(10) บทเรียนเลอค่า...จากโลกาใบเดิม

“ ก๊อก ๆ ”  ดร.เริงฤทธิ์ เคาะประตูเพื่อขออนุญาตผู้เป็นพ่อ 

 เขาเห็นพ่อกำลังยืนจดๆจ้องๆหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่อย่างไม่ละสายตา

     ตลอดหลายวันมานี้ พ่อทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างโลกใบใหม่อย่างไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อย  

เขาเดินมาหยุดยืนข้างๆ มองดูโลกใบใหม่ที่ถูก บรรจงสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน จากผู้ที่ให้กำเนิดเขา

 สิ่งของต่างๆ ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบแบบแผน

“ นี่คือบ้านใหม่ของเรา..และมันจะเป็นบ้านของทุกๆ ชีวิตด้วย”

ดร.ปกรณ์บอกลูกชายด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ เขาคือคนที่กำลังสร้างโลกใบใหม่

ที่งดงาม และสมบูรณ์แบบที่สุด  ยานขนส่ง ลำแล้ว ลำเล่า ถูกตั้งพิกัดไปที่โลกใบใหม่

“ สิ่งที่พ่อทุ่มเทมาตลอดชีวิต รอพ่ออยู่ที่นั่นแล้ว ลูกดูสิ… ”

ท่านชี้มือไปที่จอคอมพิวเตอร์ ภาพของเมืองขนาดย่อมๆ ถูกสร้างขึ้นที่ 790b  ได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว

“ โลกใบนี้..สอนหลายสิ่งหลายให้กับพ่อ ”

“ ลูกก็ต้องเรียนรู้ด้วย...เช่นกัน ” ดร.ปกรณ์กล่าว ก่อนจะหันมองดร.เริงฤทธิ์ผู้เป็นลูกชาย

“ หมายความว่ายังไงครับ ” เริงฤทธิ์ ทำท่าฉงน 

    ดร.ปกรณ์ ตบไหล่ลูกชายเบาๆ สีหน้าท่านดูเศร้าเล็กน้อย

“ โลกใบนี้ ...มีทุกอย่างให้เราได้ใช้ แต่... เรากลับใช้อย่างบ้าคลั่ง  ”

“ ความโลภ...ทำให้มนุษย์ทำลายระบบนิเวศน์เดิม เสียหาย

  มนุษย์...สร้างอาวุธขึ้นมาประหัตประหารฆ่าฟันกันเอง

 โลก...ถูกกระทำย่ำยี ครั้งแล้วครั้งเล่า จนนับไม่ถ้วน 

  มลพิษต่างๆ สภาวะเรือนกระจกที่เกิดขึ้น...สิ่งเหล่านี้คือ... ผลพวงที่มนุษย์หยิบยื่นคืนให้แก่โลก ”

ดร.ปกรณ์ ร่ายยาว เริงฤทธิ์ ยืนฟังอย่างตั้งใจ เขาเข้าใจในบางสิ่งที่พ่อกำลังสื่อสารอยู่

“ สงครามและการเข่นฆ่า คือสิ่งเลวร้าย ต่างฝ่ายต่างอ้างเหตุผล เพื่อประหัตประหารอีกฝ่ายให้ย่อยยับ

จริงๆก็ล้วนมาจากเหตุผลเดียว คือ...ความโลภ  เมื่อสูบกินโลกใบเดิมจนหมดสิ้น

คนกลุ่มนั้นก็ย้ายไปอยู่ที่ดาวดวงอื่น  และได้กระทำการ..เผาดาวทิ้ง

 ซ้ำรอยเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับดาวอังคารเมื่อหลายหมื่นปีมาแล้ว ”

      " พ่อค้นคว้า และพบว่า แรกเริ่มเดิมที สิ่งมีชีวิตต่างๆล้วนเกิดจากชาติพันธุ์เดียวกัน

ก่อนจะ กระจัดกระจายกันไปทั่วทั้งจักรวาล บรรพบุรุษของเราเอง ก็เคยอยู่ดาวอังคาร 

ก่อนที่จะถูกรุกรานด้วยอาวุธที่เหนือกว่า จากดาวดวงอื่น 

ร่องรอยสงครามยังคงมีปรากฎให้เห็นเป็นทางยาว มาถึงทุกวันนี้  

บรรพบุรุษของเรา บางส่วน อพยพมายังโลกได้ก่อน จึงยังเหลือรอด...มาเป็นเรา "

“ แล้วโลกใหม่เราล่ะพ่อ จะโดนโจมตีอีกไหม ” เขาเอ่ยถาม

“ มีแน่นอน...แต่คงไม่ใช่เร็วๆนี้ ”

“ ด้วยความที่ 790b อยู่ห่างจากกแล็คซี่อื่นมาก ต้องใช้เทคโนโลยีขั้นสูง จึงจะเดินทางไปถึง ”

“ ประกอบกับ 790b มีดาวบริวารที่มากถึง 7 ดวง โคจรรอบๆดาวแม่  ถ้าเกิดถูกรุกรานจริงๆ 

  ที่นี่เหมาะที่จะตั้งรับที่สุด พ่อจะตั้งเป็นฐานรบไว้ทั้งหมด โรงงานต่างๆก็ตั้งขึ้นที่นั่นด้วย ”

     “ เราจะถอดบทเรียนจากโลกใบนี้ เพื่อสร้างสิ่งดีๆให้โลกใบใหม่ ”

ดร.ปกรณ์กล่าวกับลูกชายด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่นและจริงจัง  เริงฤทธิ์มองพ่ออย่างชื่นชม  

เขาช่างโชคดีจริงๆที่มีพ่อดีๆแบบนี้  พ่อจะเป็นแบบอย่างให้เขาเดินตามรอยตลอดไป

........................................

     ดร.เริงฤทธิ์เดินดูหุ่นงาน ที่กำลังขะมักชะเม้นทำหน้าที่ตามโปรแกรมที่ป้อนไว้ก่อนหน้า

ปัญญาประดิษฐ์เหล่านี้ ล้วน เป็นกำลังหลักในการสร้างโลกใบใหม่ 

เขามองไปที่ตู้ทดลองล่าสุดของพ่อ ซึ่งถูกแยกมาไว้อีกห้อง 

มันคือโคลนนิ่งเทียมมนุษย์  ที่นำเนื้อเยื่อมาขยายเซลล์ในระดับนาโน 

และตกแต่งพันธุกรรมใหม่ นำมาโคลนนิ่งเข้ากับตัวหุ่นอีกที  

  เมื่อทุกอย่างสำเร็จ จะเป็นหุ่นที่เป็นมนุษย์มากถึง80เปอร์เซ็นต์ กายภาพภายนอกต่างๆจะคล้ายเด็กอายุ12ขวบ 

สมองก็เช่นกัน จะเป็นเด็กอยู่เสมอ แต่ฉลาดกว่ามนุษย์  คิดทุกอย่างเหมือนมนุษย์ สิ่งเดียวที่ไม่มีคือ...ความรู้สึก

[พรุ่งนี้แล้วสินะที่เราจะต้องจากโลกใบนี้...แต่สักวันเราจะย้อนกลับมา]