เมื่อรถไฟมาถึงเมืองเชียงใหม่

    ชาวเชียงใหม่และชาวลำพูนทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นรถไฟ แล้วก็ได้เห็นสมดังปรารถนาเมื่อขบวนรถไฟเดินทางมาถึงยังสถานีท่าไม้ลุง จ.เชียงใหม่ เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พศ.2463 ขณะนั้นยังเป็นรถไฟสำหรับบรรทุกไม้ขนส่งเท่านั้น ยังไม่ใช่รถไฟโดยสารสำหรับประชาชนทั่วไป ถึงแม้จะเป็นเพียงรถไฟบรรทุกไม้ขนส่งแต่การมาถึงของรถไฟในครั้งนั้นก็ได้สร้างความสุขใจให้ชาวเชียงใหม่ไม่น้อยที่ได้เห็น การวางระบบรางรถไฟไม่ได้ใช้ลูกจ้างคนธรรมดา เพราะด้วยนายพลเอกพระเจ้าน้องยาเธอกรมหลวงกำแพงเพชรอัครโยธินเป็นผู้บัญชาการกรมรถไฟหลวง จึงได้ใช้ทหารช่างจากมณฑลนครราชสีมาเป็นผู้ทำการวางระบบรางรถไฟสายเชียงใหม่-ลำพูนมีจำนวนทหารกว่าร้อยนายซึ่งทหารช่างกองนี้มี ร้อยเอกเป็นผู้บังคับบัญชา ได้ลงมือทำการวางรางรถไฟตั้งแต่บ้านทาชมพู ช่วงเส้นทางระหว่างบ้านทาชมพูจนถึงบ้านดอยติ จ.ลำพูน ทหารกองนี้ได้รับความลำบากอย่างมากเพราะเป็นเส้นทางป่าและแห้งแล้งกันดาร ชาวลำพูนที่มีน้ำใจอยากช่วยเหลือ จะไปส่งข้าวส่งน้ำก็ไปไม่ไหวเพราะเส้นทางไกลและกันดาร แต่พอทหารช่างทำการวางรางรถไฟมาถึงดอยติแล้วชาวลำพูนก็พากันหาบข้าวหาบน้ำไปเลี้ยงดูทหารช่างทุกวันจนแล้วเสร็จ(หน้า169)

    จากลำพูนเข้าสู่เขตพื้นที่เชียงใหม่ทหารช่างทุกนายได้รับความช่วยเหลือจากน้ำใจชาวลำพูนอย่างเต็มที่ จากนี้จะขอกล่าวถึงความมีน้ำใจของชาวเชียงใหม่ที่มีต่อทหารช่างที่ทำงานหนักวางรางรถไฟว่ามีอะไรบ้าง คือเมื่อทหารทำงานวางรางรถไฟยังไม่ถึงเขตเชียงใหม่ยังอยู่ในเขตลำพูนที่บ้านป่าเ...ยว ด้วยความมีน้ำใจของชาวเชียงใหม่ก็ได้เช่ามอเตอร์ไซดิ์คันใหญ่บรรทุกอาหารไปเลี้ยงดูก่อนเข้าสู่เขตเชียงใหม่ในอีกวันถัดไป และเมื่อเข้าสู่เขตเชียงใหม่แล้วชาวเชียงใหม่ที่อยู่ตามรายทางทั้งที่อยู่ใกล้และไกลจากเส้นทางรถไฟ ต่างมีความรู้สึกยินดีที่ได้ต้อนรับทหารเหล่านี้ด้วยการเลี้ยงข้าว น้ำ โภชนาอาหาร ผลไม้ ขนมของหวาน มะพร้าว ข้าวแคบ ข้าวแตน หมาก เมี้ยง บุหรี่ มีทุกเวลา ทั้งได้สร้างกระท่อมให้ทหารได้พักพิงรวมถึงโต๊ะ เก้าอี้ มีอาหารขันโตกพร้อมทุกอย่างเป็นประจำทุกวัน คนที่อยู่ในอำเภอเมืองเชียงใหม่ก็ต่างบรรทุกเกวียนออกไป ซึ่งเขามีการตกลงกันอย่างนี้ว่า คือในหนึ่งวัน มื้อเช้าบ้านนี้เป็นผู้เลี้ยง พอมื้อเที่ยงบ้านนั้นเป็นผู้เลี้ยง พอมื้อเย็นอีกบ้านนึงเป็นผู้เลี้ยง ผลัดกันเลี้ยงแบบนี้เป็นประจำทุกวันจนถึงวันที่ 27 เมษายน ชาวคริสเตียนที่สันป่าข่อยได้หาบเอาข้าวและอาหารต่างๆ ไปเลี้ยงตั้งแต่เวลาเช้า พอถึงเวลาบ่ายสามโมงเย็นทางคณะคริสเตียนเชียงใหม่ได้เรื่อไรเงินกันไปซื้อน้ำหวานได้ 300 ขวดกับขนมอย่างดี แล้วพากันเอาไปเลี้ยงทหารให้อิ่มหนำสำราญชื่นอกชื่นใจกันทุกคนก่อนที่ทหารแต่ละนายจะออกไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง ในการนี้นายทหารได้จดชื่อและที่อยู่ของคณะศรัทธาทุกคน และได้กล่าวขอบคุณทุกคนด้วย ถึงตอนนี้นายทหารได้จดบันทึกคำกล่าวขอบคุณเอาไว้ว่า คณะคริสเตียนเชียงใหม่มีความจงรักภักดีต่อทหารของพระเจ้าอยู่หัวแล้ว ท่านได้แสดงความขอบใจยินดีว่าเป็นที่ปลึ้มอกปลึ้มใจที่ได้เห็นชาวคริสเตียนเชียงใหม่มีความเต็มอกเต็มใจที่ได้เอาของซึ่งนับว่าเป็นของดีที่สุด คือน้ำสีเขียว น้ำสีแดง และของหวานมาเลี้ยงดูอย่างอิ่มหนำสำราญเช่นนี้ ตั้งแต่นี้ไปจะไม่ลืมคณะคริสเตียนเชียงใหม่เลย อีกประการหนึ่งท่านกล่าวว่า บัดนี้ได้เห็นแล้วว่าชาวเชียงใหม่ทั้งหลายมีความรักชาติบ้านเมือง รักพระมหากษัตริย์ มากขนาดไหน เห็นอกเห็นใจกันก็คราวนี้ จากนี้ไปข้างหน้าถ้าจะมีข้าศึกศัตรูมาย่ำยีก็ไม่ต้องร้อนใจเลย เพราะด้วยเหตุชาวเชียงใหม่ทั้งหลายมีความเอื้อเฟื้อต่อทหารอย่างนี้ เราได้กระทำต่อทหารก็เหมือนเราได้กระทำต่อพระเจ้าอยู่หัวเหมือนกัน