”

“พ่ออยากทำอะไรก็ทำไปเลย....ไม่สนใจลูกอยู่แล้วนิ”

ปัง!!!

ฉันปิดประตูใส่หน้าพ่อและป้าประภาเสียงดังลั่น  ก่อนที่จะนั่งร้องไห้คนเดียวในห้อง  อยากส่งให้ฉันไปพบเจอกับความลำบากหรือว่าอยากจะส่งฉันไปให้ไกลเพื่อที่ตนเองจะได้มีความสุขกับเมียน้อย   โดยที่ไม่ต้องสนใจลูกอย่างฉันกันแน่  

ฉันไม่ควรอยู่บ้านหลังนี้..  ฉันควรออกไปจากที่นี่เมื่อมันไม่ได้มีความสุขเลย

ฉันตัดสินใจทุกอย่างดีที่สุดแล้ว   ฉันจะหนีออกจากบ้านและไม่ให้พ่อกับแม่ตามหาฉันเจออีกเลย   ฉันจะไปสร้างชีวิตด้วยตัวของฉันเอง   ต่อให้โลกภายนอกจะเลวร้ายแค่ไหน   หรือว่าฉันจะไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บ้าน  

....แต่ฉันมีสร้อยที่แม่เคยซื้อให้  ถ้าเอาไปขายมันต้องมากพ่อที่แนจะเยียวยาชีวิตได้สักพักแน่  หลังจากนั้นก็ค่อยไปเกาะจุ๋มกินเอา!!