นิยายเรื่อง ปิ๊งรักคุณพ่อลูกติด บทที่ 1

 

ปิ๊งรักคุณพ่อลูกติด

ผ้ายับที่พับไว้ เขียน

บทที่ 1

 

----- (ไอริน)

ทันทีที่ประตูไม้สภาพเกอะกรังไปด้วยฝุ่นเปิดออก ฉันแทบจะร้องไห้ นี่ต้องใช้เวลาทำความสะอาดนานแค่ไหนกว่ามันจะเข้าอยู่ได้จริงๆ ไม่ได้สิ ฉันต้องอยู่ที่นี่แล้ว เพราะไม่มีที่อยู่นี่นา

"เอ่อ...แหะๆ มันก็อาจจะดูสกปรกไปหน่อยนะครู พอดีป้าติดธุระไม่ได้เข้ามาทำความสะอาดเลย" มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่ามันไม่หน่อย แต่ฉันไม่ใช่คนเรื่องมาก เดี๋ยวทำความสะอาดแค่เท่าที่จะทำได้ไปก่อนแล้วค่อยๆ เก็บรายละเอียดอีกทีก็แล้วกัน

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"บ้านข้างๆ เนี่ย บ้านหลานป้าเองนะ ขาดเหลืออะไรก็ไปยืมได้ แต่ก็ระวังไปเจอเมียมันนะ รายนั้นน่ะดุอย่างกับหมา ถ้าเจอมันก็บอกไปว่าเป็นคนมาเช่าบ้านป้า ถ้ามันด่าหรือมันทำอะไรบอกป้าเลยนะ ป้าจัดการเอง" ได้ฟังแบบนี้แล้วก็คงจะไม่เข้าไปยุ่งดีกว่า

"ไม่เป็นไรค่ะ แต่ใกล้ๆ นี้มีร้านขายพวกเครื่องมือเครื่องใช้อยู่ใช่ไหมคะ"

"มีจ้า แต่อยู่หน้าปากซอยเลย แล้วนี่ครูมีรถมีราหรือเปล่า"

"เอ่อ..." ฉันแอบหนีที่บ้านมาสมัครงาน นอกจากเงินเก็บในบัญชี กับเสื้อผ้าหนึ่งกระเป๋า ฉันก็ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย

"ถ้าไม่มีเดี๋ยวป้ายืมหลานป้าให้"

"โอ๊ยไม่เป็นไรค่ะป้า เกรงใจแย่เลย” เอาจริงๆ ก็คือตอนนี้ฉันแอบที่บ้านมาทำงาน ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากเงินในบัญชีกับ กระเป๋าเสื้อผ้า ที่คิดไว้คือจะหาห้องพักใกล้ๆ โรงเรียนแต่มันก็ไม่มีว่างเลย บ้านพักครูก็เต็ม พอดีมาเจอป้าเข้าท่านก็แนะนำให้มาเช่าบ้านเก่าท่านอยู่ ซึ่งฉันเองเห็นว่าราคาก็ไม่แพง ได้บ้านที่มีของครบพร้อมอยู่มันก็ดีเหมือนกันสะดวกดี แต่ก็ไม่ทันได้เข้ามาดูว่ามันอยู่ไกลขนาดนี้ จะยกเลิกก็นะเกรงใจป้ามากๆ เลยว่าจะ เดินออกไปหน้าปากซอยแล้วนั่งวินไปทำงานก่อน พร้อมบอกที่บ้านค่อยบอกว่าได้งานทำ แล้วขอให้เขาส่งรถมาให้

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก เจ้าบูมหลานป้าน่ะมีรถหลายคัน มาๆๆ เนี่ยดีเลยจะได้ฝากเจ้าบูมมันดูด้วย เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวมันอันตรายนะครู” ป้าไม่ฟังคำปฏิเสธของฉันเลย พยายามลากฉันเข้าไปที่บ้านอีกหลังที่อยู่ติดกันห่างแค่รั้วกั้น

“ป้าคะ มะ...ไม่เป็นไรค่ะ”

“เอาเถอะน่าไม่ต้องเกรงใจหรอก บูม!! บูมเอ๊ย!!! น้องแบม อยู่กันมั้ยลูก” ป้าปล่อยมือจากแขนฉันแล้วหันไปร้องเรียกเจ้าของบ้านแทน

“ครับ...อ้าวป้าลี” ผู้ชายรูปร่างล่ำ ใบหน้ามีหนวดเคราปกคลุมรุงรัง ผมยาวประบ่าเดินออกมาก่อนที่เด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุน่าจะสัก 5 ขวบลากตุ๊กตาเดินตามมาเกาะแขน

“นี่ครูไอริน มาเช่าบ้านหลังเก่าป้าตรงนี้ ยังไงฝากบูมดูด้วยนะลูก”

“อ๋อ สวัสดีครับ” เขาหันมายิ้มพร้อมกับกล่าวทักทาย น่าแปลกที่รูปร่างเหมือนโจรของเขาไม่ได้สร้างความน่ากลัวเท่าไหร่นัก คงจะเพราะมือข้างหนึ่งที่จับประคองไหล่น้อยๆ ของลูกสาวที่เกาะเขาแน่นนั่น ทำให้รู้สึกอบอุ่นมากกว่าน่าเกรงกลัว

