นิยาย ให้รักหวนคืน EP.8

------------------------------------------------------------------------------
   แจ้งรายละเอียด  

   - นิยายเรื่องนี้ได้จัดทำเป็น E- book วางขายใน MEB  

   - ซึ่งใน Posjungไรท์ลงให้ฟรีถึงตอนที่ 24 เท่านั้นจ้า 
 
____________________________________________________
 
EP. 8 พี่เตคงโกรธมาก

        “พี่จะวาดรูปขวัญยืนอยู่ตรงนี้ ส่วนขวัญวาดรูปพี่ตรงนี้นะ” เขาชี้ไปยังพื้นที่ว่างใกล้ ๆ กัน เด็กหญิงพยักหน้างึกงักแล้วค่อย ๆ วาดรูปเด็กชายขึ้นมา

        “เสร็จแล้วค่ะ ขวัญวาดพี่เตตลกจัง” ขวัญจิราหัวเราะพลางพยายามใช้มือลบออก

        “ไม่ต้องลบหรอกขวัญ เอาไว้แบบนี้แหละ สวยดีจะตาย” ได้ยินดังนั้น ขวัญจิราจึงหันกลับไปดูรูปที่ตัวเองวาดอีกครั้ง ก่อนเด็กชายจะวาดรูปมือทั้งสองค่อย ๆ เอื้อมมาจับกัน

        “พี่จะดูแลขวัญแบบนี้ไปจนโตเลย” คำพูดของเตวิชยังฟังดูชัดเจนจนถึงวันนี้

        ใบหน้าหวานกำลังทอดสายตามองบริเวณรอบ ๆ ทุกอย่างยังคงดูเรียบง่ายเหมือนอย่างเดิมไม่เปลี่ยนแปลง โต๊ะม้าหินยังมีร่องรอยสีจาง ๆ หลงเหลืออยู่ ในขณะที่มือของเธอกำลังบีบนวดชายชราไปด้วย

        “ขอบใจมากนะหนูขวัญ ที่ยอมทำตามที่ฉันขอร้อง” หญิงสาวหันกลับมายังชายชราแล้วยิ้มอย่างอ่อนหวาน

        “คุณท่านมีพระคุณกับขวัญและคุณแม่ ไม่ว่าคุณท่านขอร้องอะไรขวัญก็ต้องทำตอบแทนอยู่แล้วค่ะ” ชายชราพยักหน้าขึ้นลง

        “ที่ฉันต้องให้หนูไปเรียนต่อเมืองนอก เพราะอยากให้หนูมีวิชาความรู้ติดตัว หากวันใดไม่มีฉันอยู่แล้ว หนูจะได้ไม่ลำบาก ฉันรู้นะว่าหนูไม่อยากไป แต่ที่ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อตัวหนูขวัญเอง” ชายชรายกมือลูบศีรษะหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

        “ขวัญเข้าใจและซาบซึ้งในความเมตตาของคุณท่านตลอด ที่ขวัญมีวันนี้ก็เพราะคุณท่านดูแลชุบเลี้ยงขวัญ ในตอนนั้นถ้าขวัญไม่ได้คุณท่าน ขวัญก็คงเคว้งคว้างไร้ที่ยึดเหนี่ยว”

        “แม่ของหนูอายุสั้นเกินไปนะ แต่เธอก็ดูแลอบรมลูกสาวของเธอไว้อย่างดีเยี่ยม ฉันเองยังอดภูมิใจแทนไม่ได้เลย” ขวัญจิรายกมือไหว้แล้วยิ้มอ่อน พลางเลื่อนมือบีบนวดเรื่อย ๆ ให้ชายชราได้คลายความปวดเมื่อย

        “รู้ไหมปีแรกสองปีแรก ตาเตจะบินตามไปเอาหนูขวัญกลับเสียให้ได้ ฉันล่ะรั้งแทบไม่อยู่ จนถึงกับต้องออกคำสั่งห้ามเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นฉันจะย้ายหนูขวัญหนีไปรัฐอื่น หนีไปในที่ที่ตาเตหาไม่เจอ เท่านั้นล่ะเงียบไปจนถึงทุกวันนี้” ขวัญจิราก้มหน้าลงเล็กน้อย หัวใจของเธออ่อนแรงลงเมื่อพูดถึงเตวิช เขาคงโกรธเธออยู่มาก จึงไม่ยอมมองหน้าหรือแม้แต่จะทักทายกัน

