ประสบการณ์ตรงที่เกิดขึ้นตอนเป็นทหาร...

ก่อนอื่นผมต้องขอกราบสวัสดีท่านที่เข้ามาอ่านในกระทู้นี้ก่อนเลยครับคือเรื่องที่ผมจะเล่าจากประสบการณ์ตรงในเรื่องผมขอใช้ชื่อว่า เขาเป็นใคร..  เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณด้วยนะครับ..

ย้อนไปเมื่อปี 2548 ผมก็ต้องก็ต้องเข้ารับการฝึกเป็นทหารใหม่ในผลัดที่ 2 โดยผมต้องมาแระการณ์อยูที่กรมทหารแห่งหนึ่งในเขตุกรุงเทพ ผมก็ได้เข้ารับการฝึกตามปกติจนมาถึงวันที่ต้องแยกขึ้นกองร้อยในวันนั้นผมและเพื่อนๆก็พากันดีใจที่จะได้ขึ้นกองร้อยต่างคนก็ต่างเก็บของใช้ส่วนตัวเพื่อเตรียมขนไปไว้ที่กองร้อยจนมาถึงกองร้อยผมและเพื่อนๆก็แยกย้ายเขาประที่นอนที่ทางรุ่นพี่เขาได้จัดไว้ให้ซึ่งเป็นโรงนอนที่อยู่ทางทิศเหนือของกองร้อยซึ่งจ่าสิบเวรในวันนั้นได้บอกว่านอนฝั่งนี้ไปก่อนเพราะฝั่งทางทิศใต้ยังจัดแจงให้ไม่เสร็จผมขอบอกสภาพแวดล้อมของกองร้อยก่อนนะครับกองมี2ชั้นชั้นร่างเป็นปูนและมีห้องโถงขนาดใหญ่ทั้ง2ฝั่งโดยฝั่งที่พวกผมกับเพื่อนๆต้องน้อนชั้นล่างเป็นห้องปิดสนิดแต่ไม่ถึงกับปิดตายส่วนชั้น2นั้นจะเป็นไม้มีระเบียงหน้าหลังเป็นพื้นไม้โดยจะมีห้องพระและห้องบก.ร้อยกั้นระหว่างโรงนอนทั้ง2ฝั่งและในโรงนอนก็จะแบ่งออกเป็น3ล็อคเพื่อให้ทหารนอนหันหัวชนกันทหารรุ่นพี่ก็จะนอนในฝั่งของทิศใต้สภาพแว้ดล้อมของกองร้อยก็จะประมาณนี้ครับเรามาเข้าเรื่องกันต่อพอผมและเพื่อนๆพากันเก็บของเข้าที่เสร็จสิบเวรก็ไปเป่านกหวีดเพื่อเรียกรวมทหารใหม่มานั่งฟังกฎระเบียบในการอยู่กองร้อยก็ใช้เวลาอยู่พอสมควรรวมถึงทหารรุ่นพี่ที่เตรียมรับน้องใหม่อย่างพวกผมด้วยแล้วก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มน่าจะได้จนสิเวรมาสั่งให้รุ่นพี่ปล่อยพวกผมไปอาบน้ำแล้วมาเตรียมกางมุ้งที่นอนของพวกผมเป็นเบาะปูกับพื้นเพราะยังไม่มีเตียงส่วนมุ้งก็ต้องใช้เชือกมาลากยาวตัังแต่คนแรกจนถึงคนสุดท้ายเพื่อใช้หูมุ้งผูกอีกทีระดับของสายมุ้งของแต่ละคนต้องเท่ากันเพื่อเป็นระเบียบเท่าที่จำได้สายมุ้งจะอยู่ช่วงหน้าอกผมพอดีผมสูง175นะครับพอกางมุ้งเสร็จสิบเวรก็สั่งให้เข้านอนแต่มีเพื่อนผมคนนึ่งได้บอกว่าเดี๋ยวคืนนี้พวกรุ่นพี่มันต้องมาแกล้งพวกเราอีกแน่พวกผมก็พากันระวังตัวคือพยายามจะไม่หลับกันแต่ก็แพ้ความเพลียจากที่ถูกรุ่นพี่รับน้องไม่ไหวจนต่างคนก็พากันหลับจนผมได้มาสดุ้งตื่นอีกดีซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเวลาประมาณเท่าไหร่ในตอนนั้นเพราะผมได้เสียง ตึก ตึก ตึก ดังมาจากที่นอนแรกและใกล้เข้ามาทางผมเรื่อยๆจนผมได้เห็นภาพผู้ชายคนนึงเดินโดยใช้ไม้เท้าพยุงตัวมาทางปลายเท้าของพวกผมแวปแรกผมก็คิดขึ้นได้ว่าต้องเป็นพวกรุ่นพี่แน่ที่มาแกล้งพวกผมตอนนั้นผมกับเพื่อนอีกคนได้นอนมองหน้ากันผมลืมบอกไปว่าในคืนพระจันทร์ค่อนค้างจะเต็มดวงเลยทำให้เห็นอะไรๆชัด...จนกระทั่งจนกระทั่งเสียงนั้นได้ไปหยุดที่เพื่อนคนสุดท้ายของผมซึ่งมันเป็นคนที่16ผมเป็นคนที่12ผมกับเพื่อนก็พากันจับตามองไปที่รุ่นพี่คนนั้นและรุ่นพี่คนนั้นก็หันกับมาแล้วก็เริ่มเดินอีกครั้งผ่านผมไปและเสียงก็ไปหยุดที่หน้าประตูและก็เงียบหายไปสักพักนึงไอ้เพื่อนคนที่13มันได้ถามผมว่ามึงเห็นอะไรเหมือนกูไหม?ผมกันเพื่อนคนที่11ก็ตอบพร้อมกันว่าเห็นแล้วทำไมล่ะมันก็บอกมาว่าพวกมึงไม่สังเกตุหรอว่าเขาเดินผ่านไปผมก็ตอบไปว่าก็เออไงก็เขาเดินไปแล้วยังไงมันเลยพูดแบบมีอารมณ์เลยว่าลำพังพวกเราเดินข้ามานอนยังต้องก้มตัวมาเลยแต่ที่กูกับพวกมึงเห็นน่ะเขาเดินไปแบบปกติโดยที่มุ้งไม่ขยับพวกมึงว่าคืออะไร...พอได้ยินอย่างนั้นผมกันเพื่อนนี่ถึงกับขนลุกขึันมาทันทีแล้วเพื่อนๆที่อยู่หัวแถวก็พากันมาเกาะกลุ่มตรงที่ผมนอนสรุปแล้วทุกคนเห็นและได้ยินเสียงแบบเดียวกันหมด...สรุปแล้วผมกับเพื่อนก็ไม่กล้านอนจนเสียงนกหวีดเป่าตื่นจากเวรหน้าคลังดังและรุ่นพี่ที่เป็นเวรในผลัดก็เดินมาดูที่พวกผมให้เก็บมุ้งผ้าห่มและไปรวมตัวกันหน้าคลังโดยที่เขาทิ้งคำนึงไว้ว่า..เมื่อคืนเจอดีไหมพวกมึง ซึ่งเป็นคำที่ผมและเพื่อนได้เก็บเอาไปคิดกันเพราะต้องนอนที่โรงนอนอีกเกือบเดือนแต่คืนที่2และคืนต่อๆไปพวกผมก็ไม่เจออะไรแบบนั้นอีกเลยและก็ไม่ได้หาคำตอบว่า..เขาเป็นใคร ? ขออภัยในขออภัยในคำหยาบด้วยนะครับ