เมืองกรุง บทที่ 2

        กล้านอนครึ่งหลับครึ่งตื่นมาในรถของลุงชาติตลอดวัน ตลอดคืน ในใจเขารู้สึกสับสน  กังวล และอึดอัด  หากแต่ความคิดที่ยังคงมุ่งมั่นอยากมาตามหาฝัน ทำให้เขาคลายความกังวลลงทีละนิด  เขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง รถรานานาชนิดทั้งใหญ่และเล็กวิ่งสวนกันไปมาบนท้องถนน  ทุกอย่างดูสับสนวุ่นวาย วิ่งขวักไขว่กันทั้งคืนเหมือนไม่มีการหลับใหล การจากอ้อมอกพ่อแม่ครั้งแรกในชีวิต กับความใฝ่ฝันที่เขามุ่งหน้ามาตามหา  เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้  บนเส้นทางที่เลือกเดิน จะนำพาตัวเขาไปพบกับสิ่งใดบ้าง  คงต้องแล้วแต่โชคชะตาจะนำพา

        ลุงชาติจอดรถลงที่หน้าวัดแห่งหนึ่งในตอนเช้าของอีกวัน  เช้าแรกของเมืองกรุงที่กล้าได้สัมผัส  ไม่มีหมอกจาง ๆ ไม่มีไอน้ำค้างชื่นฉ่ำเย็น ไม่มีทิวข้าวเขียวขจี มีเพียงสุนัขสองสามตัวเห่าทักทายต้อนรับเขาด้วยเสียงอันดัง  เอ็ดไปทั้งวัดจนหลวงพ่อต้องเดินออกมาส่งเสียงตวาดไล่

        “นั่นใครกันยืนให้หมามันเห่าอยู่ได้”

        “ผมชาติไงครับหลวงพ่อ ผมเอาเด็กมาฝากพึ่งใบบุญหลวงพ่อครับ”

        “มากันอีกแล้วรึ เอ้า... อยากมาก็มา ข้าไม่ขัดหรอก ข้าก็เด็กบ้านนอกเหมือนกัน  ไหนชื่ออะไรมาใกล้ ๆ สิ”  หลวงพ่อเอ่ยปากถาม

        “ผมชื่อกล้าครับหลวงพ่อ พ่อผมชื่อเติมเคยมาอยู่กับหลวงพ่อเมื่อหลายปีก่อน พ่อบอกให้ผมมาหาหลวงพ่อ”  กล้าตอบหลวงพ่อด้วยน้ำเสียวแผ่วเบา กึ่งกล้ากึ่งกลัว

        หลวงพ่อนิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับมาว่า

        “ข้าจำได้ละ.. ไอ้เติม ... มันเป็นยังไงบ้างล่ะ”

        เด็กหนุ่มยิ้มอย่างใจชื้นที่หลวงพ่อจำพ่อของเขาได้

        “สบายดีครับหลวงพ่อ พ่อฝากปลาแห้งมาให้หลวงพ่อด้วย เห็นว่าหลวงพ่อชอบ”

        “เออ..ดี ๆ ข้าชอบ”

        “ไอ้เอก ไอ้เอกโว้ย” หลวงพ่อตะโกนเสียงดัง

        “คร้าบ...หลวงพ่อ เรียกทำไมแต่เช้า ยังไม่ถึงเวลาบิณฑบาตสักหน่อย”  ผู้ชายตัวโตอายุราวยี่สิบเศษ เดินเกาหัวที่ยุ่งเหยิงเดินออกมาจากห้องเล็ก ๆ ใกล้ ๆ กัน

        “เอ้า...นี่ลูกศิษย์วัดคนใหม่ เอ็งเอามันไปนอนที่ห้อง แล้วก็ดูแลมันด้วยก็แล้วกัน”   หลวงพ่อเอ่ยปากบอก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในกุฏิเพื่อเตรียมตัวออกไปบิณฑบาต

        “หมดธุระแล้วลุงไปละนะ แล้วเบอร์โทรที่ลุงให้เก็บไว้ให้ดี ๆ อย่าให้หายล่ะ มีอะไรก็โทรมา” ลุงชาติบอกกับกล้าก่อนจะขึ้นรถขับออกไป  กล้ามองตามจนรถคันนั้นลับสายตาไป ด้วยความรู้สึกใจหาย สถานที่ใหม่ไม่รู้จักใคร เขาจะเป็นยังไง

        “เอ้ามาสิ...อย่ามัวยืนเซ่ออยู่จะได้ไปเตรียมตัวออกไปกับหลวงพ่อ” คนที่ชื่อเอกเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงกระชาก แบบคนไม่สบอารมณ์

        นับเป็นเช้าแรกในเมืองกรุงที่อารมณ์ของเขาสับสนเหลือเกิน เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ วัดอย่างใจหาย ต่อไปนี้เขาต้องอยู่ที่นี่แล้วสินะ  กับเงิน 980 บาทของพ่อกับแม่ในถุงพลาสติก ที่เขามัดมันไว้กับกระเป๋ากางเกงนักเรียนขาสั้นตูดปะที่ใส่มา  มือกระชับกระเป๋าในมือ เดินตามเอกเข้าไปในห้องเล็ก ๆ นั้น อย่างไม่อาจล่วงรู้ชะตากรรม ใจคิดไปถึงภาพพ่อกับแม่ในเช้ามืดเมื่อวาน  พ่อกับแม่บรรจงผูกข้อมืออวยพรให้เขาคนละยืดยาว 

        เขาได้แต่หวังว่าพรที่เขาได้รับมานั้นจะเป็นจริงทุกอย่างตามปากของพ่อกับแม่ผู้เปรียบเหมือนพระอรหันต์ของลูกอย่างเขา...

สนใจติดตามนักเขียนได้ที่เฟซนี้นะคะ ขอบคุณค่ะ
https://www.facebook.com/Auksaralai