เจ้าสาวของพี่ต้น

          สำหรับผู้หญิงแล้วการถูกรักโดยใครสักคนมีความหมาย และมันจะยิ่งมีความหมายมากที่สุดถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่เคยได้รับความรู้สึก “รัก” ความรักเป็นสิ่งเดียวที่เธอเฝ้ารอ และร้องขอจากครอบครัว เมื่อเธอมีรัก ความรักนั้นจึงหล่อหลอม หล่อเลี้ยงจิตใจที่แห้งผากให้ชุ่มชื่นมีชีวิตชีวา

... อักษราลัย ...

เจ้าสาวของพี่ต้น

            “รอเป็นเจ้าสาวของพี่นะชม...แล้วพี่จะกลับมาขอ พี่สัญญา”

            คำพูดสุดท้ายของพี่ต้นก่อนจะจากไป พี่ต้นเกาะกุมมือฉันเอาไว้แน่น ฉันสบตาพี่เขาผ่านม่านน้ำตา ทำให้มองหน้าคนพูดได้ไม่ชัดเจนนัก

            แต่สัมผัสได้ถึงความจริงใจในถ้อยคำ คำพูดนี้ดังก้องในมโนสำนึกของฉันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของฉันเอาไว้เวลาคลื่นแห่งความเศร้ามันถาโถมเข้ามา

            “ชมจะรอพี่ต้นค่ะ สัญญาต้องเป็นสัญญานะคะ”

            เสียงของฉันสั่นเครือ แผ่วเบา พี่ต้นพยักหน้าแทนคำตอบ

            ฉันยืนมองพี่ต้นเดินจากไปพร้อมโบกมือน้อย ๆ หัวใจของฉันในโมงยามนี้ร้าวรานเหลือทน ความสุขผ่านเข้ามาแค่งูแลบลิ้น แต่ความทุกข์เสียอีกที่ไม่ยอมจากไปไหนซะที

            “ชมจะรอเป็นเจ้าสาวของพี่ต้นคนเดียวค่ะ” ฉันพูดกับตัวเองเบา ๆ

            ตั้งแต่จำความได้ ความรักความอบอุ่นคืออะไรฉันสะกดไม่เป็น ความห่วงหาอาทรเป็นแบบไหน อ้อมกอดของแม่นั้นอบอุ่นเพียงไร ฉันจินตนาการไม่ออก สัมผัสเดียวจากแม่ที่ฉันรู้จักคือฝ่ามืออรหันต์ที่ฟาดลงมาบนเนื้อตัวของฉันเวลาที่แม่เกรี้ยวกราด อย่าได้ถามหาเหตุผลหรือที่มาที่ไป เพราะหลายครั้งมันไม่มีหรือมันอธิบายไม่ได้

            ฉันเข้าใจว่าแม่คงเป็นโรคอารมณ์สองขั้วไบโพลาร์ เวลาอารมณ์ดีแม่จะขลุกอยู่กับพี่สาวและน้องชาย เวลาโมโหเกรี้ยวกราดต้องการที่ระบายฉันคือกระโถนท้องพระโรง ขยะเรายังต้องเอาไปทิ้ง ขยะหรือของเสียใจในก็ต้องมีการระบายออก โชคร้ายที่หน้าที่นี้แม่มอบให้กับฉันแต่เพียงผู้เดียว

            ส่วนพ่อนั้นแม้จะไม่ได้ทำร้ายฉันโดยตรง แต่ฉันกลับถูกละเลย ถูกเพิกเฉย ถูกทอดทิ้ง ไม่มีตัวตน วัน ๆ เราแทบไม่เคยคุยกัน ฉันเห็นพ่อทุกวัน แต่พ่อไม่เคย “มีอยู่จริง” ในโลกของฉัน

            “เป็นผู้หญิงไปกอดพ่อทำไม มันไม่งาม”

            ผู้ใหญ่ในครอบครัวจะคอยปรามฉันอยู่เสมอ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมจะกอดไม่ได้ นี่พ่อของฉันนะ พ่อแท้ ๆ เลย ไม่ใช่พ่อเลี้ยง ถ้าห้ามพี่สาวไม่ให้ทำ ฉันคงพอเข้าใจได้ เพราะพี่สาวเป็นลูกติดแม่มา

            พอมีพี่ต้นเข้ามาในชีวิต ฉันได้รับการเอาใจใส่เป็นอย่างดีจากพี่เขา แววตาที่มองมานั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน พอมีพี่ต้นแม่เองก็ไม่ค่อยข่มเหงรังแกฉัน คงด้วยหลายเหตุผล เกรงใจพี่ต้นด้วยและคงอยากสร้างภาพให้ตัวเองดูดี ภาพลักษณ์สำคัญมากที่สุดสำหรับแม่ฉัน สายตาคนอื่นเป็นสิ่งที่แม่ฉันแคร์ที่สุด

