อยากรวยต้องขาย seafood (เชื่อผม ผมเรียนมา)

วันหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้ (once upon a time)

ผมได้มีโอกาสเดินทางไปแถวพัทยา ก็เผอิญเจอกับมิตรสหายท่านหนึ่งที่คุยกันถูกคอ

ก็เลยตกลงปลงใจให้เขาพาไปเลี้ยงข้าวเย็นสักมื้อ (ด้วยความเต็มใจว่าเพื่อนเลี้ยง)

จริงๆแล้ว ผมไม่ค่อยชอบให้ใครเลี้ยงข้าวนะครับ ต้องออกตัวไว้ก่อน เพราะผมเชื่อว่า คนเราศักดิ์ศรีมันเท่าเทียมและค้ำคอเราอยู่

การจะลดเกียรติให้เพื่อนต้องมาเลี้ยงข้าวเรา ผมว่ามันกระไรอยู่นะ เหมือนดูหมิ่นดูแคลนเราอย่างไรพิกล

แต่ก็เอาเหอะนะ นานๆครั้ง โดยเฉพาะช่วงใกล้สิ้นเดือนแบบนี้ กระเป๋าเราก็แฟ้บจนไม่รู้จะแฟ้บยังไงแล้ว

ไอ้บัตรเครดิตรที่พกอยู่เต็มกระเป๋าหลายใบ ก็กด รูดปรื้ด ๆ จนเต็มทุกใบ ธนาคารแม่มก็โทรมาทวงอยู่นั่นละ ว่าเลยกำหนดการชำระแล้ว ขอให้รีบจ่ายโดยพลัน ซึ่งผมเองก็หงุดหงิดมาก สวนกลับไปตามตรง ดังที่ใจสั่งมาว่า รู้แล้วโว้ย ตรูไม่ได้โง่นะ ทวงอยู่นั่นแหละ ที่ตรูยังไม่ได้จ่ายนี่ ไม่ใช่เพราะว่าตรูโง่นะมรึงงงง  ตรูรู้ ว่าถึงกำหนดจ่ายหนี้   ปัญหาเล็กน้อยที่ประสบอยู่คือ ตรูไม่มีตังจ่ายอะ  แล้วคุณมรึงจะมาทวง บ่อยๆทำซากอะไร 

ถ้าตรูมี ตรูจ่ายไปนานแล้วว่ะ

คือสรุปสั้นๆว่า ตรูไม่ได้โง่ และไม่ได้ลืม แต่ตรูจน!!!

ปัดโธ่ เรื่องแค่นี้ทำเป็นไม่เข้าใจ

วันนั้น ผมสะกดใจตัวเอง ยอมให้เพื่อนเลี้ยงข้าวเย็น ยอมลดเกียรติ ศักดิ็ศรี และทุกอย่างที่มีลง ปากก็พึมพำบอกตัวเองว่า กรูจน กรูจน กรูจน

นั่นเอง ผมจึงต้องยอมจำนนกับทุกๆอย่าง

เอาละ มิตรสหายท่านนั้น ด้วยความชำนาญในพื้นที่ ก็พาผมตรงดิ่งไปยังร้านอาหาร ที่อยู่ในซอยแคบๆ นาจอมเทียน พัทยา

ผมตามไปอย่างอิดออดเล็กน้อย พองาม จนถึงร้านอาหาร ก็สังเกตุเห็นว่ามีรถลูกค้าจอดเป็นจำนวนมาก ผิดหูผิดตา 

เดินเข้าไปในร้าน ก็เจอกับสภาพชินตาคือมีตู้ใส่กุ้งหอยปูปลา เป็นๆไว้เป็นจำนวนมาก

ซึ่งผมเดาว่า เจ้าของร้านน่าจะมีลูก และอยากเลี้ยงสัตว์น้ำต่างๆเหล่านั้น ไว้ให้ลูกของเขาได้ศึกษา ชีวิตธรรมชาติ ซึ่งเวลาเข้าห้องเรียนวิชา ชีวะวิทยา จะได้ไม่มีปัญหาใดๆ

เด็กเสริฟมารับออร์เดอร์ ตามปกติ สั่งอาหารไป 2-3 อย่างตามมารยาท ที่ผู้ดีพึงกระทำ คือถึงแม้ว่ามื้อนี้จะกินฟรี แต่ก็ไม่ควรแสดงออกมากเกินไป

อาหารที่นี่อร่อยทุกอย่าง สดๆ หวานกรอบ ชุ่มคอ ทุกจาน ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติไหมละครับ  คนโง่ที่ไหนจะเปิดร้านอาหารเพื่อทำอาหารรสชาดห่วยๆ  ก็ไม่ใช่แน่นอน ใช่ไหมครับ

กุ้ง หอย ปู ปลา ที่นี่ สดอร่อยทุกจาน ผมกินจนอิ่มแปล้ และสังเกตุเห็นว่าทุกโต๊ะ ก็มีอาการเช่นเดียวกัน ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องประหลาดแต่อย่างใด

พอท้องชักอิ่ม ผมก็เริ่มสำรวจรอบๆบริเวณ

ร้านปรีชา seafood ตั้งอยู่บนชายหาด ที่สวยงาม มองออกไปเห็น หาดทราย น้ำทะเล คลื่นกระทบฝั่ง และพระอาทิตย์ กำลังจะปิดไฟเข้านอน

คนทั้งร้าน น่าจะอินกับบรรยากาศนี้มาก แต่ผมเฉยๆ

ที่เฉยๆ เพราะคิดว่า แน่นอน เป็นเรื่องธรรมดามาก ที่ใครๆก็ต้องหาโลเคชั่นการตั้งร้านอาหารทำนองนี้  ใช่ ไม่ใช่ (ใช่แน่นอนจ้ะ)

สอบถามจากเด็กเสริฟ ได้ความว่าร้านเต็มแน่นไปด้วยลูกค้าทุกวัน ไม่รู้จะขายดีอะไรกันนักกันหนา

เพราะทุกอย่าง ก็ปกติ ไม่ได้มีอะไรวิเศษ วิโสสักกะนิดนุง

เห็นไหมครับ ทำร้านอาหารให้รุ่ง  ไม่เห็นจะยากเลย

ง่ายนิดเดียว เนอะ