คนกำลังจะตาย...แต่ไม่ตาย

#คนกำลังจะตาย...แต่ไม่ตาย

ด้วยสิ่งใด หรืออาจเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเอาไว้

อรุณเบิก ฤกษ์ผานาทีร้าย

เช้ามิคลายทุกข์เข็ญเช่นขวัญหาย

หิวและโหยโรยล้ากว่าจะตาย

ทุรนทุรายคล้ายหมดลมสิ้นสมปอง

เศร้ารันทดหมดแล้วสิ้นแววหวัง

เกือบถึงฝั่งกลับจมตรมกลัดหนอง

เดินถึงยังรังรวงร่วงนอนกอง

ขอจับจองตรงที่ตายอยู่ดายเดียว

หมดเงินทุนจุนเจือเมื่อลำบาก

เมื่อจนยากใครไหนจะแลเหลียว

เฝ้าขยันทำกินตัวเป็นเกลียว

ไม่เหลือเสี้ยวเจือจาน งานปิดตัว

เลิกกิจการนานมาก็หลายเดือน

ไร้คำเตือนเลือนพร่าฟ้าสลัว

คนจนยากมากล้นเมืองหม่นมัว

ระงมทั่วครวญมิขาดปาดน้ำตา

คนตกงานบานตะไทในวันนี้

เสียงสั่งมีอยู่ในหัวอย่ามัวหา

เสาะวิธีให้ตนตายเอ่ยร่ำลา

ทนด้อยค่าอยู่ไย...ใจค้านคำ

ประกาศท้าฟ้าเหวยข้าเคยร่วง

เคยติดบ่วงห้วงเวรเป็นแค่ขำ

ใช่ว่าท้าเย้ยหยันหมั่นละกรรม

ชั่วละทำก่อกรรมดีผีให้คุณ

เทพอำนวยอวยชัยร้ายคลาดแคล้ว

จรัสแพรวก้าวเข็นเข่ง เล็งสิ่งหนุน

คือน้ำใจในเกื้อเอื้อเอาบุญ

เคยเจือจุนใครเขาซึ้งจึงตอบแทน

คอยช่วยเหลืออย่างญาติมิขาดพร่อง

แม้พี่น้องยังอิจฉามาหวงแหน

ให้ที่พักเป็นลูกจ้างคนขาดแคลน

ตลาดแม้นว่าวุ่นวายกลายงดงาม