            วันหนึ่งเราไปเก็บเห็ดที่ป่าชุมชน เห็ดที่เราเก็บได้มีหลายชนิด เรากำลังเดินทางกลับ และทางนี้ต้องผ่านกลางหมู่บ้าน ถ้าเป็นคนอื่นก็คงเดินผ่านไปเลย แต่ไม่ใช่กับแม่ฉัน แม่ฉันใช้เวลาเป็นนานสองนานในการจัดเรียงเห็ดให้ดูสวยงาม เห็ดที่หายากและเป็นที่นิยมแม่จะเรียงไว้ด้านบน เวลาเดินผ่านหมู่บ้าน แม่ก็มักจะอวดตะกร้าเห็ดกับทุกคนที่ร้องถาม

            ในสายตาฉันการกระทำแบบนี้ไร้สาระและเสียเวลามาก แต่สำหรับแม่มันคือเรื่องคอขาดบาดตายเลย

            ตอนสองสามขวบฉันเป็นไข้ไม่สบายมาก แม่ไม่ยอมพาไปหาหมอด้วยเหตุผลที่ว่าอายหมอเพราะมีลูกสาวเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ สุดท้ายไข้ขึ้นจนฉันชัก แม่จึงยอมพาไปหาหมอ แต่โกหกหมอว่าฉันเป็นลูกของน้องสาว

            ฉันเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ตอนที่พี่ต้นมาอาศัยอยู่ที่บ้านเรา เขามาเป็นผู้ช่วยพ่อแม่ทำนา แค่สบตาเราก็รู้ว่าเรารักกัน

            ความรักที่ฉันให้พี่ต้นไปตอนนั้นมันก็คงเป็นรักแบบเด็ก ๆ นั่นแหละเพราะฉันแค่สิบขวบ การเข้ามาของพี่เขานำความชุ่มชื้นมาสู่หัวใจที่แห้งผากของฉัน และการจากไปของเขาก็นำความ    ร้าวรานมาสู่ฉันจนยากจะอธิบาย

            ภาพที่ฉันจำติดตาคือภาพที่เรานั่งอยู่บนหลังควายกันตอนที่ควายกำลังเล็มหญ้าอยู่บนคันนา อ้อมกอดของพี่เขาอบอุ่นไปถึงหัวใจ ฉันอยากหยุดเวลานี้เอาไว้เหลือเกิน

            ก่อนจากไปพี่เขาขอให้ฉันรอเขากลับมา รอเพื่อเป็นเจ้าสาวของเขา นี่คงเป็นเหตุผลลึก ๆ ที่จนกระทั่งทุกวันนี้ฉันก็ยังไม่เคยยอมเป็นเจ้าสาวของใคร มากสุดฉันเป็นได้แค่คู่หมั้น

            ความฝันของผู้หญิงหลายคนคือการได้เป็นเจ้าสาวใส่ชุดแต่งงานสีงาช้าง ในมือถือช่อดอกไม้ ยืนต่อหน้าอาจารย์ผู้ประกอบพิธี ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความยินดี ในโบสถ์ที่ได้รับการประดับประดาด้วยดอกไม้งามตา

            แต่นี่ไม่ใช่และไม่เคยเป็นความฝันของฉันเลย

            “Will you marry me?”

            แฟนหนุ่มชาวอังกฤษของฉันเอ่ยขึ้นในค่ำคืนหนึ่ง เขาคุกเข่าต่อหน้าฉัน และชูแหวนเพชรเม็ดงามราคาเรือนแสน

            ฉันก็รู้ว่าที่พี่ต้นสัญญาว่าจะมาขอฉันเป็นเจ้าสาว มันไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นจริงได้ เรื่องราวของเรามันผ่านมาหลายสิบปีแล้ว พี่ต้นเองคงมีเจ้าสาวของตัวเองไปนานแล้ว คงมีลูกสาวลูกชายหลายคนแล้วด้วย พี่เขาคงลืมเด็กผู้หญิงตัวผอมกะหร่องแววตาเศร้าคนนี้ไปนานแล้ว

          แต่เด็กผู้หญิงคนนี้ยังคงเก็บเรื่องราวเอาไว้ในซอกลึกสุดใจ ไม่เคยคิดจะลืมเลือน

            ความฝันของฉันคือการได้เป็นเจ้าสาวของผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อ “ต้น” ผู้ชายที่แม้แต่หน้าตาเป็นยังไงฉันยังจำไม่ได้แล้วตอนนี้ แต่เรื่องราวของเรายังคงตราตรึงในความทรงจำของฉัน

          ความทรงจำบางอย่างยังคงงดงามท้าทายกาลเวลา เอาไว้ให้คิดถึงเวลาอ่อนล้า เติมไฟฝันให้ชีวิตก้าวไปข้างหน้าได้