เงียบงัน

เงียบงัน

โดย : อักษราลัย 

          "แม่...หนูติดโควิด ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล" 

          ข้อความในกลุ่มไลน์ครอบครัวดังขึ้น ทันทีที่มุกอ่านข้อความนั้น ใจของเธอเต้นไม่เป็นส่ำ สรรพเสียงรอบกายเงียบงันลงอย่างน่าประหลาด เหงื่อผุดขึ้นมาทั้งบนหน้าผากและสองมือ 

          "แล้วอาการเป็นยังไงบ้างลูก" มุกพิมพ์ข้อความกลับไปในกลุ่มซึ่งมีลูกสาวลูกชายและคู่ของพวกเขา ไม่มีใครตอบกลับข้อความของเธอ ใจเธอร้อนรน 

          ในวันที่ตัวเลขนั้นกลายเป็นชีวิตของคนใกล้ตัว ความรู้สึกเป็นแบบนี้นี่เอง เธออยากตะโกนก่นด่าใครสักคน จะด่าใครดี คนที่เอาเชื้อโรคมาแพร่ใส่ลูก หรือด่ากราดไปถึงมาตรการป้องกันโรค และนั่นจะทำให้ลูกของมุกหายป่วยไหม? 

          สิบสี่วันของความทรมาน โรคที่ไม่อาจไปเฝ้าดูแลคนที่รัก ทำให้มุกเครียด ทุกวันผ่านไปอย่างเงียบงันและโหวงเหวง เฝ้ารอข้อความตอบกลับถึงอาการที่ถามไปด้วยใจจดจ่อ ใจหายวาบเมื่อลูกบอกพบจุดขาวในปอด และหมอจะเปลี่ยนยาให้ 

          สองวันที่ลูกหายไปไม่ส่งข่าว มุกรู้ซึ้งถึงจิตใจของครอบครัวคนป่วย มันทรมานมากที่ได้แต่เฝ้ารอคอยโดยไม่สามารถทำอะไรได้ มันคือความระทมทุกข์อย่างที่สุดของหัวอกคนรอบข้างคนป่วย บางทีจิตใจอาจห่อเหี่ยวยิ่งกว่าคนป่วยเองเสียด้วยซ้ำ ใจที่ฟุ้งคิดไปต่าง ๆ นานา ในช่วงเวลาที่ไร้การติดต่อ เหมือนโดดดูดไปอยู่ในหลุมแห่งความทุกข์ เฝ้าดูประกาศตัวเลขผู้ป่วยทุกวันด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม 

          "เป็นไงบ้างลูก"

          "หมอว่าไงบ้าง"

          "x-ray อีกรึยัง ดีขึ้นไหม"

          คำถามที่ไม่มีคำตอบ ทุกอย่างเงียบงัน สงัด ต่างจากใจที่แสนจะรุ่มร้อนของหัวอกคนเป็นแม่ 

          ติ๊ง... เสียงไลน์ดังขึ้น

          "แม่ พรุ่งนี้หนูได้กลับบ้านแล้ว ไม่ต้องเครียดนะ" 

          ลูกของมุกได้กลับบ้าน เธอไม่ต้องเงียบงันอีกแล้ว แต่พ่อ แม่ และลูกของคนอื่น พวกเขาได้กลับบ้านอย่างลูกของเธอไหม หรือพวกเขาต้องกลายเป็นอีกหนึ่งสถิติของช่อง "ยอดผู้เสียชีวิต"