เมื่อหนุ่มชวน "สลิ่ม" มาแต่งกลอน

เขาว่าเรา ทุจริต คิดขายชาติ เขาว่าเรา เป็นไพร่ทาส ไม่อาจหาย
เขาว่าเรา เป็นผู้ผิด ติดอบาย เขาว่าเรา นำship..หาย ให้บ้านเมือง
เขาว่าเรา เป็นคน ชนชั้นต่ำ  เขาว่าเรา ไม่อาจนำ พวกเขาได้
เขาว่าเรา เจ็บไม่จำ ไปจนตาย  เขาว่าเรา เป็นควาย ไร้ที่ยืน

อยากบอกว่า เรานั้น ก็รักชาติ อยากบอกว่า ใช่ไพร่ทาส ของนายไหน
อยากบอกว่า ไม่เคยติด ในอบาย อยากบอกว่า ที่ship..หาย ใช่เราทำ
อยากบอกว่า ที่ต่ำ แค่ที่เกิด  อยากบอกว่า คอยดูเถิด นำได้ไหม
อยากบอกว่า ยอมเจ็บ และยอมตาย     ถ้ารักในประชาธิปไตย จะไร้ที่ยืน

จริง ๆ แล้ว สลิ่มแต่งกลอนเก่ง
แต่เซ็ง ๆ กลอนทาสแม้ว สีข้างถู
ถ้าไม่เชื่อ จะลอง แต่งให้ดู
แล้วทาสแม้วจะรู้ ว่าของจริง เป็นยังไง

เสรีชน ชวนสลิ่ม มาแต่งกลอน
จะนั่งนอน นานแค่ไหน ถึงจะเห็น
สลิ่มรอ สคริปมา ถึงจะเมนต์
แต่งกลอนเป็น ซะที่ไหน ใคร่ขอดู...

เป็นคางคก กกซุก ขลุกค้อมหัว
คิดว่าตัว โตใหญ่ ในฟากฟ้า
หลงละเมอ เพ้อได้ ในกะลา
ไม่เปิดตา เปิดหู ดูโลกไกล

ดั่งสัตว์เลี้ยง หัวน้อม ค้อมใต้บาท
เสมือนทาส ไร้สมอง คิดตรองไตร่
ยอมหันตาม ซ้ายขวา ว่าตามไป
ข้า ช่วงใช้ ตลอดชาติ อนาถ คน

หากต่อกลอน สำแดง แจ้งเหตุผล
แต่ละคน ต่างคิด พินิจหมาย
อย่าประนาม หยามเกียรติ เหยียดทำลาย
จึงมิกลาย เบาะแว้ง ตะแบงความ?

หากใช้คำ ย่ำหยาบ ต่างทราบว่า
ก็ใช่หา เกรงกัน ฤ ครั่นคร้าม
ทำอย่างไร้ อารยะ ละ สิ้นงาม
ต้องก้าวข้าม วรรณศิลป์ .... มิ ยินดี