กิ้งกือหายาก-ที่มีขาเยอะที่สุดในโลก” (750 ขา)

ในที่สุดก็พบ “

ตลอด 3 ปีที่ “พอล มาเร็ก” (Paul Marek) และทีมงานได้ลงพื้นที่สำรวจ

ณ ป่าที่เต็มไปด้วยหมอก แถบซานเบนิโต รัฐแคลิฟอร์เนีย นั่นทำให้พวกเข้าได้พบกับกิ้งกือสายพันธุ์

Illacme plenipes ที่มีขามากถึง 750 ขา ซึ่งไม่เคยถูกอธิบายอย่างเป็นทางการมาก่อน

ดังนั้น การค้นพบในครั้งนี้จึงนับเป็นโอกาสดีที่เราจะได้ทำความรู้จักสิ่งมีชีวิตที่มีขามากที่สุดในโลกชนิดนี้กันครับ

อันที่จริงแล้ว เคยมีการค้นพบกิ้งกือสายพันธุ์นี้มาก่อนเมื่อปี ค.ศ.1928 โดยทีมนักวิทยาศาสตร์ของรัฐบาลกลาง

ทว่าการค้นพบครั้งนั้นกลับไม่มีการถ่ายภาพ หรือเก็บข้อมูลใด ๆ ไว้เลย จนกระทั่งมันถูกพบอีกครั้งในปี 2006

หลังผ่านไปเกือบ 80 ปี โดยพอลและทีมงานได้ใช้เทคโนโลยีแผนที่ระบุตำแหน่ง

จนสามารถค้นพบกิ้งกือดังกล่าวถึง 4 ครั้ง ในช่วงปี 2006-2007 ก่อนจะรวบรวมข้อมูลเผยแพร่ลงวารสาร ZooKeys เมื่อปี 2012

(ภาซ้าย) ขาที่เรียงกัน 750 ขาของ Illacme plenipes, (ภาพขวาบน) ขนที่สามารถหลังสารพิเศษคล้าย

"ไหม", (ภาพขวาล่าง) ศีรษะและขากรรไกรที่หลอมรวมเข้ากัน

โดยทีมวิจัยพบว่า กิ้งกือสายพันธุ์นี้มีขนาดตัวเพียง 3 ซม. และมีเฉพาะเพศเมียเท่านั้นที่เป็นเจ้าของขาจำนวน 750 ขา

ในขณะที่เพศผู้จะมีประมาณ 550 ขา ซึ่งมากกว่าค่าเฉลี่ยของกิ้งกืออีกกว่า 10,000 ชนิดทั่วโลก

ที่มีขาเพียง 36-400 ขา โดยงานวิจัยนี้ยังพบความลับของขาซึ่งมาจากการที่พวกมันไม่มีดวงตา

ทำให้ต้องอาศัยอยู่ใต้พื้นดินที่ลึกราว 10-15 ซม. เพื่อหลีกเลี่ยงแสง ซึ่งขาที่มากมายนี้

จะช่วยเพิ่มแรงในการขุดดินให้กับพวกมัน อีกทั้งยังมีส่วนทำให้ลำตัวของพวกมันยาวขึ้น

ซึ่งช่วยให้เก็บรักษาไข่ได้ดียิ่งขึ้นเช่นกัน

ทั้งนี้ นักวิจัยยังพบอีกว่า ขนที่ขึ้นอยู่ตามร่างกายของพวกมันสามารถหลั่งสารพิเศษที่มีความหนืดคล้าย

“ไหม” โดยสารคัดหลั่งเหล่านี้จะเป็นตัวช่วยยึดเกาะร่างกายกับหินได้มั่นคงยิ่งขึ้น

และหากหลั่งสารเหล่านี้ออกมามากพอ ยังสามารถใช้เป็นกลไกในการป้องกันตัวได้อีกด้วย

ซึ่งนับเป็นลักษณะของสิ่งมีชีวิตที่พบได้ยากมาก ๆ เลยทีเดียว

นอกจากนี้ พวกมันยังมีลักษณะทางกายวิภาคที่น่าสนใจอื่น ๆ อีก เช่น หนวดขนาดใหญ่

(เมื่อเทียบกับร่างกาย) ซึ่งถูกออกแบบมาให้พวกมันใช้ชีวิตในความมืดได้ดีขึ้น

– ร่างกายโปร่งแสง – ขากรรไกรที่หลอมรวมเข้ากับศีรษะ

ทำให้พวกมันหาอาหารผ่านการดูดเนื้อเยื่อพืชและเชื้อราในรูปของเหลว ต่างจากกิ้งกือสายพันธุ์อื่นที่ใช้ปากในการเคี้ยวพืช

ร่างกายที่โปร่งแสงทำให้สามารถมองเห็นอวัยวะภายในได้

โดยกิ้งกือสายพันธุ์นี้ มักอาศัยอยู่ในเขตร้อนชื้น ครอบคลุมพื้นที่แถบอเมริกากลาง อเมริกาใต้

เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และออสเตรเลเซีย พวกมันเป็นตัวแทนที่หลงเหลืออยู่

เพียงชนิดเดียวของตระกูล Siphonorhinidae ซึ่งนักวิจัยเชื่อว่าเมื่อหลายล้านปีก่อน

สิ่งมีชีวิตตระกูลนี้อาศัยกระจายกันอยู่ทั่วโลก แต่ตอนนี้กลับเหลือพวกมันเป็นกลุ่มสุดท้าย

จึงไม่แปลกที่พวกมันจะมีกายวิภาคที่คล้ายคลึงกับกิ้งกือสายพันธุ์โบราณมากกว่ากิ้งกือสายพันธุ์ปัจจุบัน