ตุลาคม....เดือนแห่งความเศร้า

        เหตุการณ์ที่ไม่มีใครอยากให้เกิด มันไม่ควรเกิด แต่ก็เกิดขึ้นมาอีกแล้ว เราต้องสูญเสียคนบริสุทธิ์ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ไปอีกเท่าไหร่ การกราดยิงที่มีมาตั้งแต่อดีต เป็นบทเรียนให้องค์กรที่เกี่ยวแก้ไขอะไรบ้างมั้ย เกิดคำถามหลายอย่างตามมาในหัว ทำไมปืนมันหาง่าย ครอบครองง่ายเหลือเกิน ยาบ้าถูกยิ่งกว่าน้ำเปล่า 1 ขวด กฎหมายอ่อนแอจนคนชั่วไม่กลัว โคตรเศร้าเลยจริงๆ

        เด็กน้อยที่ไปโรงเรียนทุกวัน นอนกลางวันเป็นกิจวัตรปกติ ใครจะไปรู้ว่านั่นคือการนอนครั้งสุดท้ายในขณะที่ยังมีลมหายใจของหนู ใครจะไปรู้ว่าคนเปรตคนชั่วมันจะมันมาเอาชีวิตพวกหนูไป นี่ขนาดเเอดไม่ได้เป็นแม่คน ยังรู้สึกเศร้าและหดหู่ขนาดนี้ แล้วคนเป็นพ่อเป็นแม่ หรือญาติๆ หละ เค้าจะเจ็บปวดแค่ไหน T_T

        หลายครั้งที่ผู้ร้ายเป็นคนของรัฐ ความกดดัน ความเก็บกดที่ได้รับจากงาน จากหัวหน้างาน มันสะสมจนกดดัน และต้องไประเบิดใส่คนอื่น โดยที่ไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีอะไรแล้ว สัตว์นรก!! หลายครั้งผลจากฤทธิ์ยาที่เสพเข้าไป นอกจากจะทำร้ายตัวเองแล้ว ยังทำร้ายคนอื่นอีก คนตายยังไม่อยากตาย ไม่รู้ว่าตัวเองต้องตาย คนเป็นที่อยู่ข้างหลังก็เหมือนตายทั้งเป็น

        จะพูดได้มั้ยว่า ประเทศอ่อนแอเพราะกฎหมายมันอ่อนแอเกินไปทุกที คำว่าพัฒนาคืออะไร คนครอบครองปืนมีเกลื่อนกลาด คนขายคนเสพยาก็เกลื่อน เด็กที่วันนึงอาจจะโตมาเป็นหมอรักษาคน อาจจะเป็นครูสอนเด็ก หรืออาชีพอื่นๆ ที่เค้าจะโตไปเป็นหละ หมดแล้วอนาคตของพวกหนู หมดแล้วจริงๆ

        แล้วเอาความผิดจากใครได้อีก ในเมื่อคนผิดตายห่าง่ายดายขนาดนี้ เหลือแต่บทเรียนเปื้อนเลือดที่ต้องสะสางให้เป็นจริงเป็นจังสักทีเถอะ สุดท้ายนี้ขอให้ทุกดวงวิญญาณไปสู่ภพภูมิที่ดี และขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัวผู้สูญเสียทุกคนด้วยนะคะ T_T