“สวัสดีค่ะ” ฉันจึงยิ้มรับและทักทายเขากลับ

“มาสอนที่ไหนเหรอครับ” เขาดูเป็นมิตรมาก ผิดกับรูปลักษณ์ที่เห็น ลูกสาวที่หน้าตาน่ารักได้พ่อมาเกือบจะ 100%

“โรงเรียนน้องแบมนั่นแหละ เอ้อป้าว่าจะมาขอยืมมอไซค์ให้ครูเค้าสักคันได้หรือเปล่า พอดีครูเค้าไม่มีรถใช้”

“ตอนนี้มีแค่มอเตอร์ไซค์เหลืออยู่คันเดียว แล้วก็รถเก๋งอีกคัน ถ้ามีก็รถกระบะไว้ใช้ที่ร้านอีกคัน”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ คือจริงๆ ไอรินไม่ได้อยากรบกวนคุณขนาดนั้น เดี๋ยวอะไรเข้าที่เข้าทางแล้ว ก็จะบอกที่บ้านส่งรถมาให้”

“อ๋อ แล้วแบบนี้ครูไปทำงาน หรือไปไหนมาไหนยังไง” เขาเอ่ยถาม

“ก็น่าจะนั่งวินนั่นแหละค่ะ”

“แถวนี้ไม่มีวินผ่านหรอกนะครับ ไม่งั้นครูต้องเดินออกไปปากซอยเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าออกกำลังกายไปในตัว”

“ได้ไงครู มันไกลนะ รถบูมตั้งเยอะหายไปไหนหมด” ป้าเจ้าของบ้านหลังที่ฉันเช่าหันไปโวย

“ป้าคะไม่เป็นไร...”

“ผมขายไปหมดแล้ว อืม...เอางี้ เดี่ยวถ้าผมไปส่งน้องแบมครูก็ไปพร้อมกันเลย ส่วนเรื่องออกไปซื้อของ ผมไปร้านทุกวัน ใกล้ๆ ก็มีตลาดอยู่จะไปด้วยกันก็ได้ ส่วนขากลับถ้าไม่มีรถผมจะให้เด็กที่ร้านมาส่ง”

“แบบนั้นก็เกรงใจอยู่ดีล่ะค่ะ มันดูจะรบกวนคุณเกินไป” ฉันเกรงใจเขาจริงๆ ไหนจะต้องเลี้ยงลูก ไหนจะทำงาน ถ้ามาแบกฉันเป็นภาระอีกคนคงไม่ไหว

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี่ยวอีกหน่อยก็ต้องเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว มีอะไรก็ช่วยๆ กัน” เขาช่วยฉันฝ่ายเดียวน่ะสิ ฉันจะไปช่วยอะไรเขาได้ มีแต่จะไปลำบากคนนั้นทีคนนี้ที ฉันก็เป็นอย่างที่น้าบอกชีวิตนี้ขาดแม่ไปก็อยู่ไม่ได้หรอก

“ฝากด้วยนะบูม ป้าถูกชะตากับครูเค้าจริงๆ” ป้าเจ้าของบ้านกระซิบกระซาบ

“ได้ครับ ครูเองมีอะไรก็มาเรียกได้นะครับ ผมอยู่บ้านตลอด จะมีก็ช่วง 6 โมงเย็นจน 4 ทุ่มผมต้องไปดูร้าน”

“เอ่อ..ร้านอะไรเหรอคะ” ฉันเห็นว่าพูดถึงร้านกันมาสักพักแล้วแต่ก็ยังไม่รู้ว่าร้านอะไร ก็เลยลองถามดูว่าร้านอะไร ฉันมันพวกเข้าสังคมไม่เก่ง ก็เลยไม่รู้จะถามอะไรยังไงดี

“หมูกระทะครับ ชื่อร้านน้องแบม”

“อ๋อ...ชื่อลูกสาวสินะคะ”

“ครับ”

“เอ้อบูม แล้วก็ระวังอย่าให้อีนิ้งมันมาอาละวาดใส่ครูเค้าล่ะ” อยู่ๆ ป้าก็พูดขึ้นมา นิ้ง...สงสัยจะเป็นภรรยาของคุณบูมเขาสินะ

“บอกครูว่าอย่าไปสนใจมันดีกว่า”

“เรียบๆ นิ่งๆ แบบครูโดนอีนิ้งมาเห่าใส่ได้ขวัญหนีดีฝ่อกันพอดี ไม่รู้ล่ะถ้าบูมดูอีนิ้งไม่ได้ป้าจะไม่รับฝากหลานจริงๆ ด้วย”

“โธ่ป้า”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าภรรยาคุณบูมขี้หึง ไอรินไม่มายุ่งด้วยน่าจะดีกว่า”

“ไม่ใช่หึงหรอกครู มันก็กัดเค้าไปทั่ว” ป้าหันมาบอกด้วยน้ำเสียงเอือมระอา

“เอาเถอะ ไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะดูให้ก็แล้วกัน”

“ดีมาก ถ้าไม่มีอะไรแล้วป้าพาครูกลับไปดูบ้านก่อนนะ ต้องทำความสะอาดเยอะเลย” เราเพียงแค่ยิ้มให้กันก่อนที่ป้าจะพาฉันเดินกลับมา

 

อ่านต่อได้ที่ https://www.tunwalai.com/story/326250