ชีวิตบั้นปลายของคนโสด ดีจริงหรือไม่?

สังคมบ้านเราเองกำลังกลายเป็นสังคมผู้สูงอายุ แถมมีคนโสดมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย คนสมัยนี้ไม่ค่อยอยากจะมีครอบครัวกันสักเท่าไหร่ ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะปัญหาเศรษฐกิจ เพราะการมีครอยครัวจะต้องแบกรับภาระต่างๆ อีกมากมาย ทั้งความแตกต่างของสังคมในครอบครัวเก่า ที่มีทั้งพ่อแม่พี่น้องของทั้งสองฝั่ง ความเข้ากันได้กับครอบครัวฝั่งเขา ไหนจะค่าใช้จ่ายภายในครอบครัว ยิ่งถ้ามีลูกก็ต้องมีค่าใช้จ่ายเรื่องค่าเลี้ยงดูและค่าเล่าเรียนลูกอีก นับได้ว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่สูงมากทีเดียว นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ในอนาคต สังคมไทยจะเต็มไปด้วย "คนสูงอายุที่โสด" จำนวนมาก

คนที่ยังครองตัวเป็นโสดอยู่ในเวลานี้ จนกระทั่งเลยวัยสามสิบห้าปีไปแล้ว ผมก็มักจะยุยงส่งเสริมให้รีบหาคู่เสียดีกว่า เพราะรู้ดีว่าในช่วงอายุนั้นน่าจะเป็นช่วงอายุท้ายๆที่หาคู่ได้ง่ายที่สุดแล้ว มันเป็นช่วงพีคของอายุของการหาคู่ หากอายุเลยจากนี้ไปจะยิ่งหาคู่ได้ยากมากขึ้นเพราะความหย่อนคล้อยจะถามหา ถึงแม้ดูแลตัวเองดีเท่าไหร่ อายุหลักสี่หลักห้ามันก็เป็นเงื่อนไขของการมีคู่ครองอยู่ดี อย่าไปคิดว่าบางคู่เขาก็เจอคู่ชีวิตตอนอายุเลขสี่เลขห้าได้ นั่นมันคือ ส่วนน้อยครับ คนส่วนใหญ่ที่อายุมากๆแล้ว ชีวิตไม่ได้เป็นแบบนั้นครับ เพราะหากเลยอายุที่ผมว่า มีแนวโน้มสูงมากว่าจะครองตัวเป็นโสดตลอดไปยันแก่เลยทีเดียว 

คนสมัยนี้มักคิดว่าการมีคู่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่สำหรับความคิดผมแล้ว ผมอยากจะบอกว่า อย่าได้คิดว่าการมีคู่ไม่สำคัญ เพราะวันใดที่เราเจ็บไข้ได้ป่วย เราจะรู้สึกทันทีว่า การมีคู่ครองนั้นสำคัญมากๆ และถ้าหากมีคู่ครองแล้ว ผมก็จะยุยงส่งเสริมให้รีบๆ มีลูกเถอะ ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีลูกเพื่อให้ลูกมาดูแล แค่คาดว่าการมีลูกจะเติมเต็มชีวิต เห็นเขาเติบโตมา และช่วยทำให้ครอบครัวมีความสุขในบั้นปลายมากขึ้น ส่วนการใช้ชีวิตยังไงของลูกนั้นก็ถือเป็นชีวิตของเขา ไม่ได้หวังให้ลูกมาดูแลตอนแก่ 

ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง ในช่วงที่ยังอายุไม่มาก เขาก็แต่งงานตั้งแต่อายุยี่สิบปลายๆ เขาบอกผมว่า เขาจะไม่มีลูกโดยเด็ดขาด ผมก็ถามว่า แล้วคุณไม่คิดที่จะมีทายาทสืบสกุลบ้างเลยเหรอ เขาตอบว่าเขามีพี่น้องหลายคน แต่ละคนก็มีลูกกันเยอะแยะ ดังนั้นเขามีหลานก็เพียงพอแล้ว แต่ต่อมา พออายุย่างเข้าวัยสี่สิบกว่าๆ ภรรยาคนเดิมก็หย่าขาดจากกัน เขาได้แต่งงานกับภรรยาคนใหม่ คราวนี้เขารีบมีลูกเลย จึงถามเขาว่า ทำไมเราอายุมากแล้วถึงคิดอยากจะมีลูกละ เขาตอบว่าอย่างน้อยเวลาที่เราตายขึ้นสวรรค์ งานศพเรายังมีคนถือกระถางธูป ถือรูปถ่ายเราหน้าศพให้ 

ผมมีเพื่อนอีกคนหนึ่ง เคยคิดมีคู่มาตลอด มีแฟนมาหลายคนก็เลิกจนหมด เพราะเป็นคนที่เลือกมาก เลือกไปเลือกมาจนเลยอายุสามสิบห้า มารู้ตัวอีกทีก็สี่สิบกว่าเข้าไปแล้ว เวลามันเดินเร็วมาก แถมในช่วงที่ผ่านมาก็ทำงานเยอะ มีเวลาหาคู่น้อยลง เพื่อนๆคนอื่นๆก็แยกย้ายไปมีครอบครัวกันหมด สังคมการทำงานก็แคบจะไปหาใครที่ไหนก็ไม่ได้อีกแล้ว บ่นเสียดายความโสดในตอนอายุสี่สิบกว่านั้น คงแก้ไขได้ยากแล้ว เพราะวัยผ่านมาขนาดนี้ ในสังคมไทยต้องยอมรับว่าคนวัยสี่สิบน้อยคนมากที่จะมีโอกาสหาคู่ครองได้ เพราะคนส่วนใหญ่จะมองว่าแก่เกินไปแล้ว ทำให้ตัวเลือกดีๆก็มีเหลือไม่มากเหมือนสมัยยังหนุ่มสาวแล้ว

หากจะพูดถึงข้อดีและข้อเสียของการมีครอบครัว ผมคิดว่าเถียงกันสามวันสามคืนก็ไม่จบ เอาเป็นว่าในความคิดเห็นส่วนตัวของผมนะครับ ผมคิดว่า การคิดจะมีลูกหรือไม่ อาจไม่ใช่สิ่งสำคัญมากเท่าไหร่ เพราะเราออกแบบชีวิตเองได้ แต่สิ่งที่ควรจะมี คือ "คู่ครอง" เพราะคู่ครองช่วยในด้านจิตใจในยามแก่ได้มากทีเดียว อย่างไรก็ตามเราก็ควรจะต้องรีบสะสมทรัพย์ไว้เยอะๆ ไปคู่กันด้วย สักวันหนึ่งเมื่อเราแก่ตัวลง เราก็ต้องอาศัยทรัพย์เหล่านั้นในการรักษาพยาบาลทางกาย แถมมีคู่ครองรักษาพยาบาลทางใจ จะได้ไม่ต้องอยู่เหงาๆอย่างโดดเดี่ยวลำพังในตอนแก่ไงครับ