        “พี่เตคงโกรธขวัญมาก”

        “อย่าไปสนใจเลย วัน ๆ ก็เห็นแต่เทียวไปรับ ไปส่งโรสิตาทุกวัน นี่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาคบกันแบบไหน” ชายชราได้สติจึงหยุดพูดแล้วสังเกตอาการของหญิงสาวที่แน่นิ่งเปลี่ยนไป

        “ตาเตเป็นคนขี้น้อยใจมาตั้งแต่เด็ก ง้อสักอาทิตย์สองอาทิตย์เดี๋ยวก็หาย” ขวัญจิราเงยหน้าขึ้นสบตาเกริกวิทย์ ก่อนจะปล่อยยิ้มออกมา

        “ขวัญก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ” ชายชราพยักหน้าเอ็นดูความน่ารักของเธอพลางส่ายศีรษะไปมา

        “คุณท่านคะ คุณขวัญคะ”

        “อ่ะ..มีอะไร โหวกเหวกมาเชียว” เกริกวิทย์หันไปดุแม่บ้าน ที่เธอเสียมารยาทวิ่งตึงตังเข้ามา

        “คุณปรียามาขอพบคุณขวัญค่ะ”

        “ป้าของหนูขวัญน่ะเหรอ”

        “ค่ะ”

        “งั้นก็พอก่อน หนูขวัญไปหาป้าเถอะ คงคิดถึงกันแย่แล้ว” ชายชราหันมาอนุญาตด้วยน้ำคำอบอุ่น ก่อนขวัญจิราจะค่อย ๆ ถอยออกด้วยกิริยางดงาม หลังจากให้หลังขวัญจิราไปแล้วเกริกวิทย์จึงเรียกแม่บ้านเข้ามาใกล้ ๆ

        “จับตาดูแม่ปรียาไว้ ถ้าพูดอะไรให้หนูขวัญไม่สบายใจล่ะก็ ให้มาบอกฉันทันที”

        “ค่ะคุณท่าน” ขวัญจิราเดินมาพบกับปรียาที่ห้องโถง พร้อมกับรินน้ำมาต้อนรับ หญิงสาวทอดสายตามองป้าปรียาที่ในเวลานี้ดูมีอายุมากขึ้นกว่าแต่ก่อน พลางยกมือไหว้ด้วยความเคารพอย่างอ่อนน้อม

        “สวัสดีค่ะคุณป้า”

        “สวัสดีจ้ะ ไงเรา...ไปอยู่เมืองนอกมานับสิบปี กลับมาแล้วไม่คิดจะไปหาฉันบ้างเลยเหรอ” หญิงกลางคนเอ่ยทักคล้ายตำหนิ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งที่โซฟากลางบ้าน

        “ขวัญยังนึกถึงคุณป้าอยู่เสมอค่ะ คิดว่าอีกวันสองวันจะแวะไปหา แต่ไม่คิดว่าคุณป้าจะมาหาขวัญเสียก่อน คุณป้าสบายดีใช่ไหมคะ”

        “ก็สบายดี ไม่ลำบากเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้ยัยโรสก็เป็นดาราพอจะมีเงินมาเลี้ยงดูฉันอยู่บ้าง แล้วเธอล่ะ กลับมาคิดหรือยังว่าจะทำงานทำการอะไร จะมานั่ง ๆ นอน ๆ ให้คุณท่านเลี้ยงเหมือนเมื่อก่อนก็ไม่ได้หรอกนะยะ เดี๋ยวจะหาว่าตระกูลเราไม่สั่งไม่สอน” ขวัญจิราชะงักนิ่งในคำพูดของผู้เป็นป้า ทำให้เธอสัมผัสได้ว่า อย่างไรเสียปรียายังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนไป